Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นนักกายภาพบำบัดของท่านแม่ทัพ: Capítulo 61 - Capítulo 70

ท้องฟ้ายามค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอุ่น หอมกรุ่นด้วยกลิ่นดอกไม้ที่เริ่มเบ่งบานสองข้างทาง ยามนี้อันเยว่ฉีเพิ่งได้กลับเรือนหลังกินมื้อค่ำกับฮูหยินผู้เฒ่า นางเหน็ดเหนื่อยมากแต่ในใจกลับตื่นเต้นอย่างประหลาดหญิงสาวเดินกลับเรือนนอนผ่านเส้นทางที่ปูด้วยพื้นหินเรียงราย เห็นดอกไห่ถังต้นใหญ่ปลิวลอยตามสายลม โปรยปรายลงมาตามทางเดินราวกับหิมะสีชมพู นางหัวใจเต้นตึกตักเมื่อคิดถึงคนที่รออยู่ถึงหน้าเรือน อันเยว่ฉีรีรอไม่กล้าเข้าไป นางยืนมองโคมไฟที่แขวนอยู่ข้างบันไดสองฝั่งส่องแสงสีส้มละมุน ยืนฟังเสียงลมอ่อนๆ พัดผ่านใบไม้กระซิบแผ่วเบา ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงธรรมชาติให้กับการเข้าหออย่างเป็นทางการของพวกเขาความรู้สึกแตกตื่นและความคาดหวังในบทรักดูเหมือนจะส่งกลิ่นล่องลอยอยู่ในอากาศ วันนี้ทั้งวันอันเยว่ฉีมัวแต่คิดว่าจะจัดการเขาอย่างไรบ้าง คิดวางแผนว่าจะทำท่านั้นท่านี้เพื่อให้เขาขาดใจตายในอ้อมอกของนาง แต่เมื่อเวลาปฏิบัติจริงมาถึง นางกลับขลาดกลัวไม่กล้าเข้าไปเสียอย่างนั้น&lsqu

“อ้า..เจ็บ” เยว่เอ๋อร์ก็ส่งเสียงบางเบาแหบสั่นเช่นกัน“ฮะ!!” เขาตกใจรีบปล่อยมือ และเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเผลอกัดริมฝีปากของนางไป!“ยะ..เยว่เอ๋อร์ เจ็บหรือไม่” เขาขอโทษเสียใจที่ทำให้นางเจ็บ“เจ็บ..แต่ไม่มากเท่าวันก่อนแล้ว” อันเยว่ฉีเอ่ย ทิ้งตัวลงบนอกแกร่ง นางตัวสั่นระริกหอบหายใจไม่ทั่วท้องเพราะความจุกเสียด“...” เขาไม่แน่ใจว่านางพูดถึงสิ่งใด วันก่อนเขาไม่ได้กัดนางแม้แต่ครั้งเดียว“วันนี้..เหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นหรือเปล่า” เสียงแหบสั่นเครือของนางพูดขึ้นหงเจี้ยนหยางเข้าใจแล้วว่านางหมายถึงสิ่งใดที่ทำให้นางเจ็บ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะกระโดดออกมาด้านนอกให้ได้ เขาทั้งสุขสมทางกายและทางใจอย่างยิ่งแม้ถ้ำดอกไม้ชุ่มแฉะของนางจะรัดแน่นจนเขาแทบคลั่ง แต่เขาดีใจจนอยากกลืนกินนางทั้งร่างให้ได้ ชายหนุ่มใช้สองมือประคองใบหน้า

