Alle Kapitel von คลั่งรักยัยลูกหนี้ [Black List]: Kapitel 51 – Kapitel 60

....ณ บ้านนพรัตน์เมธี...ร่างบางยืนอยู่ตรงระเบียงห้อง เหม่อมองสวนหน้าบ้านที่ทอดยาวไปถึงรั้ว อาณาบริเวณของบ้านกว้างขวางจนสุดลูกหูลูกตา ตั้งแต่พิมมี่จำความได้ บ้านในความทรงจำของเธอ ก็เห็นจะมีแค่บ้านหลังเก่า ๆ ในซอยคับแคบ แม้จะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ แต่มันเปี่ยมไปด้วยความสุขล้น ที่หาซื้อด้วยเงินทองไม่ได้มาวันนี้ พิมมี่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ที่ท่านเจ้าสัวทรงชัยพ่อของเบตง พามาและบอกกับเธอและพ่อแม่ว่า บ้านหลังนี้ซื้อด้วยทรัพย์สมบัติของพ่อเธอ ที่สะสมมาจากเงินปันผลของหุ้นในบริษัท รายละเอียดของเรื่องในอดีต ถูกถ่ายทอดให้พิมมี่ได้รับรู้อย่างชัดเจน ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่กล้าที่จะก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างสบายใจได้วันแรกที่เข้ามา มีการเปลี่ยนแปลงมากมายในชีวิตเธอ สถานะจากคนจน ๆ ที่มีหนี้สินท่วมหัว กลายมาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทที่มีผลกำไรนับหมื่นล้าน นามสกุลก็ถูกเปลี่ยนใหม่ให้สมฐานะ แม้แต่วันแรกที่เธอออกจากโรงพยาบาลมา เธอก็ได้รับการรักษาอย่างพิเศษ ด้วยหมอเฉพาะทางที่ฝีมือดีและเก่งไม่แพ้หมอเมืองนอก จำได้ว่าครั้งแรกที่พิมมี่เห็นบิลค่าใช้จ่ายเธอก็แทบลมจับ เพราะค่ารักษาในครั้งนั้น สามารถสร้างบ้า

"ถ้าอยากได้เธอ ก็ข้ามศพกูไปให้ได้ ถ้ากูไม่ตาย ใครหน้าไหนก็อย่าฝัน"ร่างสูงกำยำประกาศก้อง จนคนรอบข้างหวาดหวั่นใจ ยกเว้นคนที่อยู่ตรงหน้า เขาพร้อมทุกเวลา ที่จะเหยียบเบตงให้จมดิน"งั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย"เปาส่งสายตาท้าท้าย ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เบตงไม่ยั้ง เบตงถอยฉากไปตั้งหลัก ก่อนจะประเคนหมัดสวนเข้าใส่เปาเต็มแรง ทั้งคู่แลกหมัดกันอย่างหนักหน่วงไม่มีออมมือ แม้เบตงจะดูกำยำกว่า แต่ร่างปราดเปรียวสูงโปร่งอย่างเปา ก็มีเทคนิคการต่อสู้ที่ถูกฝึกมาเมื่อครั้งที่เป็นบอดี้การ์ด ทั้งคู่เลยถือว่าเป็นคู่แข่งที่สูสีกันพอสมควรแต่แล้วคนตัวโตกว่าย่อมได้เปรียบและเป็นต่อเสมอ เมื่อเปาเพรี้ยงพร้ำต่อเบตง จนเสียหลัก นาทีที่เบตงตามไปสาดหมัดหนักๆ ใส่เต็มเบ้าหน้า จนเปาร่วงลงไปแผ่หลาอยู่กลางเวที ไม่ทันได้ตั้งหลักลุกขึ้น เบตงก็ตามมากระทืบลงกลางอกของเปาอย่างแรง จนคนที่อยู่ใต้เท้าจุกจนต้องงอตัวขึ้นมา ด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดรุนแรง"เฮือก! คุณเปา!"ร่างบางลุกพรวดจากที่นอน ด้วยใบหน้าที่โชกไปด้วยเหงื่อ เสียงหอบหายใจทำให้เธอได้สติ ว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ เป็นเพียงเรื่องที่อยู่ในความฝัน ฝันที่เหมือนจริงจนพิมมี่หวาดผวา

ร่างสองร่างกอดกันกลมอยู่บนเตียงพยาบาล คนตัวเล็กขยับกายซุกซบแผงอกของเขา เพื่อเรียกหาความอบอุ่นเบตงกอดกระชับร่างเล็กเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าตื่นขึ้นมาจะไม่เจอเธออีก มือหนาลูบไล้เอวบางเบาๆ ตามส่วนเว้าส่วนโค้ง จนคนที่นอนนิ่งในตอนแรก เริ่มขยับยุกยิกแบบนิ่งไม่ได้"เฮีย..." เสียงใสเรียกเขาราวประท้วง"อืม..." แต่คนกระทำกับขานรับราวกับไม่รู้สึกรู้สามือหนายังซุกซนไม่เลิก เริ่มพันเป็นหนวดปลาหมึก จนคนตัวเล็กเริ่มรู้ชะตากรรม"เฮีย...ไม่ได้นะคะ""ฉันรู้น่า ว่าเอาไม่ได้"ปากบอกว่ารู้แต่มือยังล้วง พิมมี่เลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง ยิ่งมือใหญ่ล้วงเข้ามาใต้เสื้อแล้วพยายามสอดเข้าไปใต้บราตัวใน พิมมี่ก็ยิ่งเริ่มหายใจติดขัดจนนาทีที่บราถูกปลดตะขอ ร่างบางก็ถูกพลิกให้ลงไปนอนใต้ร่างหนาทันที เบตงจ้องลึกลงไปในแววตาสั่นระริกตรงหน้า ก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากบางน่าหลงใหลอีกครั้ง"อื้อ...เฮียคะ อุ๊บ! จ๊วบ!"เบตงจูบเธอแบบไม่ลืมหูลืมตา อีกทั้งมือหนาก็ถลกเสื้อตัวน้อยให้ร่นขึ้นไป ความนุ่มเด้งของสองเต้าอวบโผล่พ้นออกมาอวดความงดงาม ก่อนจะถูกขยำด้วยฝ่ามือใหญ่เบตงบีบคลึงและเค้นเต้าอวบเบาๆ ปากก็ดูดดื่มโรมรันกันด้วยเรียวลิ

