All Chapters of FORBIDDEN TASTE OF MY STEPBROTHER : Chapter 21 - Chapter 30

113 Chapters

CHAPTER TWENTY

MICHAEL’S POVMaaga pa lang, bakas na ang saya sa mukha ng mga tao sa farm.Sa nakaraang dalawang araw ng pag-aani, parang worth it lahat ng pagod at pawis nila. O baka sadyang magaan lang ang lahat dahil sa tawanan at biruan—’yung klase ng ingay na hindi nakakainis, kundi nakakahawa.May mga basket ng mangga sa gilid, mga sako ng palay na maayos ang pagkakaayos, at isang mahabang mesa sa ilalim ng puno na punô ng pagkain.Nakagawian na kasi dito ang mag-boodle fight imbes na kumain sa mga restaurant.“Sir Michael, halika na po! Kain na!” sigaw ng isa sa mga tauhan.Tumango lang ako habang nakatayo sa ’di kalayuan, pinapanood si Reign.Busy siya sa pagtulong sa mga babae—nagbabalat ng hilaw na mangga, tumatawa, kinakausap ang lahat. Walang arte. Down to earth. Natural lang. At ewan ko ba, pero parang mas masaya siya rito sa probinsya. Mas relaxed. Mas totoo.Magkakaharap kami sa isang mahabang mesa. Nakaupo sa kawayang upuan, sabay-sabay kaming kumain gamit ang sariling kamay.“Ma’am R

CHAPTER TWENTY ONE

REIGN’S POV Pigil ang hininga ko habang dahan-dahang naglalakad papunta sa pinto. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Mama ang lahat—at kung bakit magkasama kami ni Michael sa loob ng kwarto ko. Pagbukas ko ng pinto, bumungad agad ang mukha ni Mama, nakataas ang kilay. Marami siyang bitbit na paper bag na may tatak ng mga mamahaling brand. “Ano bang pinaggagawa mo’t ang tagal mong magbukas?” inis niyang sambit. Hinawi niya ako at diretso nang pumasok sa loob. Napatingin ako sa kama. Sa paligid. Sa bintana. Wala na si Michael. Nanginginig ang mga binti kong napaupo sa sofa. “Bakit ba parang hindi ka mapakali?” tanong niya, matalim ang tingin habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa. “May tinatago ka ba?” “A-ah… wala po,” pilit kong sagot, pero ramdam kong nanginginig ang boses ko. Lumapit siya sa dresser at binuksan ang isang drawer. Halos mapatalon ako sa gulat. “Ma—” pigil ko. “Mga marumi ko ’yan!” Huminto siya at napatin

CHAPTER TWENTY TWO

REIGN’S POV Tinapik ni Daddy ang balikat ko, na para bang kino-comfort ako. “Ano bang problema?” seryosong tanong ni Daddy kay Michael. “Kung dahil lang sa mana—” “Hindi n’yo ako naiintindihan, Dad!” putol ni Michael sa kanya. “Wala akong pakialam sa pamana n’yo. Kaya kong kumita ng pera sa sarili kong paraan—alam mo ’yan,” matigas na sambit niya. “Fine,” tugon ni Daddy. “Bigyan mo ’ko ng tatlong dahilan kung bakit hindi dapat i-adopt si Reign.” Napaangat ang tingin ko nang biglang tumayo si Michael. Kuyom ang mga kamay. Mariin. Nanginginig. Para bang handa na siyang manindigan para sa aming dalawa. “Una,” aniya, “we need to respect her biological father. She loves him. At apelyido lang niya ang natitirang koneksyon ni Reign sa kanya.” Tahimik ang lahat. “Pangalawa,” dagdag niya, “mag-aasawa rin si Reign someday. Mag-iiba rin ang apelyido niya. So this adoption? Pointless.” Seryoso ang mukha ni Daddy. Ganoon din si Mama—bahagyang nakatingala, titig na titig kay Michael. Pan

