All Chapters of ทะเลโอบโลมา Sea & Loma: Chapter 41 - Chapter 50

ณ มหาลัย………….. มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม แต่ก็อาจจะเป็นช่วงของการเรียนของนักศึกษาบางคน เช่นเดียวกับร่างสูงผู้ที่มีใบหน้าดังเช่นฟ้าประทาน ทะเล ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งเฉยชา แต่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ขณะนี้กำลังรัวแป้นพิมพ์หาใครบางคน “ตั้งใจเรียนหน่อยสาส เดี๋ยวมึงเจอแม่ยุ้ยด่า” แม่ยุ้ยที่มันเรียกคืออาจารย์ ผมปรายตามองไอไทธัชนิดๆเมื่อมันชะโงกหน้ามาดูโทรศัพท์​ผม ถ้าไม่ใช่เพื่อนกูทีบมันแหละ หรือว่ากูควรทีบมันดีวะ “คุยกับใคร” “เสือก” “อ้าว พูดงี้ก็ซวยสิวะ เอาไหมมึงอ่ะ” มันถกแขนเสื้อขึ้นทำท่าจะหาเรื่องผม ผมได้แต่นั่งถอนหายใจทำหน้าเอือม​ใส่มัน “วันนี้พอแค่นี้……” พรึบ~ “เห้ย ไอซีมึงจะไปไหน” ผมไม่รอให้อาจารย์​พูดเสร็จ ลุกออกจากห้องทันที แม่งกูโคตร​ไม่มีจิตใจจะเรียนแหละตอนนี้ ออกจากห้องมาได้ผมหยิบโทรศัพท์​โทรหาพี่ฉลาม “ผมตามจีพีเอสโลมาไม่ได้” ไลน์ไปก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ โลมาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ใจผมมันร้อนรน​จนจะบ้าอยู่แล้ว

(เชี่ยยยยเอ๊ย !!! คนบุกรุกเหี้ยอะไร เมีย….....เมียมึง ไอสัตว์)​ “!!!!!” ตุ้บ!!! เสียงโทรศัพท์หลนลงพื้น เหมือนกับว่าหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ สมองหยุดสั่งการชั่วคราว ตาคมเบิกกว้างเมื่อเพื่อนของเขานั้นเปิดประตูและกำลังเล็งกระบอกปืนไปทางที่มีร่างบางนั่งหันหลังให้อยู่ เมื่อตั้งสติได้สองเท้ารีบวิ่งฝ่าเพื่อนอย่างฉับพลันเอื้อมมือไปคว้าร่างบางมากอดแนบอกแน่น “พวกมึงหยุด!!!!” น้ำเสียงที่คุ้นเคยตวาดเพื่อนเสียงดังจนร่างบางในอ้อมกอดสะดุ้งตกใจ “.......” สายตาดุคมกริบมองกระบอกปืนในมือเพื่อนนิ่ง เขาโลมาจะเห็นสิ่งนี้ไม่ได้ “เก็บมันลงเดียวนี้!!! กูบอกว่าให้เก็บลงไงวะ” “เฮือก!!!” มือเล็กกำเสื้อผมแน่น ผมชะงักนิ่งเมื่อรับรู้ได้ถึงความสั่นกลัวของน้องที่อยู่ในอ้อมกอดผม เผลอตะคอกเสียงดังจนได้ แม่งเอ๊ย! “นี่มันอะไรกันวะ” พวกมันเก็บปืนตามที่ผมบอกด้วยความมึนงง “....” “มึงคิดว่ามันฟังกูอยู่ไหมวะ” ชิริวหันไปถามน้ำน่านเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนที่ยืนหน้าตายลูบหัวคนในอ้อมกอดมันหาสนใจคำพูดของเขาไม่ “มึงคิดว่

“เอ้าชนนนนนนนนนน” เสียงเเก้วหลายใบดังชนกันสนุกสนาน​ ตอนนี้ทุกคนได้ย้ายถิ่นฐานมานั่งดื่มอยู่ห้องนั่งเล่น​และได้กลับมาสู่สภาวะ​ปกติกันแล้ว แต่....คนข้างกายฉันนี่สิไม่ปกติ หน้าบึงเชียว ฉันเงยหน้ามองทะเลที่นั่งอยู่ด้านบนโซฟา ด้วยความที่คุณพี่แกบอกว่าคิดถึงเลยจับฉันนั่งลงพื้นอยู่หว่างขา พี่แกก็กอดคอฉันเอาคางวางพิงบนหัวฉันแบบไม่อายเพื่อนเลย “กินไหม” เค้กเจ้านี้อร่อยมากฉันแวะซื้อมาเอง แบ่งให้พี่ๆเขากินด้วย “อืม” ทะเลอ้าปากงับเค้กที่ฉันป้อนให้ แฮะๆ ทำหน้าอย่างงี้ หวานชัวร์​ “หวาน” นั้นไง เดาถูกแฮะ งวดนี้จะลองซื้อลอตเตอรี่ดูบ้างดีไหมนะ เผื่อจะถูกรางวัลที่ 1 กับเขามั้ง ^^ งวดนี้ต้องมาแล้วแหละ “อร่อยดีนะโลมาชอบ” “ครับ กินเยอะๆ” ทะเลว่า มือใหญ่ลูบผมฉัน “ไม่น่าเชื่อว่ะ” “จะเรียกว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติเลยก็ได้” “พระอาทิตย์​ตกทางตะวันออก” ฉันกะพริบตา​ปริบๆ มองพี่ๆ เขาที่จ้องมองมาทางเราสองคนอย่างเป็นเรื่องประหลาด “อะไรของพวกมึง” “กูคิดว่ามึงจะโสดตลอดชีวิต​ซะอีก” องศาว่ายิ้มๆ ยกเบียร์​ขึ้นจิบท่าทีสบายๆ “ปกติมันมองหญิงที่ไหน แม่งมาหักมุมมีแฟนได้ไงวะ” “ใครบอกว่ากูไ

