Alle Kapitel von คลั่งรักยัยลูกหนี้ [Black List]: Kapitel 31 – Kapitel 40

"รู้ใจจัง""เฮีย อ๊า!""ไม่ต้องมองหน้าเฮีย มองหน้าจอโน้น""ตะ...แต่มี่""ไหนบอกจะตามใจเฮียไง หืม!""อื้อ! กะ...ก็ได้"สาวน้อยค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าจอขนาดใหญ่ ที่กำลังฉายฉากเร่าร้อนจนแทบจะไฟลุก สเต็ปลีลารักของนางเอกหนัง ยั่วยวนจนพระเอกแทบจะคลั่งตาย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องมองฉากเร่าร้อนนั้นตาเป็นมัน ก่อนจะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ จนลำคอระหงขยับเป็นลูกคลื่นอย่างชัดเจน เบตงเห็นความใสซื่อของสาวน้อย ก็อดที่จะแอบขำไม่ไหว ความน่ารักของเธอ ทำให้เบตงอยากรังแกและแกล้งเธอทุกครั้ง ยิ่งเห็นเธอนิ่งมองหน้าจอตาเป็นมันแบบนี้ ชายหนุ่มก็ยิ่งอยากแกล้ง เธอให้ปั่นป่วนตามฉากในหนังไปเลย"อื้อ! เฮีย""กางขาออกดิ จะหนีบทำไมล่ะ"เสียงแหบพร่าก้มลงกระซิบชิดใบหูสวย เมื่อนิ้วแกร่งเลื่อนลงไปทักทายติ่งรัญจวนกลางกายสาวอย่างจู่โจม จนคนที่เริ่มสนใจหน้าจอมากกว่าเขา หุบเรียวขาเข้าหากันอย่างตกใจ ทำให้มือหนาถึงกับหยุดชะงัก เพราะถูกเรียวขาสวยหุบและหนีบเอาไว้แน่น พอเบตงก้มลงไปกระซิบ พลางแลบลิ้นเลียตรงขอบใบหู เรียวขาสวยที่หุบอยู่ก็ค่อยๆ กางออก ยอมรับนิ้วแกร่งของเขาให้เข้ามา เบตงเองก็ไม่รอช้า สอดส่งนิ้วเรียวเข้าไปหาความชุ่มฉ่ำ

"ดึกแล้วนะครับ คุณพิมมี่เข้าไปข้างในเถอะครับ"บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยขึ้น เพื่อทำลายความเงียบ ที่กำลังครอบคลุมทั่วทั้งบริเวณชั้นดาดฟ้า ที่ถูกจัดเตรียมเป็นสถานที่สำหรับดินเนอร์สุดโรแมนติกในค่ำคืนนี้ แต่สาวน้อยในชุดราตรีสีสวยกลับได้แต่นั่งทำหน้าเศร้า และก้มลงมองจานอาหารที่ตนเป็นคนลงมือทำเอง เพียงเพื่อหวังจะเอาใจคู่เดทของเธอ แต่เธอกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา และก็เช่นเคย ทุกครั้งที่เขาหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า บอดี้การ์ดหนุ่มอย่างเปา ก็จะได้รับหน้าที่มานั่งทานข้าวกับเธอแทนเขาเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน หลายครั้งแล้ว ที่เบตงให้เขาทำหน้าที่เป็นคู่เดทกับพิมมี่แทน แม้ในส่วนลึกเปาจะแอบรู้สึกดีใจกับหน้าที่ชั่วคราวนี้ แต่สีหน้าของพิมมี่กลับทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจแทบจะทุกครั้ง ใครจะอยากมานั่งทานข้าวกับคนที่เอาแต่คิดถึงคนอื่นกันล่ะ แม้เปาจะแอบมีใจให้เธอ แต่เขาก็รู้สึกเจ็บแทนเธอทุกครั้ง เวลาที่เธอถูกเจ้านายของเขาทิ้งขว้างไม่ใยดี"คุณเปาเข้าไปก่อนเถอะค่ะ มี่จะรอเฮียตง"ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยและอ่อนต่อโลกอย่างเธอ แท้ที่จริงคือคนที่ดื้อรั้นและสู้ไม่ถอยขนาดนี้ แม้เปาจะบอกเธอเป็นครั้งที่ร้อยว่าเบตงไม