ร่างสูงยืนเหม่อมองแสงไฟหลากสีสัน ที่แสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองในเขตตัวเมือง ชั้นบนสุดของแบทบาร์ในวันนี้ ไร้ซึ่งเงาของคนที่เคยนอนเคียงข้าง ทุกอย่างกลับมาสู่สภาวะเดิมที่เงียบเหงาและอ้างว้าง หากแต่เบตงกับไม่ชินกับการอยู่แบบเงียบๆ เช่นที่เคยเป็น เพราะช่วงเวลาที่เขามีเธอคนนั้นเข้ามาเป็นความวุ่นวาย ชีวิตของเบตงมีความสุขมาก จนไม่อยากอยู่แบบเดียวดายเช่นในตอนนี้เบตงยังคงทบทวนคำพูดของเปาซ้ำๆ เขาพยายามหาข้อสรุปของเรื่องนี้ แต่แบทบาร์ก็เปรียบเสมือนชีวิตของเขาเช่นกัน ส่วนเธอก็เปรียบเสมือนดวงใจ ที่เขาขาดไม่ได้เช่นกัน หากต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งมันก็ไม่สามารถแทนกันได้"เฮียครับ ผับเปิดแล้วครับ เฮียจะลงไปตรวจความเรียบร้อยไหมครับ""นายเป็นใคร?" เบตงจ้องมองเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยที่ไม่คุ้นหน้า แต่เข้ามาทำหน้าที่รายงานความเรียบร้อยในผับแก่เขาราวกับชำนาญงาน"เอ่อ...ขอโทษที่ลืมแนะนำตัวครับ ผมชื่อปิงครับ เจ้าสัวให้ผมมาทำหน้าที่ช่วยงานเฮียแทนเฮียสี่ครับ""งั้นเองเหรอ ฉันไว้ใจนายได้ใช่ไหม นายคงไม่..." เบตงนึกถึงใบหน้าของผู้อาวุโสที่เคยสั่งสอนเขามาอย่างอาสี่ มาวันนี้อาสี่ก็เลือกคนที่มีสายเลือดเดียวกัน และทอดทิ

...ห้องประชุมใหญ่ของแบทบาร์...เปานั่งรอองค์ประชุมให้พร้อมหน้า ทั้งที่เขามาถึงตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน แต่ก็ไร้เงาของหุ้นส่วนหลัก จะมีก็แต่นุ่มนิ่มและโชกุน ที่ออกมาต้อนรับเขาตั้งแต่แรก และนั่งรอด้วยกันจนป่านนี้ ทั้งพิมมี่และเบตงก็ยังไม่เข้าร่วมประชุมสักที“เฮียมาแล้วครับ”เสียงแจ้งเตือนจากเลขาปิงบ่งบอกการสิ้นสุดแห่งการรอคอย หากนานกว่านี้อีกสัก 10นาที เห็นทีเปาคงต้องกล่าวคำลา“แบท! ทำไมมาช้า” นุ่มนิ่มตำหนิน้องชาย ที่ทำให้การประชุมล่าช้า“โทษทีเจ๊ ผมปราบพยศเด็กดื้ออยู่” เบตงตอบพลางเหลือบไปมองหน้าของคนที่เดินตามเข้ามาพิมมี่เดินไปนั่งลงตรงข้ามเขาและหันไปกล่าวคำขอโทษต่อเปา“มี่ขอโทษนะคะ คุณเปาที่ทำให้เสียเวลา”“ช่างมันเถอะครับ ผมรอได้” สายตาของเปาทอดมองพิมมี่ด้วยแววอาวรณ์ จนเธอต้องก้มหน้าหลบอย่างรู้สึกผิดต่อเปา“เอ่อ...เจ๊ว่าเราเริ่มประชุมกันเลยดีกว่า พิมมี่จ๊ะยื่นข้อเสนอได้เลย”“ค่ะเจ๊ มี่อยากจะ....”“ผมไม่อนุมัติ!” พิมมี่พูดไม่ทันจบประโยค เบตงก็สวนขึ้นกลางคัน จนทุกคนงงไปตามกัน“มี่ยังพูดไม่จบค่ะ” เธอประท้วง“แต่เฮียรู้ว่าหนูคิดจะเสนอโปรเจ็กต์อะไร เจ๊ช่วยบอกผมที ว่าใครเป็นคนคิดโปรเจ็กต์บ้า