Alle Kapitel von คลั่งรักยัยลูกหนี้ [Black List]: Kapitel 41 – Kapitel 50

ใบหน้าสวยเปื้อนรอยยิ้ม ดูสดใสร่าเริงไม่ว่าใครอยู่ใกล้ ก็คงหลงรักได้ไม่ยาก ความสวยของเธอสะดุดตาและละมุนละไมต่อสายตามาก ใครๆ ก็คงอยากจ้องมองทุกคืนวัน"เธออยู่ไหนของโลกใบนี้กัน ยัยจิ๋ว"แววตาหม่นหรี่หลับลงช้าๆ ก่อนจะขมวดคิ้วกัดกรามแน่นจนสันกรามนูน แม้เพียงรูปถ่ายในโทรศัพท์ ก็มิอาจบรรเทาความห่วงหาของเขาได้ เบตงยกแก้วเหล้าสาดเข้าคอรวดเดียวหมด นานนับชั่วโมงที่เขาเอาแต่นั่งมองรูปของสาวน้อยในโทรศัพท์มือถือ โดยไม่มีกิจกรรมใดๆ มาคั่น ตั้งแต่กลับมาบ้าน มุมโปรดของเขาก็คงมีแค่ห้องเครื่องดื่ม ที่มีทั้งของสะสมและของเอาไว้สังสรรค์ เขาดื่มมันทุกวัน จนไม่มีเวลาให้กับสิ่งใดวันนี้ก็เช่นกัน นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลา 22.00น. เขาควรจะเข้านอนเหมือนคนอื่นๆ ไปแล้ว แต่ทว่าค้างคาวรัตติกาลอย่างเขา ยังคงนั่งอยู่กับแก้ววอดก้าแบบไม่คิดจะหลับนอนฉับพลันสายตาคมก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ผิดปกติจนน่าสงสัย เวลากลางดึกเช่นนี้ ทำไมแม่บ้านถึงได้ออกมาจากห้องยาจีนของพ่อเขาได้ แถมในมือยังมีถาดใส่ถ้วยยา ลักษณะของไอร้อนที่ลอยขึ้นเป็นไอ แสดงให้เห็นว่า ยาถ้วยนั้นพึ่งจะผ่านการต้มและเคี่ยวมาใหม่เบตงมองตามอย่างสงสัย ยิ่งท่าทางการเดินที่ดู

(หลายเดือนก่อน)...โกดังท่าเรือเมธากรุ๊ป..."เหล้าไหมเจ้" เบตงยกถุงเครื่องดื่มที่หิ้วติดมือมาด้วย เอ่ยถามผู้เป็นพี่สาว ความเคร่งเครียดบนใบหน้าสวย ทำให้เบตงอยากช่วยสร้างบรรยากาศให้ดูตรึงเครียดน้อยลง แต่ทว่าเขารู้อยู่แก่ใจว่าพี่สาวคนสวยของเขา กำลังเดือดดาลแค่ไหน ใครจะทนใจเย็นกับคนที่ทำให้เธอต้องเสียพ่อของลูกไปแบบไม่มีวันกลับได้ ถ้าจะต้องตอบแทน ก็เห็นจะมีแต่การล้างแค้นเท่านั้น ความคับแค้นภายในใจถึงจะดับลง"เอาดิ" ดาร์ลิ้งว่า ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเอากล่องบุหรี่ในกระเป๋าหลังออกมาจุดและสูบอัดเอาเข้าไป หวังให้ผ่อนคลายอารมณ์ภายในใจให้เย็นลงสักครึ่งควันสีเทาจาง ๆ ลอยคลุ้งไปในอากาศเมื่อร่างบางพ่นมันออกมาจากเรียวปากอิ่มสวยช้า ๆ ท่าทางและสีหน้าที่เรียบเฉยจนดูเย็นชา ไม่มีใครสามารถคาดเดาอารมณ์ที่กำลังซุกซ่อนจนประทุอยู่ภายในได้ "ไงวะมึง...ท่าทางยังสบายดี"เบตงหันไปทักทายอลันโจทย์ของปัญหาใหญ่ ที่นิ่งเงียบอย่างรับรู้ชะตากรรม สมองของอลันตอนนี้ คงกำลังทบทวนเหตุการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ อย่างคาดเดาไม่ได้ ความสัมพันธ์ของเบตงกับดาร์ลิ้งสร้างความงุนงงให้อลันไม่น้อยเพราะเขาคิดผิดมาโดยตลอดว่าดาร์ลิ้งกับเบตงมี

“นายจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเจ้านาย เมื่อเขาถูกเรียกตัวมารับมอบหมายดูแลผู้หญิงของเจ้านาย ตามหลักแล้วเขาไม่มีสิทธิ์แม้จะเอ่ยถาม หรือขัดคำบัญชา แต่เปากับเลือกที่จะเสี่ยงตายครั้งนี้ เพื่อพิมมี่ผู้หญิงของเจ้านาย เปายอมรับแบบปฏิเสธไม่ได้ ว่าเขาสงสารและเห็นใจหญิงสาวมาก เวลาที่เธอถูกทอดทิ้งให้เดียวดายในแต่ละวัน และความสงสารนั้น มันก็เป็นบ่อเกิดแห่งความรู้สึกดี ที่ทำให้เปาแอบมีใจ ให้ผู้หญิงของนายเบตงหันกลับมามองหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยความขุ่นเคือง การที่เขาจะออกไปไหน คงไม่ต้องมานั่งรายงานบอดี้การ์ดให้เสียเวลา แต่คำถามของเปา ทำให้เขาต้องหันกลับมาคุยให้รู้เรื่อง“กูจะไปไหนต้องรายงานมึงด้วยเหรอไอ้เปา”“ผมแค่ถาม เฮียออกไปข้างนอกทุกวันไม่คิดจะบอกคุณพิมมี่หน่อยเหรอครับ”“แล้วมึงเสือกอะไร หน้าที่มึงคือดูแลผู้หญิงของกู ไม่ใช่มาเสือกเรื่องของกู”“เฮียเคยรักคุณพิมมี่สักครั้งไหมครับ หรือเห็นแค่เธอเป็นของเล่น”คำถามของเปาทำให้มือเรียวยาวคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของบอดี้การ์ดหนุ่มทันที ก่อนร่างสูงเรียวจะถูกหิ้วขึ้นจนต้องเขย่งปลายเท้าตาม ใช่ว่าคนที่ตัวเล็กกว่าเพียงเล็กน้อยจะสู้แร

พองานเลี้ยงเลิกรา เบตงก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อตามหาเจ้าของร่างเล็กที่คุ้นเคย แต่ออกพ้นประตูมาเพียงนิด ก็โดนรั้งตัวไว้ด้วยคำพูดของใครคนหนึ่งซึ่งคุ้นหูไม่แพ้กัน“รีบไปไหนแบท?”“เจ๊ลิ้งค์” เป็นดาร์ลิ้งนั่นเอง เบตงไม่สนใจใคร จนไม่รู้กระทั่งว่าพี่สาวที่ตนเคารพนับถืออย่างดาร์ลิ้งค์ก็มาร่วมงานนี้เช่นกัน“มาด้วยเหรอ” เบตงเอ่ยถาม“รับเชิญในฐานะประธาน MDL” ดาร์ลิ้งตอบ“ดูเจ๊ Happy ending นะ”“หึ...มีคนกวนประสาท ไม่เหงาดี”“โรมันก็ไม่ได้แย่” เบตงแอบอวยน้องชาย“เขาเหมือนเฮีย”“เลยแทนกันได้ใช่ไหม?”“ไม่มีใครแทนกันได้หรอกแบท สิ่งที่เสียไปถ้าสายไปก็ยากที่จะได้คืน ถึงได้สิ่งใหม่มาแทน ก็เป็นคนละอย่างไม่มีทางแทนกันได้ จิกซอชิ้นที่หายไป ต่อให้ได้ชิ้นใหม่มาใส่ลงได้พอดี แต่ก็เป็นคนละรูป”เบตงคิดตามคำพูดของดาร์ลิ้ง หลายเรื่องที่ดาร์ลิ้งคอยเตือนสติเขา และเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอดจนตอนนี้“งั้นผมไปตามหาจิกซอของผมก่อนนะ พอดีผมไม่อยากได้รูปอื่น”“เหนื่อยหน่อยนะแบท” คำพูดของดาร์ลิ้งทำให้เบตงเสียวสันหลังวาบ เพราะสถานะของพ่อตาในตอนนี้คือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท ไม่ใช่ลูกหนี้ของเขาอีกต่อไปแล้ว และยัยจิ๋วของเขา ก็ทำท่าทางเหมื

"อย่างผม...หรือจะกล้าอาจเอื้อมท่านเจ้าสัว ชีวิตผมท่านชี้เป็นชี้ตายได้เพียงกระดิกนิ้ว คงไม่มีค่าพอให้ท่านมาขอโทษ"เปาจ้องท่านทรงชัยด้วยแววตาเรียบเฉยจนคาดเดาไม่ได้ เขายอมรับว่ายังตั้งรับกับฐานะอันแท้จริงของตัวเองไม่ทัน เขาถูกท่านเจ้าสัวเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ฝึกจนเก่งกาจจนได้รับความไว้วางใจ ให้เป็นบอดี้การ์ดให้ท่านและลูกชาย แต่มาวันนี้เขากับอาสี่กับถูกยกฐานะขึ้นมาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ ถ้านี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ก็คงเป็นเขาที่กำลังฝันไป"ลุงขอโทษ" ท่านเจ้าสัวเอ่ย"ทำไมคุณพ่อต้องขอโทษมัน มันปากดีขนาดนั้น"เบตงที่นั่งฟังด้วยความหงุดหงิดใจเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด ที่ทนเห็นพ่อของตนเอ่ยขอโทษคนที่เคยชุบเลี้ยงมา"แกหุบปาก!""คุณพ่อ!" เบตงนั่งลงกับเก้าอี้อย่างหัวเสีย"แค่เรื่องที่แกก่อมันก็สาหัสพอแล้ว ไม่ต้องสอดปากสอดคำมาสร้างปัญหาอีก""งั้นก็อธิบายทุกอย่างให้ผมฟังที ว่ามันคืออะไร ทำไมอยู่ๆ อาสี่กับไอ้เปาเกี่ยวข้องกันได้ พ่อรู้เรื่องนี้มาโดยตลอด แล้วทำไมไม่บอกผมสักคำ""เพราะผมเองครับ ที่ขอร้อง" อาสี่ที่เงียบฟังแต่แรก กล่าวขึ้น"คุณกับพ่อจงใจปิดบังผมทุกเรื่อง เรื่องสัญญากู้ของคุณพ่อพิมมี่ด้วย"เบตงเริ่มปะติดปะต่