All Chapters of LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: Chapter 1 - Chapter 10

Ako si Cacai pero mas kilala sa tawag na Tiktik. May lahi daw kasi kaming aswang kaya yun ang tawag saken ng mga kalaro ko noong nasa probinsya pa lang ako. 19 years old na ako ngayon pero senior high school pa rin. Nahinto kasi ako sa pag-aaral noong magkasakit at mamatay ang lola kong nagpalaki sa akin. …….. Manila – 4:27 PM (Present time) Galing ako sa school at sakay ng taxi pauwi sa bahay ng aking ama. Habang papalapit ang sinasakyan ko sa bahay ni Papa, natanaw ko na agad ang mga itim na sasakyan, ganun din ang mga lalaking naka-itim na nakatayo sa labas ng gate. Bakit kaya sila puro naka-itim? May namatay ba? Bigla akong kinabahan. Naisip ko agad si Papa. Napasinghap ako at biglang napatakip ng aking bibig. Baka may nangyaring masama sa kanya. Naku po! Wag naman po sana! Ilang buwan pa lang nang una kong makita at makilala si Papa, tapos ay mawawala na agad siya? Kumabog ng malakas ang aking dibdib dahil sa naiisip. Nang pumarada ang taxi malapit sa bahay namin ay da

Cacai POV Hindi ko alam kung ano ang aking magiging reaksyon, ngayong dito na ako nakatira sa bahay ng aking ama...., na ngayon ko pa lang nakilala. 19 years akong namuhay kasama si Lola Karing sa isang liblib na baryo sa Atimonan, Quezon. Ang sabi ni Lola ay dating katulong sa Maynila si Inay at pagbalik nito sa probinsya, buntis na raw siya sa akin. Nabuntis si Inay ng kanyang amo na isang pamilyadong tao, at yun nga ay ang aking amang si Benito Alcantara. Binayaran daw nito si Inay para lisanin ang Maynila dahil ayaw ng pamilya nitong ma-eskandalo. 3 years old pa lang ako nang mamatay si Inay dahil sa sakit sa baga. Kaya naman si Lola na ang nag-alaga sa akin. Manggagamot si Lola, albularyo sa paningin ng iba. Mangkukulam para sa mga tsismosa. Aswang naman para sa mga batang kalaro ko. At doon ko nakuha ang palayaw na ‘Tiktik' dahil may lahi daw kaming aswang. Naramdaman ni Lola na mamamatay na siya dahil unti unti na siyang nanghihina. Sinabi niya sa akin na nagpadala

Nasa loob na ng isang mas malaking silid si Cacai ngayon, dito siya dinala, hindi na sa maid’s quarter. Nasa pangalawang palapag ng mansion ang silid na ito. Mas maganda dito, parang guest room. Mag-isa na lang ulit siya dahil iniwan din agad siya ng gwapong lalaking naghatid sa kanya. Nagbanyo agad siya at nakita sa salamin kung gaano karumi ang kanyang school uniform. Wala siyang pakialam dahil ang tumatakbo pa rin sa utak niya hanggang ngayon ay kung paano makakatakas. Matapos magbanyo ay nagtungo agad siya sa may bintana. Nabuhayan siyang muli ng loob nang malamang hindi na naman naka-lock ang bintana. Ngunit nang silipin niya ang labas, agad siyang napalunok. “Ang taas!” sabi niya sa sarili saka bagsak ang balikat na napabuntong hininga. “Mukhang hindi na talaga ako makakatakas dito.” Pero ayaw niyang makulong dito. Tumalikod siya at humarap sa kabuuan ng silid. Sa laki ng silid na ito, siguradong may makikita siya ritong magagamit niya. Binuksan niya ang mga closet a

Cacai POVMuli kong naalala ang nangyari, walong taon na ang nakalipas. Kasama ko si lola na naghahanap ng iba’t ibang halamang gamot sa gubat. Ordinaryong araw lang dapat yun at wala kaming makamalay malay sa mangyayari.Kabisado ko ang kagubatan kaya kahit humihiwalay ako kay Lola sa paglalakad ay kampante lang siya kahit mawala ako sa kanyang paningin. Kung si Lola ay naghahanap ng halamang gamot, ako naman ay naghahanap ng pagkain. Pagdating talaga sa pagkain, nakakalimutan ko ang lahat. Siguro dahil sa kakapusan namin sa buhay. Kaya kahit simpleng pagkain ay napaka-importante sa akin. Kanina pa ako naghahanap ng saging ng unggoy pero wala akong makita. Yun ang tawag ng mga kababaryo ko sa saging na ligaw at may malalaking buto.Kaya naman naisip ko na lang na maghanap ng singkamas basahan. Yun naman ang tawag namin sa singkamas na ligaw. Halos kamukha yun ng ordinaryong singkamas na nabibili sa palengke pero mas magaspang at medyo tabingi ang hugis. May konting pait pero pw

Mukhang natakot ang mga batang salbahe at bigla na lang nagsi-takbuhan habang patuloy pa rin ako sa pag-iyak.Nilapitan ako ni Kuya.“Tahan na, igagawa na lang kita ng bago.” sabi niya at tinulungan niya akong tumayo.Dinampot niya ang saranggola habang pinupunasan ko ang aking basang mukha gamit ang suot kong tshirt.“Gagawa ulit tayo nang mas maganda. Yung yari sa kawayan para mas matibay.” nakangiting alo niya sakin.Sa narinig ay bigla akong napangiti.“Talaga po?” masigla kong sabi kahit medyo sumisinok pa. “Oo, pero uwi na muna tayo. Hinahanap ka ni Lola Karing. Tumakbo ka kasi agad dito, hindi ka pa pala nag-aalmusal.”Napasigaw pa ako sa sobrang tuwa dahil sa pag ‘oo’ niya at hindi ko na napansin ang iba pa niyang sinabi. Nawala na rin agad sa isip ko yung pang-aaway sakin ng mga bata kanina.Patalon talon ako at kumakanta habang naglalakad kami pa-uwi dahil masaya na ako. Nang may bigla akong maalala. “Teka lang po.” sabi ko at mabilis na tumakbo.“Hoy, Iska! Saan ka pup