All Chapters of กลแค้นซ่อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เป็นอะไรมาอีกหล่าวันนี้”“เปล่าค่ะ”หญิงสาวที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆพยายามหลบสายตาคนในบ้าน แต่ก็ไม่พ้นสายตาของหญิงวัยกลางคนที่คอยสังเกตอาการของเธอมาสักพักแล้ว “มีอะไรคุยกับป้าได้นะ”“พอดีหนูทะเลาะกับสามีมาค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น ไหนเล่าให้ป้าฟังหน่อยสิ”“ขอโทษด้วยนะคะ คือหนูไม่สะดวก”“โอเคๆป้าเข้าใจ”“หนูขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”“เมื่อวานนายใหญ่กลับมาจากต่างจังหวัด ดังนั้นเช้านี้เธอยังไม่ต้องขึ้นไปชั้นบนนะ”“ค่ะ”หญิงสาวที่รู้หน้าที่ของตัวเองดีจึงเดินไปยังห้องซักรีด และเธอก็พบกับผ้ากองโตซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นเสื้อผ้าของชายหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด และไม่นานเสียงพูดคุยของสามคนพ่อแม่ลูกก็ทำให้เธอต้องกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งด้วยหน้าที่ที่ต้องดูแลพวกเขา และในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเสิร์ฟข้าวต้มเธอก็พยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้ได้กลิ่นอาหารที่มีส่วนผสมของเครื่องเทศซึ่งมันอาจทำให้เธออาเจียนออกมาได้ “อื้ม! วันนี้ข้าวต้มอร่อยมากเลยนะคะ”“ถ้าอร่อยก็ทานเยอะๆ”ผู้เป็นสามีกล่าวกับภรรยาด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ออมขอตามพี่วีไปที่ไร่นะคะ”“แต่ว่าเช้านี้ท้องฟ้าอึมครึมมากเลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าฝนตกก็แค่

“เก็บเสียงให้ดีก็แล้วกัน”ชายหนุ่มที่ไม่อาจต้านทานความรู้สึกรุ่มร้อนในกายจึงรีบรูดซิบกางเกงจนแก่นกายที่พองโตเด้งชนกับท้องนูนเล็กที่ข้างในมีสิ่งมีชีวิตซึ่งเกิดจากเขาเอง หญิงสาวที่ห่างหายจากมันมานานเริ่มหวั่นๆเมื่อเห็นขนาดที่พอๆกับแขนของเธอ “ขอกินนมหน่อยนะ”พูดจบเขาก็บีบเต้านิ่มพร้อมกันสองมือจนล้นตามง่ามนิ้ว และไม่นานลิ้นสากก็สัมผัสกับยอดปทุมถัน ชายหนุ่มเลียมันสามสี่รอบสลับข้างซ้ายขวาจนเต้านิ่มชุ่มไปด้วยน้ำลาย “อื้ออ!”หญิงสาวเผลอส่งเสียงในลำคอเมื่อยอดปทุมถันถูกดูดโดยริมฝีปากหนา ส่วนชายหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะหันไปดูดเต้านิ่มต่อเขาดูดมันสลับข้างไปมาจนร่างเล็กแทบอ่อนระทวย “แล้วไม่แสดงออกตั้งแต่แรกว่าต้องการ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าที่ต้องการเย้ยหยันพร้อมกับสอดแขนเข้าไปใต้ขาเรียวข้างหนึ่งแล้วยกแขนขึ้นจนหญิงสาวรีบเกาะไหล่กว้างชายหนุ่มที่ต้องการแกล้งหญิงสาวจึงยกแขนสูงขึ้นจนขาเรียวข้างที่เหยียบพื้นห้อยลงกลางอากาศและมันก็ส่งผลให้กลีบกุหลาบแยกจากกันจนแบอ้าซ่า และชายหนุ่มก็อาศัยทักษะของตัวเองในการสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปในรูเล็กของหญิงสาวโดยไม่อาศัยมือและทันทีที่หัวเ

หญิงสาวรอคอยที่จะได้ออกจากชีวิตของชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และหลังจากที่เธอทานข้าวเที่ยงเสร็จแล้วก็หาข้ออ้างกลับมายังบ้านพัก จากนั้นเธอก็เฝ้ารอให้มีรถยนต์มาจอดอยู่หน้าบ้านพักอย่างใจจดใจจ่อและไม่นานรถเก๋งคันเล็กก็ปรากฏต่อหน้าเธอ“นั่งหน้าเดี๋ยวก็มีคนจับได้หรอก”“แล้วฉันต้องนั่งไหน”“นั่งท้ายรถ”“แต่ว่าฉันอาจขาดอากาศได้นะ”“ผมคำนวณระยะทางและเวลาให้แล้ว มันไม่เป็นอะไรหรอก พ้นไร่นี้ไปค่อยมานั่งหน้า”“ก็ได้”หญิงสาวที่ต้องการออกจากไร่องุ่นให้เร็วที่สุดจึงยอมขึ้นไปนอนท้ายรถแต่โดยดี เมื่ออยู่ในที่แคบหญิงสาวก็พยายามหายใจช้าๆเพื่อรักษาออกซิเจนไว้ไม่ให้ถูกใช้งานมากเกินไป และถนนที่ไม่เรียบทำให้เธอกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อย่างนั้นกระทั่งในที่สุดก็ถึงถนนใหญ่ “ลงมา!”น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคนขับรถทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย “แล้วนายหญิงหล่า”“ฉันอยู่นี่”“นายหญิงคะ นี่มันเรื่องอะไรกัน!”“จับเธอขึ้นรถ”“ไม่นะ! ขอร้องเถอะค่ะนายหญิง”ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรมากเธอก็ถูกปิดปากด้วยเทปหนาๆส่วนมื้อทั้งสองข้างก็ถูกมัดรวมกัน หญิงสาวพยามที่จะไม่ขึ้นไปนั่งบนรถตู้คันใหญแต่กลับถูกอุ

