ทะเลโอบโลมา Sea & Loma

<

>

Maaga akong nagising that Saturday morning, puno ng excitement. Today, plano kong sorpresahin si Marcus — fiancé ko, ang lalaking ilang buwan na lang ay magiging asawa ko. Gusto kong ipadama sa kanya na kahit gaano kami ka-busy, may time pa rin ako to make him feel special. Maliliit na bagay yun para sa akin, pero malaki ang ibig sabihin nila sa puso ko.

Agad akong bumaba. Sumilip sa kitchen, nag lista ng bibilhin, at dali-dali akong lumabas papuntang palengke. Isa-isa kong pinili ang mga sangkap para sa paborito niyang adobo with a twist — yung tipong may konting spice at gata na alam kong mapapa-“wow” siya. Kinuha ko rin ang mga itlog at gatas para sa leche flan na lagi niyang sinasabi na “comfort dessert.” Simple lang, pero alam kong yun ang makakapagpasaya sa kanya.

Pag-uwi ko, sinunod agad ang recipe na lagi ko ring ginagawa tuwing may espesyal na okasyon. Habang hinihiwa ko ang bawang at sibuyas, amoy na amoy ko ang kusina at bigla akong napangiti. Iniisip ko na mamaya, yung unang tingin niya sa pagkain, yung surprise na parang bata—yan ang hinahanap ko. This is our night, sabi ko sa sarili ko habang maingat kong nilalagay sa magandang lalagyan ang adobo at nililigpit ang flan sa maliit na lalagyan na may ribbon. Inilagay ko pa ang maliit na note: “For you, my forever.”

Nag-shower ako, inayos ang buhok at pumili ng simpleng dress na alam kong cute sa paningin ni Marcus. Hindi ako nag-overdo; gusto kong natural lang, yung type na maiibig siya agad kapag nakita. Tatlong taon na kami, at iniisip ko na this is it—ang future na pinapangarap ko. Sa biyahe papunta sa condo niya, paulit-ulit kong iniisip, “Baka magulat siya. Baka yayakapin niya ako agad.” May konting kinakabahan pero mostly, hopeful at masaya.

Pagdating ko sa unit niya, ginamit ko yung duplicate key na ibinigay niya. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto, una kong naramdaman yung kakaibang katahimikan. Usually, may TV o music siya—maliwanag ang sala. Ngayon, tahimik. “Marcus?” tawag ko, may ngiti sa labi.

Habang naglalakad ako patungo sa kwarto dala ang mga food containers at maliit na gift bag, may narinig akong tunog—mahihinang ungol na hindi akin. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napabagal ang paghinga ko. Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang doorknob. Hindi ako makapaniwala; may mali. May pakiramdam akong dapat hindi nangyayari.

Binuksan ko ang pinto. At doon—ang eksena na hindi ko inakala, si Marcus at si Bianca, parehong walang saplot, magkahalo ang halakhak at halik nila. Para akong pinunit mula sa loob. Ang mga sandali na inakala kong aming kinabukasan—biglang naglaho. Hindi ko matigil ang luha; kumapal ang dibdib ko, parang may humihila sa puso ko.

“WHAT THE HELL IS THIS?!” napasigaw ako, at naramdaman ko ang buong katawan ko nanginig. Hindi lang takot—lalo na galit at pagkabigla. Nagulat silang pareho; may kaba sa mukha ni Marcus, pero si Bianca, may smirk—parang siya ang nanalo sa isang laro.

“Oh, hi sis. Ang bilis mo naman. Hindi pa nga tapos ang laro namin ni Marcus,” sabi ni Bianca na parang hindi nakakaramdam ng anumang pagsisisi. Parang lumalamig ang dugo ko sa narinig. Nakita ko kung paano siya lumingon, mukha niya may halo ng enjoyment at paghamak.

“Babe, wait—this is not what you think!” palusot ni Marcus, mabilis na bumaba ang kilay niya at nagmamadaling nagtatakip ng kumot. Pero ang tingin ko? Malinaw—lahat yan ay mali at mali. Kung ano man ang gustong ipaliwanag nila, hindi na ako makikinig. Kita ko ang katotohanan sa sariling mata ko.

Hindi lang ako nasaktan—naiwan akong wasak. “Hindi ako tanga, Marcus. Ikaw… at ikaw, Bianca…” may luhang tumulo sa pisngi ko, halos basag ang boses ko. “Sa dami ng tao, bakit siya pa? Step-sister ko pa talaga?”

Tahimik sila. Si Marcus, subok ng magsalita pero hindi niya magawang humawak ng malalim na paliwanag na tatagos sa puso ko. Si Bianca, parang nag-e-enjoy sa chaos. “Come on, Celestine. Don’t act so shocked. You’ve always been the ‘perfect daughter’, the ‘perfect fiance’. Pero guess what? You’re boring. At least with me, Marcus feels alive,” sabi niya nang walang pagsisisi.

Parang sinaksak ako ng salitang iyon. Hindi lang betrayal, hindi siya nagpakita ng guilt, kundi may paghamak pa. Pakiramdam ko, nalaglag lahat ng solid ground sa ilalim ng paa ko. Ang mga pangarap na hinihintay ko na magiging totoo biglaang naglaho.

Si Marcus ay nag-right, sinusubukang abutin ako. “Celestine, I didn’t mean for this to happen” bulong niya, halatang may guilt, pero sapat ba yun? “Don’t you dare touch me,” seko ko, tinutulak ang kamay niya. Hindi ko gusto ng anumang pagdikit niya sa akin; Hindi ko matiis, lumabas ako ng unit at halos madapa sa pagmamadali habang pinipilit kontrolin ang sarili ko. Sa labas, malamig ang hangin sa mukha ko; ang lamig na iyon, parang nagpalamig sa uhaw ng puso ko pero hindi sapat. Naglakad lang ako sa madilim na kalsada ng walang direksyon. Ang bawat ilaw ng poste, parang nagbabantang ilaw ng tunay na katotohanan hindi na ako babalik sa dati.

Habang naglalakad, paulit-ulit ko sa isip ang tanong: “Bakit? Ano bang nagawa ko para pagtaksilan niyo ako ng ganito?” Parang pinagtulungan ako ng mundo. Lahat ng tiwala at pangarap na inialay ko nang buong puso napunit at itinapon.

Ang sakit ay hindi lang pisikal na panlalabo ng mundong ito ang emosyonal na pagbagsak. Ang dating pagmamahal na akala ko tapat naging isang maskara lamang. Nakikita ko ang sarili kong naglalakad, maski ang mga taong dumadaan ay may mga tingin pero wala silang alam sa bagyong bumabalot sa puso ko.

Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang bigat ng katotohanan: wala na ang tiwala, wala na ang pangako, ang planong kinabukasan na buong-buo kong inihilera nawalan ng saysay. Sa gabing iyon, isang malinaw na katotohanan ang lumitaw: wasak na ang puso ko. At mula doon, alam kong magsisimula ang pagbabago ng buhay ko isang landas na hindi ko minithi pero kailangang tahakin.