CHAPTER TWENTY THREE

MICHAEL’S POV Tumama agad sa tenga ko ang malakas na tugtog at halakhakan ng mga tao. Amoy ng alak, usok, at pawis—eksaktong klase ng lugar para maglibang at pansamantahang makalimot. “Putang—” napamura siya nang makita ako. “Bro, aga mo ah. Anong meron?” Tanong ng best friend kong laging napagkakamalang Korean dahil sa singkit na mata at maputing kutis—si Patrick Sandoval. Hindi na ako sumagot. Dumiretso lang ako sa bar counter at umupo, sabay turo sa bartender. “Whiskey.” Sumulyap sa ’kin si Patrick bago umupo sa tabi ko. “Mukha kang binagsakan ng mundo.” Napangisi ako—’yung klaseng ngiti na walang saya. “Mas masahol pa.” Inabot sa ’kin ang baso. Isang lagok pa lang, ramdam ko na agad ang init na gumapang pababa sa lalamunan ko. Hindi sapat. Kaya uminom ulit ako. “Tungkol pa rin ba ’to kay Miss OJT slash first love mo… na ngayon ay stepsister muna?” nang-aasar niyang tanong, sabay ngisi. Tumango lang ako, saka lumagok ulit. Sinenyasan niya akong sumunod sa kanya

CHAPTER TWENTY FOUR

REIGN’S POV Napabalikwas ako ng gising nang marinig kong tumunog ang cellphone ko. Tss! Akala ko pa naman tumatawag na si Michael—alarm lang pala. Walang ganang humiga ulit ako sa kama. Pipikit pa lang sana ako nang— “Shit, late na ’ko!” Pasado alas-otso na ng umaga. Napangiwi ako nang maramdaman ang hapdi ng katawan ko. Puro pasa at galos ang braso at binti ko. Paano ko naman itatago ’to? Inabot ko ang cellphone sa side table. Isang mabilis na tingin lang sana—pero nauwi iyon sa matagal na pagtitig sa screen. Walang reply. Walang tawag. Walang message. Walang kahit anong senyales na binuksan man lang niya ang chat ko. Galit ka pa rin ba sa ’kin? —Michael. Tsk! Malamang galit siya sa ’yo. Pinaasa mo lang naman siya na ipaglalaban mo siya, tapos bigla mong binawi. Duwag ka, Reign. Duwag ka! Sermon ko sa sarili. Naihagis ko ang cellphone sa kama. Hays. Mababaliw na yata ako. Pagkaraan ng ilang minuto, bumangon ako. Walang saysay ang manatili pa sa kama. Mas mabuti pang pumas

CHAPTER TWENTY FIVE

MICHAEL’S POV “According to the Labor Code, Sir,” mahinahon niyang sabi, “overtime work is not mandatory unless there is an emergency.” Nakipagtitigan siya sa akin at ngumiti. “Don’t worry, Sir. I’ll finish what’s urgent today, and I’ll take care of the rest tomorrow,” dagdag pa ni Reign. Tahimik ang buong opisina. Malamang nagulat sila—first time lang mangyari na may sumagot sa akin. At isang newbie pa. Kahit si Lillian, napahinto sa pagta-type. Hindi ko napigilang ngumiti nang palihim. Hindi ako sanay na kinokontra—lalo na sa sarili kong opisina. But she’s the exception. Siya lang ang babaeng kayang magpatiklop sa ’kin. “Hindi niyo po ako mapipigilan, Sir,” dugtong niya, diretsong nakatingin sa ’kin. “Tatapusin ko lang po ’yong urgent tasks ko ngayon, hanggang sa ma-consume ang working hours ko. ’Yong iba, bukas ko na po itutuloy.” Napabuntong-hininga ako. May ilang empleyadong napatingin sa akin, parang naghihintay ng masamang sasabihin ko. Wala akong sinabi. Tumango lang

CHAPTER TWENTY SIX

REIGN’S POV Nagising ako na parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa ulo ko. Napahawak ako sa sentido. Masakit. Pero— Mariin kong pinikit ang mga mata ko. Parang nanigas ang katawan ko habang naghahalikan sila sa harap ko. Gusto kong umiyak. Gusto kong pigilan sila. Pero wala akong magawa. Kusang tumulo ang luha ko habang nagpe-play sa isip ko ang halikan ni Cassandra at Michael kagabi, sa loob ng sasakyan. Huminga ako nang malalim. Alam kong nagkamali ako. Alam kong hindi ko pa siya kayang panindigan. Pero tama ba na makipaghalikan siya sa ibang babae? At sa harap ko pa talaga?! Arghhhh! Putangína! Bakit naman ganito kasakit! Ano nang gagawin ko ngayon? Mukhang desperado na sina Mama at Daddy na maging Lucero ako, pero—paano naman ako? Paano kami ni Michael? Tuluyan na ba kaming magkakahiwalay? Bago pa ako tuluyang lamunin ng lungkot, tumayo na ako, naligo, at nagbihis. Hayss! Kaya mo ’to, girl. Ikaw pa ba? Nakangiting sambit ko sa sarili habang nakaharap