"กูถามว่ายัยจิ๋วหายไปไหน ตอบสิวะ ไอ้พวกสวะ! "เสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นทั่วทั้งโซนบริหาร เมื่อเจ้าของแบทบาร์เดินทางกลับมาถึง และได้รับรายงานอันไม่ไพเราะหูจากเหล่าบอดี้การ์ดที่เขาเคยไว้วางใจ แต่มาวันนี้พวกเขากลับทำให้คนเป็นนายกำลังหัวเสีย เมื่อเบตงได้รับรู้ว่า ยัยจิ๋วของเขาหายตัวไปแบบไร้ร่องรอย"มะ...ไม่ทราบครับเฮีย""ไม่ทราบเหรอ ห๊า! "มือหนาตรงเข้าไปกระตุกคอเสื้อบอดี้การ์ดคนหนึ่ง แล้วกระชากร่างของเขาเข้ามาหาตัวเองอย่างแรง"อย่าครับเฮีย! พวกผมผิดไปแล้วครับ""โธ่เว้ย!"ความโมโหสุดขีดทำให้เบตงขาดสติ ถึงขั้นประเคนหมัดให้เหล่าบอดี้การ์ดเป็นรางวัลตอบแทนผลัวะ!"โอ๊ย!""ไอ้พวกเหลือขอ เลี้ยงเสียข้าวสุก""โอ๊ย! พอแล้วครับเฮีย ยอมแล้วครับ""กูให้พวกมึงเฝ้ายัยนั่นไว้ แต่วันนี้พวกมึงยังมีหน้ามารายงานกู ว่ายัยนั่นหายไป ถุย! พวกมึงสมควรถูกกูยิงหัวทิ้งให้หมดจริงๆ ไม่ได้เรื่องสักคน ออกไปให้พ้นหน้ากูให้หมดเลย...ไป!!!""เฮียตง...ใจเย็นๆ""หุบปากไปเลยอาสี่"อารมณ์ที่ฉุนเฉียวไม่ยอมลง ทำให้เบตงหันไปตะคอกอาสี่ ผู้ซึ่งอาวุโสกว่าอย่างลืมตัว ก่อนจะสาดของเหลวสีอำพันลงคอรวดเดียวหมดแก้ว รสชาติของมันยังคงบาดคอและข

"งั้นเธอก็บอกลามันซะ เพราะพรุ่งนี้เธออาจจะไม่ได้เจอมันอีก...มานี่""กรี๊ด! ปล่อยมี่นะ คุณเปา! " พิมมี่พยายามตะโกนให้เปาช่วย ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีผล เบตงไม่มีทางปล่อยเปาง่ายๆ แน่"อย่าทำเธอนะ คุณพิมมี่!! เฮียปล่อยเธอนะ....ปล่อยกู โว้ย!!!! "เบตงกระชากร่างบางให้เดินตาม จนมาหยุดยืนต่อหน้าเปา ก่อนจะหันไปพูดกับเปาพลางแค่นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์"เหอะ! ถุย! ไอ้ลูกหมา มึงจำคำกูไว้นะ หมาอย่างมึง อย่าได้ยืดคอเสมอนายอย่างกู ถ้ากูไม่อิ่ม อย่าหวังว่ากูจะทิ้งให้แม้แต่เศษกระดูก เพราะชู้อย่างมึง...ไม่มีสิทธิ์""อย่าทำอะไรเธอนะ ไม่งั้นเฮียนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเสียใจ""ฮะฮ่าๆ มึงเก็บคำนี้ไว้ปลอบใจตัวเองเถอะ ไอ้ลูกหมา เพราะคืนนี้คนที่มึงแอบรักต้องปรนนิบัติกูทั้งคืน ฮ่าๆๆ""โธ่เว้ย! ไอ้ตงกูจะฆ่ามึง ปล่อยกู!!!! "...ร่างอรชรถูกโยนลงไปบนเตียงนุ่มสุดแรง ก่อนจะรีบถดถอยหนี จนไปชิดติดหัวเตียง โดยมีร่างของเบตง ค่อมคลานเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ นาทีนี้พิมมี่ทำได้เพียงนั่งตัวสั่น จ้องมองร่างกำยำของอีกฝ่ายด้วยความหวาดกลัวทันทีที่ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน แววหวาดกลัวยิ่งฉายชัดขึ้นในดวงตากลม ลมหายใจที่สาดกระแทกใบหน้าสวย ด้

"มันหายไปได้ยังไง พวกแกมีกันตั้งเยอะตั้งแยะ กะอีแค่คนคนเดียวทำไมดูแลไม่ได้"เบตงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หลังจากกลับจากโรงพยาบาล แล้วได้รับรายงานจากบอดี้การ์ดว่า เปาหายตัวไป เบตงยิ่งหงุดหงิดใจเป็นเท่าทวี เหมือนช่วงนี้เขาจะขยันมีเรื่องซ้ำเติมหัวใจไม่หยุดหย่อนจริงๆ"แล้วอาสี่ไปไหน""นายท่านเรียกตัวเฮียสี่กลับกะทันหันครับ""ให้มันได้อย่างนี้สิ พ่อนะพ่อ จะใช้งานคนก็ไม่ดูเวล่ำเวลาเลย""แล้วจะเอาไงดีครับนาย""พวกแกแบ่งคนให้ไปตามลากคอไอ้เปามา ถ้าหามันไม่เจอไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้า""ครับ!"เบตงนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนจะกุมขมับไล่ความเครียดออกจากหัว เหมือนปัญหาใหญ่จะนัดกันเข้ามาในชีวิตของเขาพร้อมๆ กัน จนเขาไม่สามารถลำดับความสำคัญของปัญหาได้ แต่ที่หนักที่สุดในใจตอนนี้ ก็คงจะเป็นเรื่องของพิมมี่ เพียงแค่นึกถึงร่างกายซีดเผือดของเธอที่กำลังนอนจมกองเลือด ที่ไหลออกมาแบบหาสาเหตุไม่ได้ เพียงแค่นึกถึง น้ำตาของลูกผู้ชายอย่างเบตงก็ไหลลงมาแบบกลั้นไม่ไหว"อย่าเป็นอะไรนะ เฮียรักหนูนะ ยัยจิ๋ว ฮึกๆๆ"เมื่อต้องทบทวนทุกอย่างเพียงลำพัง ความอ่อนแอก็คุกคาม จนไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เบตงผู้ยิ่งใหญ่ในเวลานี้ ต