All Chapters of The Zillionaire Ex-Wife's Revenge : Chapter 11 - Chapter 15

Lyndsey's POV "T-Thank you, B-Brent..." Medyo nahihiyang sabi ko kay Brent nang makababa ako nang sasakyan niya. Halos hindi ko siya matingnan sa mga mata dahil sa nangyari kanina. Masyado akong nadala sa emosyon ko at hindi ko napigilan ang sarili kong maglabas ng sama ng loob. After what happened on my office, niyaya niya akong pumunta sa isang cafe kung saan kami galing, hindi namin namalayan ang oras kaya medyo natagalan kami doon at gabi na kami nakauwi. Lubos akong nagpapasalamat sa kaniya dahil medyo gumaan ang pakiramdam at naging mas kalmado ako. Payak lang siyang ngumiti, "No, worries. You can call me anytime." Nakangiting sabi niya pero unti-unting nawala ang ngiting 'yon nang lumipat ang tingin niya sa aking likuran, sa aming mansion. Kaya pati ako ay napalingon din doon at bumungad sa akin ang madilim na mukha ni Ezekiel, kahit malayo siya, sa tulong ng mga ilaw sa aming entrance door, kitang-kita ko ang galit sa kaniyang mga mata. Mabilis akong nag-iwas nang tingin

Lyndsey's POV "M-Ma'am, aalis na po ba talaga kayo? H-hindi na po ba kayo bababalik?" Kinakabahang tanong ng isa naming kasambahay matapos naming ma-impake ang lahat ng mga gamit ko. Nilingon ko siya. Kitang-kita ko ang takot sa mukha niya nang titigan ko siya. Huminga ako ng malalim.I'm too tired to answer their questions pero sa halos tatlong taon nilang paninilbihan sa akin, sinagot ko ang tanong niya."Hindi na." Malamig at seryosong sabi ko bago ko muling binalik ang mga mata ko sa mga maleta ko para iwasan ang mga nga dismayado nilang tingin.Hindi naman sila mawawalan ng trabaho dahil nandito pa rin si Ezekiel, siya ang nagpapasahod sa kanila kaya hindi sila maaapektuhan sa pag-alis ko. Pero kahit na gano'n ay may kung anong kumurot sa dibdib ko. Mahigit tatlong taon ko rin silang nakasama."Pakidala na ng mga ito sa sasakyan ko... Let's go." Mapai kong utos sa kanila habang hila-hila ang isang maleta. Sa sobrang dami kong dala, apat na maleta ang nagamit ko.Agad silang sum

Lyndsey's POV Kinabukasan ay nagising ako ng maramdaman ko ang sikat nang araw na pumapasok sa aming bintana. At bago ko pa man maimulat ang mga mata ko ay agad kong inalala ang mga nangyari kagabi. Kinagat ko ang pang-ibabang labi at init na sinabunutan ang aking sarili sa sobrang katangahan ko. "God, Lyndsey! Ano bang ginagawa mo? Bakit mo hinayaang mangyari 'yon?! Ang tanga-tanga mo talaga!" frustrated kong sigaw sa sarili ko. Bakit ko nagawa 'yon? Tang-ina naman talaga, oh! Minulat ko ang mga mata ko at bumangon para icheck ang katawan ko sa pagbabakasakaling panaginip lang ang lahat ng iyon. Nakabalot ng comforter ang buong katawan ko pero nang ibaba ko iyon ay muli akong napamura sa sarili ko. Napasandal ako sa headboard ng kama habang sapo ang aking ulo para pakalmahin ang sarili ko. Pero, God! Bukod sa wala akong suot na kahit anong damit— halos mapuno na rin ng mga marka ang buong katawan ko! Habang sinasabunutan ko ang sarili ko sa sobrang iritasyon ay napatalon ako