ทางด้านหญิงสาวที่สามารถหนีออกมาได้จึงรีบติดต่อหาผู้เป็นแม่โดยใช้โทรศัพท์ที่ยืมมาจากพนักงานปั๊มน้ํามัน “Rrrrr“รับสายสักทีเถอะ”หญิงสาวกระวนกระวายเมื่อโทรเข้าเบอร์ผู้เป็นแม่แล้วไม่มีการตอบรับ “คุณแม่คะ เมื่อกี้มีคนโทรหาคุณแม่หลายสายเลย”เด็กหญิงยื่นโทรศัพท์ที่ยืมมาเล่นคืนให้กับผู้เป็นแม่“ใครโทรมา”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันไม่โชว์ชื่อ”เด็กหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นั่นสิเบอร์ไม่คุ้นเลย”“เป็นพวกคอลเซ็นเตอร์แน่ๆ”“งั้นรอเขาโทรมาอีกรอบเดี๋ยวแม่จะด่าให้พวกเขาลืมชื่อพ่อชื่อแม่ตัวเองไปเลย”“Rrrr”“ไอ่พวกโง่ ไอ่พวกเห็นแก่ตัว วันๆเอาแต่โทรล่าเหยื่อ แกคิดว่าฉันจะหลงกลพวกแกหรอไม่มีทางหรอก”“แม่คะใจเย็นๆก่อน นี่หนูเอง”“นี่พวกแกรู้แม้กระทั่งเรื่องที่ลูกสาวฉันถูกลักพาตัวเลยหรอ ถ้ารู้ดีขนาดนั้นก็บอกมาว่าลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน”“แม่! หนูไม่ใช่มิจฉาชีพ”“จะว่าไปแล้วเสียงคุ้นๆนะ หรือใช้เอไอ”“แม่ช่วยใจเย็นๆแล้วฟังหนูก่อน ถ้าไม่ฟังหนูจะวางสายแล้วนะ”“ใช่เลย นี่แหละลูกสาวฉัน”ผู้เป็นแม่เผยรอยยิ้มพร้อมน้ำตาแห่งความดีใจเมื่อรู้ว่าลูกสาวที่ถูกลักพาตัวยังมีชีวิตอยู่ “แม่อยู่ไหน”“อยู่โรงพยาบาล แม่อยู่โรงพยา

“หนูเห็นนะว่าพี่แอบส่งสายตาหวานให้พ่อหนู”เด็กหญิงแสดงท่าทีหวงผู้เป็นพ่ออย่างที่เธอชอบทำกับผู้หญิงคนอื่นๆ“พี่เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย หนูจะฟ้องแม่”“พี่รู้ว่าหนูคงหวงพ่อมาก แต่พี่ไม่ได้ทำอย่างที่หนูกล่าวหา”“งั้นก็ออกไปเลยหนูอยากอยู่กับพ่อสองคน”“พี่คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เพราะพี่รับเงินค่าจ้างมาแล้ว”“แต่ว่าคุณพ่อมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว”“แล้วไหนอ่ะคะคุณพ่อของหนู”“คุณพ่อแค่ออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก”“งั้นก็รอจนกว่าคุณพ่อของหนูกลับเข้ามาพี่ถึงจะไปโอเคมั้ย”“ก็ได้”เด็กหญิงที่ไม่ต้องการเห็นหน้าพยาบาลสาวจึงนอนหันหลังในระหว่างที่รอผู้เป็นพ่อ “คุณพ่อมาแล้ว”เด็กหญิงรีบหันหลังกลับทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิด “ดูสิว่าคุณพ่อซื้ออะไรมาฝาก”“ว้าว! ของกินเยอะจัง”เด็กหญิงเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อกลับเข้ามาพร้อมของกินเต็มไม้เต็มมือ“พ่อรู้ว่าหนูคงเบื่ออาหารของโรงบาลเลยลงไปหาซื้อของกินให้ มีขนมด้วยนะ”“คุณพ่อรู้ใจน้องพรีมที่สุด”“อยากกินอะไรก็เลือกเอาเลยนะเดี๋ยวคุณพ่อไปใส่จานให้”“อยากกินหมดเลย”“ไม่ได้สิคะ น้องพรีมต้องเลือกเอาสักอย่างสองอย่างเดี๋ยวกินไม่หมด”“งั