CHAPTER TWENTY SEVEN

REIGN’S POVBahagya akong natigilan. Seryoso ba siya? Makikipag-date talaga siya kay Cassandra? Napayuko ako at napakagat nang madiin sa ibabang labi. “What are you waiting for?” malamig na tanong ni Michael, nakatingin sa akin na parang nagbabantay. Seryoso talaga siya. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipindot ang cellphone para magpa-reserve sa restaurant ayon sa gusto ni Michael. Nang matapos ang tawag, saka pa lang sila umalis sa harap ko. Napabuntong-hininga ako ng malalim bago tumayo. Mabilis akong naglakad papasok ng restroom. Kasabay ng pagpatak ng luha ko. Ano bang dapat kong gawin? Kung hindi pa ako kikilos ngayon, baka tuluyan na siyang makasal kay Cassandra. Pero—paano ko pa gagawin ‘yon kung si Michael na mismo ang gumagawa ng paraan para mapalapit kay Cassandra? Arghhhh! Impit kong sigaw sa loob ng cubicle. “Grabe, ang sweet ni Sir Michael kay Ma’am Cassandra ‘no?” Kumirot ang puso ko sa narinig. “Bagay na bagay talaga sila!” sambit naman ng isa. “Kung magk

CHAPTER TWENTY EIGHT

MICHAEL’S POV Nakaramdam ako ng pagkapahiya sa mga sinabi ni William, pero mas lalo lang akong nainis nang umupo ulit si Reign sa pwesto niya—at ipinagpatuloy ang pagkain, na para bang wala ako sa harap niya. “Date?” malamig kong tanong kay Reign. Hindi siya sumagot. “Michael,” mahinang sambit ni Cassandra sa tabi ko, bahagyang hinihila ang manggas ng suit ko. “Baka naman nagpa-part-time lang si Reign dito. Look at the security guards—pare-pareho sila ng suot,” natatawa niyang sabi. Halatang iniinsulto si Reign. Hindi ko siya pinansin. Hindi ko maalis ang tingin ko kay Reign. Tuloy-tuloy lang siya sa ginagawa niya. Ni hindi man lang siya tumitingin sa ’kin. “Sorry,” halos pabulong niyang sabi habang nakatingin kay William. Ngumiti si William at bumaling sa amin ni Cassandra. “Pwede na ba kayong bumalik sa table niyo?” malamig niyang tanong habang nilalagyan ng pagkain ang plato ni Reign. “Let’s go,” matigas kong sabi, sabay hawak sa kamay ni Reign. “Excuse me,” ulit ni Will

CHAPTER TWENTY NINE

REIGN’S POVNapailing ako. “Ano pa bang dapat nating pag-usapan?” Tumingin siya sa akin—diretso. “Nakipag-date ka na sa kanya, ’di ba?” basag ang boses ko. “Hindi mo ba alam kung gaano kasakit para sa akin ’yon?” Napayuko ako habang sapo ang dibdib. “Bakit? Sa tingin mo ba hindi rin ako nasaktan nang itanggi mo ako sa parents natin? Reign, nandun na tayo—pero binawi mo pa lahat ng sinabi mo!” Lumapit siya at humawak sa magkabilang balikat ko. “Gusto mong maging official tayo, ’di ba?” mahinahon niyang tanong. “Pinaglaban kita, Reign, pero—” “I’m sorry,” putol ko sa kanya. “Sorry kung naduwag ako.” Mahigpit niya akong niyakap. “Pero mas pinili mo akong saktan kaysa intindihin,” garalgal kong sabi habang nakasubsob ang mukha ko sa dibdib niya. “It’s not my intention.”“Hindi mo intensyon, pero nasaktan pa rin ako.” Nanginginig ang boses ko. “Sabi mo mahal mo ’ko, pero nakipag-date ka pa rin sa kanya. Michael, gusto kong maniwala na mahal mo ’ko. Pero sa tuwing nakikita kitang k

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP