All Chapters of ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ไฟในจวนกลางดึกคืนนั้น หลิงจงมาถึงเรือนของหลี่เหลี่ยงหรง เงาโคมสว่างเพียงริบหรี่เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้า บนหลังเต็มไปด้วยรอยหวายแดงจางและแผลเปิด“นายหญิงหลับไปแล้วเจ้าค่ะ จะให้ปลุกไหมเจ้าคะ” จางซี่ถามเสียงเบา หลิงจงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ปลุกนางไปก็ทำอะไรไม่ได้”คำพูดที่ไม่ใส่ใจทำให้จางซี่โกรธนายน้อยของตน แต่เมื่อเขายื่นยารักษาให้ สีหน้าโกรธเคืองของจางซี่ก็อ่อนลงวันถัดมาหน้าตาของหลิงจงดูจะหงุดหงิดเล็กน้อยทำให้บิดาที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยต้องเอ่ยถามอย่างรำคาญใจ“เจ้าจะทำหน้าเช่นนั้นไปถึงเมื่อใดกัน”“ข้าก็แค่อารมณ์ไม่ดี ท่านพ่อจะสนใจอะไร” “เจ้าเพิ่งแต่งเมียมีรึจะอารมณ์ไม่ดี”“ก็เพราะข้าเพิ่งแต่ง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ใครเอาหวายลงหลังนางจนได้ไข้” แม้คำพูดจะลอย ๆ แต่กลับทำให้ฮูหยินใหญ่สะดุ้งเล็กกน้อย เพราะนางไม่คิดว่าหลิงจงจะเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าบิดาของตน“เจ้าดูจะหลงนางไม่ใช่น้อยเลยนะ อย่าลืมนะว่านางเป็นเพียงอนุของเจ้า” หลิงจงหัวเราะหยัน “คำพูดเช่นนี้ของท่านพ่อข้าจะเชื่อได้หรือ ตอนจวนแทบลุกเป็นไฟเพราะท่านรักภรรยาไม่เท่ากัน ข้ายังจำได้อยู่เลย” หลิงจงเอ่ยอย่างขำขันเพราะบ

บทที่ 12 ไฟถูกจุดอีกครั้งเช้าวันถัดมา ท่านหมอถูกตามมายังเรือนของอนุหลี่ตั้งแต่นางยังไม่ทันจะแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย และสาเหตุที่เร่งด่วนเช่นนี้ กลับไม่ใช่เพราะคำสั่งของหลิงจง แต่เพราะ จางซี่ สาวใช้คนสนิทของหลี่เหลี่ยงหรง ที่รู้จักกับบุตรชายของท่านหมอเป็นการส่วนตัว นางจึงไปตามตัวมาตั้งแต่เมื่อคืน“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” จางซี่ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน ราวกับหญิงสาวป่วยหนักเป็นมารดาหรือน้องสาวของตนเองแม้ทั้งสองจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จางซี่จึงเต็มใจรับใช้อนุหลี่อย่างยิ่ง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้นางมีโอกาสเลือกนายได้ตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยยอมรับใช้ใคร ด้วยสถานะที่เป็นหลานสาวของแม่นมเก่าในจวน หลายคนยังเกรงใจนางอยู่บ้าง“เจ้านี่ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าใคร”บุตรชายท่านหมอหัวเราะเบา ๆ กล่าวอย่างสนิทสนมเพราะทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน และยิ่งทำให้หลี่เหลี่ยงหรงมั่นใจว่าจางซี่เลือกคนมาถูกจริง เมื่อท่านหมอตรวจชีพจรเสร็จ กลับขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “แปลกยิ่งนัก…”จางซี่ถึงกับรีบทรุดตัวลงข้างเตียง“แปลกเช่นไรหรือเจ้าคะ”หลี่เหลี่ยงหรงที่นั่งพิงหมอนอยู่ก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจ“ชีพจรสับสน

บทที่ 14 สะท้านเรือนใหญ่“เรื่องเก่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” หลี่เหลี่ยงหรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ในยามนี้นางอยากรู้ความจริงให้หมดเสียที ไม่ใช่แค่เรื่องตนเอง แต่เรื่องที่ทำให้จวนแห่งนี้วุ่นวายครานี้จางซี่ไม่ได้อ้ำอึ้งเหมือนครั้งก่อน นางถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเล่าทุกสิ่ง “เมื่อก่อน…อนุซ่งก็มีอาการไม่สู้ดีนัก เป็น ๆ หาย ๆ หมอที่เรียกมาก็ตรวจไม่เจอโรค แต่บอกว่าเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ จนถึงท่านหมอคนเดียวกันที่มาตรวจนายหญิงในวันนี้นั่นแหละเจ้าค่ะ ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แค่ร่างกายอ่อนแอ แต่ถูกกลั่นแกล้งอย่างแนบเนียน”หลี่เหลี่ยงหรงนิ่งฟัง ใจหนึ่งรู้สึกหนาวสะท้าน อีกใจหนึ่งกลับเหมือนเริ่มเข้าใจเหตุผลของหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับนาง“แล้วเป็นเช่นไร”“ก็เหมือนวันนี้เลยเจ้าค่ะ พอท่านหมอสรุป เจ้าปกครองเมืองก็เดือดดาล สั่งสอบสวนให้ถึงที่สุด เพราะคนตระกูลหลิงถือว่าสายเลือดของตนคือสิ่งสูงสุด ต่อให้หญิงที่ตั้งครรภ์เป็นใครก็ต้องปกป้อง นี่จึงทำให้ท่านน้อยโกรธนัก ไม่ใช่เพราะตัวนายหญิง แต่เพราะสิ่งที่อยู่ในครรภ์ที่อาจจะมีในวันหน้า”พอฟังเช่นนี้หลี่เหลี่ยงหรงก็เริ่มเข้าใจอะไรบ้าง วันนี้ที่หลิงจงโกรธเกรี

บทที่ 16 เงาที่คืบคลานหลังจากเรื่องราววุ่นวายผ่านไป จวนเจ้าปกครองเมืองก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง…หรืออาจเป็นเพียงความสงบแบบคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ“พอกินยาที่หมอจัดให้แล้วร่างกายดีขึ้นหรือไม่” นี่กลายเป็นคำถามประจำของหลิงจงไปเสียแล้ว และคำตอบของหลี่เหลี่ยงหรงก็คล้าย ๆ กันทุกวัน “ดีกว่าเมื่อวานเจ้าค่ะ” คำตอบของหลี่เหลี่ยงหรงก็เหมือนทุกครั้ง เรียบง่าย ไม่แสดงความรู้สึกนักแม้จะไม่พอใจกับคำตอบอันแห้งแล้ง แต่หลิงจงก็ไม่อาจทำอะไรได้มากไม่ใช่หลิงจงไม่รู้ว่าทำไมนางถึงแสดงท่าทางเช่นนี้ แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือนางไม่พอใจอะไรต่างหาก เขามองสตรีตรงหน้า ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความหวังตอนนั้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยประกายวาดฝัน… แต่บัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า หลี่เหลี่ยงหรงทำหน้าที่อนุได้อย่างดีทุกประการ แต่กลับไร้ชีวิตชีวา ไม่มีร่องรอยของความคาดหวังเหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าหลี่เหลี่ยงหรงจะปรนิบัติเขาดีทุกอย่าง แต่กลับดูไม่จริงใจเหมือนเมื่อก่อน ยามที่ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ “เจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี” ถ้อยคำที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ทำให้หัวใจหลี่เหลี่ยงหรงปวดร้า

บทที่ 18 รักฝังแน่นหลังจากคำถามคืนนั้น ความเงียบระหว่างทั้งสองปกคลุมไปทั้งห้อง บรรยากาศอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลี่เหลี่ยงหรงยังคงนิ่งเฉย ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แต่หลิงจงกลับไม่อาจปัดความคิดในหัวให้หายไปได้ยามค่ำคืน เมื่อสตรีข้างกายหลับสนิท ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินสำรวจห้องอย่างเงียบงันเรือนของหลี่เหลี่ยงหรงมีเพียงข้าวของเท่าที่จำเป็น สะอาดและสมถะราวกับเรือนของอาจารย์ที่เขาเคารพ แต่มีมุมหนึ่งที่แตกต่างเต็มไปด้วยกล่องไม้และหีบเล็ก ๆหลิงจงถือวิสาสะเปิดดูทีละกล่อง บางชิ้นคุ้นตาเพราะเป็นของที่นางเคยยื่นให้เขาในวัยเยาว์ใกล้กันนั้นมีกองบันทึกวางเรียงเป็นตั้ง ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา จุดเทียนที่มุมห้อง แล้วเริ่มอ่านอย่างเงียบ ๆถ้อยคำในบันทึกแต่ละหน้าเหมือนเสียงของเหลี่ยงหรงสะท้อนอยู่ในหัวเขา ความรัก ความคาดหวัง ความท้อแท้ และความเจ็บปวด ทั้งหมดเขียนด้วยความจริงใจ ไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะละทิ้งความรู้สึกที่มีต่อเขาความรู้สึกที่เขาคิดว่าเขารู้ดีเกี่ยวกับเหลี่ยงหรงมันไม่ได้ครึ่งหนึ่งเลยเมื่อได้อ่านบันทึกเหล่านั้น “ข้าสงสัยนัก…จดหมายที่เจ้าคิดจะเขียนถึงข้าที่ศาลหลักเมือง เจ้าจะเขียนว