ฮองเฮาน้อยเฝ้ารออนุผมทองของท่านกั๋วกงหงเจี้ยนหยางอย่างใจจดใจจ่อ เดินวนไปมาในห้องบรรทมนั่งไม่ติด บนใบหน้าข้างหนึ่งเต็มไปด้วยรอยแดงคล้ายถูกน้ำร้อนลวก สองข้างแก้มเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คล้ายว่าเด็กสาวร้องไห้มาทั้งคืนนางส่งขันทีคนสนิทปลอมตัวออกไปตั้งแต่เช้ามืด แต่ยามนี้ใกล้เลยเวลาอาหารเที่ยงแล้วแต่ก็ยังไม่มีผู้ใดกลับมา ฮองเฮากังวลมากว่าอาจมีผู้ใดล่วงรู้และฆ่าขันทีน้อยไปแล้วเวลาล่วงเลยยามอู่ [1] ไปเกินกว่าสองเค่อ [2] ในที่สุดรถม้าจากจวนของท่านกั๋วกงก็วิ่งมาถึงหน้าพระราชวัง ท่านกั๋วกงอ้างว่ามีเรื่องสำคัญทางราชการต้องปรึกษาฮ่องเต้ แต่อนุผมทองของเขาก็หน้าหนาร้องขอจะตามเขาเข้าวังให้ได้ ด้วยเกรงจะรบกวนไทเฮาจึงต้องขอให้นางกำนัลช่วยพาอนุผมทองไปอยู่ที่ตำหนักของฮองเฮารอเขาเหล่านางกำนัลแม้จะทำตาม แต่ใครบ้างไม่รู้ว่าอนุผู้หนึ่งจะถึงขั้นตามท่านกั๋วกงเข้าวังได้อย่างไรถ้าเขาไม่ยินยอม ที่อนุผมทองดื้อดึงเอาแต่ใจเช่นนี้ต้องเป็นเพราะท่านกั๋วกงหลงนางเกินไป ตามใจนางทุกอย่างจนนางไร้มารยาทเช่นนี้

“เจี้ยนหยาง..ตกใจหมด” อันเยว่ฉีตำหนิเบาๆ“ว้าย!..” สาวใช้รีบลุกขึ้นจากหน้ากระจกทองเหลืองลงไปคุกเข่าบนพื้น สีหน้าของนางขาวซีดจนคล้ายคนตาย มองไม่เห็นแม้แต่คิ้วสีดำ ริมฝีปากก็ซีดไม่ต่างกับผิวแก้ม จะบอกว่าเป็นการทาแป้งก็ไม่คล้ายสีขาว มองอย่างไรก็เหมือนผิวของศพไร้เลือด“นี่..มันเกิดอะไรขึ้น..” ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าซีดของสาวใช้ไม่วางตา“ข้ากำลังทดลองใช้คุชชั่นปกปิดริ้วรอย เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง” อันเยว่ฉีส่งยิ้มให้ชายหนุ่มตัวสูง“กะ..กุนฉางหรือ..”“คุชชั่น..ช่างเถิด เจ้าวิ่งมาถีบประตูจนพังเช่นนี้เพื่ออะไรกัน” เยว่เอ๋อร์ตำหนิท่านกั๋วกง“ข้า..ได้ยินเสียงร้อง จึง..”“ไม่มีอะไร แค่เสี่ยวลั่วตกใจที่เห็นหน้าตัวเองเท่านั้น ฮ่า ๆ ๆ” อนุเยว่ฉียังหันไปมองหน้าสาวใช้และหัวเราะคิกคักถูกใจ

อากาศเริ่มหนาว ตามยอดหญ้าและใบไม้ต่างเริ่มมีเกล็ดน้ำค้างแข็งในยามเช้า ต้นมันสำปะหลังสูงใหญ่จนเริ่มเก็บเกี่ยวได้แล้ว ก่อนหน้านี้อันเยว่ฉีจึงนำส่วนหนึ่งมาสกัดเป็นแอลกอฮอล์อย่างง่าย เตรียมไว้เผื่อต้องใช้ทำความสะอาดสำหรับการคลอดของกั๋วฮูหยินวันนี้อันเยว่ฉีต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปตรวจดูความเรียบร้อยในจวนของลู่เยียนหรง เพราะท่านกุนซือต้องออกเดินทางไปเมืองอู่โจวช่วยดูแลกิจการค้าขายของลู่เยียนหรงช่วงนี้ใกล้ถึงกำหนดคลอดของลู่เยียนหรงแล้ว ด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจึงรีบเร่งเดิน แต่เพราะเมื่อคืนนางถูกชายหนุ่มตัวใหญ่ออดอ้อนจนเหน็ดเหนื่อย กว่าจะถึงเรือนนอนของกั๋วฮูหยินก็ใช้เวลาไปมาก“ว้าย!..” เสียงร้องของลู่เยียนหรงดังมาจากในห้องอันเยว่ฉีตกใจรีบวิ่งเข้าไป นางหวั่นใจว่าอาจเกิดอันตรายใดขึ้น แต่เมื่อไปถึงก็พบสตรีงดงามกำลังยืนนิ่งไม่ไหวติง“มีอะไร เกิดอะไรขึ้น” อันเยว่ฉีถาม“ข้า..ข้ารู้