เงียบเฉียบ~ นี่มันคือบรรยากาศอะไรกันเจ้าค่ะ!!!! มันเงียบเกินไปแล้ว ทั้งที่อาหารวางเรียงรายดูน่ากิน แต่กลับไม่กล้าแม้แต่ขยับช้อนตักกิน จะอะไรซะอีกล่ะ ก็คุณป๊ากับทะเลเล่นนั่งจ้องตากันไม่วางตาเลย เนี่ยประมาณ 5 นาทีแล้วนะ อีแม่เอ๊ยยยยย ฉันควรหายใจไหมเนี่ยยยยย “หายใจก่อน” ทะเลว่าขึ้น “อ้อ… อื้ม” เหมือนคนข้างๆ รับรู้อาการของฉันได้ ทะเลจึงตักกุ้งให้ ฉันเลื่อนสายตามองทางคุณป๊านิดๆ ง่าาาาามองเก๊าตาไม่กะพริบเย้ยยย “เลิกเกรงได้แล้วยัยตัวแสบ” “ก… ก็คุณป๊าเงียบอ่ะ” จะไม่ให้โลมาไม่เกรงได้ไง เกิดจู่ๆ คุณป๊าชักปืนออกมายิงทะเลล่ะ หืยยยยย ฉันคงตกใจข้าวติดคอตายก่อนคุณป๊ายิงแน่ๆ ไม่ได้ๆ ต้องจับตาดูท่าทีท่านนายพลก่อน “ไม่วางใจป๊าว่างั้น?” “ไม่ใช่สักหน่อย” แค่นิดนึงเท่านั้น พูดไม่ได้เดี๋ยวได้โดนไล่ออกจากบ้าน โทษฐานทำผิดหน้าที่ ซึ่งท่านนายพลได้กล่าวไว้ว่า เป็นผู้หญิงอย่าออกตัวปกป้องผู้ชาย มันจะดูไม่งาม “แล้วไม่หิวไง?” “หิวค่ะ” หิวมากกกกก “หิวก็กินได้แล้วนะ มาพี่แกะกุ้งให้” มือหนาลูบผมเบาๆ ก่อนจะหันไปหยิบกุ้งแกะให้ เดี๋ยวสิ ต่อหน้าต่อตาคุณป๊าเลยนะนั้นน่ะ หมีพูห์ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี

“ฮึก…” “เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ ลูกสาวป๊าไม่เหมาะกับน้ำตาเลย” “ฮึก ฮืออออออ จะ ไม่ให้ร้องไห้ได้ไงอ่าาาา ฮึก จู่ๆ คุณป๊าก็ใจแตก อยากออกจากบ้านไปใช้ชีวิตคนเดียวอ่าาาา ฮืออออ~” โป๊กกก~ ฉันก้มรับมะเหงกลงบนหัว “ง่ะ เจ็บบบบบ” “ใจเเตกบ้านป๊าลูกสิ เออ! ป๊ามันก็กูนี่วะ ให้ตายสิกูจะด่าตัวเองทำไมวะ” “ฮืออออ~ ไม่ไปได้ไหมคะ” ฉันโผล่​กอดคุณ​ป๊าแน่น เมื่อจู่ๆ คุณ​ป๊า​ก็บอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านที่เชียงใหม่​ปุ๊บปั๊บ ไม่ทันได้ตั้งตัว และวันนี้ก็เป็นวันที่ต้องขึ้นเครื่องแล้ว “เราคุยกันแล้วนี่ ไม่งอแงนะคนเก่งของป๊า ดูสิ หืยยยยหน้าตาดูไม่ได้เลย ร้องไห้เป็นเป็ดขี้เหร่หมดแล้วนะครับ” “น้ำตามันไหลมาเอง ไม่ได้อยากร้องสักหน่อย​นี่​ค่ะ” ถึงจะทำใจปลอบตัวเองมาได้สักพักแล้วก็เถอะ แต่พอเอาเข้าจริงๆ มันก็อดห้ามใจไม่ได้ “งั้นป๊าไม่ไปแล้วดีไหม” “ไม่ได้หรอก” ฉันผละออก​จากอ้อมกอดของคุณป๊า ปาดน้ำตาออกพยายามหยุดร้องไห้ “ฝากความคิดถึงแม่ด้วยนะคะ” วสุชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่ลูกสาวพูด เขาไม่ได้