Lahat ng Kabanata ng ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่ 31 ถึงเวลาบอกความจริงแว็กซ์จำนวนสองร้อยตลับนอนเรียงรายกันเต็มบนเกวียนที่เจียวจิ้นกำลังบังคับอยู่ จินเยว่กำลังจะนำแว็กซ์พวกนี้ไปฝากขายที่ร้านอ้ายเหม่ย พอมาถึงนางก็เดินเข้าไปทักทายท่านยายเจ้าของร้าน“ท่านยายเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะข้าไม่มาที่นี่เสียนานเลย”“เจ้าลืมคนแก่อย่างข้าไปแล้วล่ะสิ”“ข้าเปล่านะเจ้าคะ ข้าแค่ทำงานหนักต่างหากท่านดูมือข้าสิเจ้าคะหยาบกระด้างหมดแล้ว” นางพูดเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมชูมือให้หญิงชราดู“ท่านยายอย่าไปเชื่อนางนะขอรับ” เจียวจิ้นเดินเข้ามาเอ่ยอย่างรู้ทัน“ท่านยายไม่เชื่อข้าหรือเจ้าคะ” นางกะพริบตาหลายๆ ที“พอๆ แล้วมานี่มีธุระอะไรกัน”“คือข้าอยากจะนำสินค้ามาฝากขายที่ร้านของท่านเจ้าค่ะ”จินเยว่นำกระปุกที่บรรจุแว็กซ์อยู่ให้หญิงชราดู ร่างเล็กเปิดฝาให้นางดูเนื้อแว็กซ์ที่อยู่ข้างใน“มันคืออะไรหรือ คล้ายน้ำผึ้งยิ่งนัก” สีของมันก็เหมือนน้ำผึ้งธรรมดาถ้าอยากขายน้ำผึ้งเกรงว่าจะขายในร้านของนางไม่ได้“มันคือครีมกำจัดขนเจ้าค่ะ”“ครีมกำจัดขน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนมันใช้อย่างไรล่ะ”ถ้าสิ่งนี้ใช้กำจัดขนได้จริงๆ ก็จะกลายเป็นสินค้าที่เป็นที่นิยมไปทั่วแน่ๆ“ข้าขอยืมตัวคนงานในร้าน

บทที่ 33 ทำทางน้ำแค่เพียงอยากได้สูตรขนมของนางถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรือ เป็นครอบครัวที่น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนเงินก็สามารถทำให้เห็นธาตุแท้ของคนได้เสมอ ตอนที่นางลำบากไม่มีใครเห็นหัวนางสักคนแต่พอเริ่มมีฐานะขึ้นมาหน่อยก็มาตามรังควานกันไม่หยุด ดีแล้วที่สามารถแยกจากคนพวกนั้นมาได้“ท่านพี่พักดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ” จินเยว่ยกน้ำมาให้พี่ชายที่กำลังตัดไม้สำหรับทำเล้าไก่อยู่เจียวจิ้นส่งยิ้มให้น้องสาวและรับน้ำมาดื่มอย่างเร็วๆ น้องสาวเขานี่ใจคอจะไม่หยุดคิดทำนู่นทำนี่เลยหรือ นี่นางให้เขาสร้างเล้าสำหรับเลี้ยงเป็ดและไก่อีกแล้ว“เราต้องเลี้ยงเป็ดและไก่เองจริงๆหรือ” เขาถามมือก็ปาดเหงื่อที่ผุดเต็มใบหน้า“จะทำอย่างไรได้เล่าเจ้าคะ ที่ๆเราเคยรับไข่จากเขามาพอเห็นข้าขายดีก็จะมาขอขึ้นราคา เขาอ้างว่าช่วงนี้เป็ดและไก่ออกไข่น้อยลงข้าก็เลยเลี้ยงเองไปเลยเจ้าค่ะ”นางลงทุนเลี้ยงเป็ดและไก่เอง อาจจะต้องใช้เงินทุนมากสักหน่อยในตอนเริ่มแต่ในอนาคตต้นทุนในการทำขนมของนางก็จะลดลงเอง“เดี๋ยวข้าไปทำงานสวนแทนท่านพ่อแล้วให้เขามาช่วยท่านนะเจ้าคะ”“ดีๆข้าจะได้เบาแรงลงหน่อย”ช่วงนี้สวนของนางเริ่มประสบปัญหาคือเริ่ม

บทที่ 35 บุตรชายของกู้จินเยว่“แม่นาง ถ้าข้าจะมาขอเบิกเงินไปซื้อวัสดุได้หรือไม่” ซือหย่วนเป็นหัวหน้าช่างที่มาซ่อมแซมบ้านให้กับจินเยว่ เขาเป็นคนที่หัวหน้าหมู่บ้านคัดเลือกมาอย่างเข้มงวด อันที่จริงจินเยว่จะต้องจ่ายเงินทั้งหมดสามงวดด้วยกันคือวันที่ตกลงกัน วันที่ซ่อมห้องครัวเสร็จและงวดสุดท้ายคือวันที่งานทุกอย่างเสร็จหมดไม่มีอะไรต้องแก้ไขแล้ว แต่ซือหย่วนทำงานได้เร็วกว่าที่วางแผนไว้ทำให้เงินอาจจะไม่พอสำหรับซื้อวัสดุก่อสร้างครั้งสุดท้าย “ได้เจ้าค่ะ ท่านต้องการเท่าไหร่หรือเจ้าคะ” จินเยว่ยอมตกลงด้วยความเต็มใจช่างที่หัวหน้าหมู่บ้านหามาให้นางไม่มีอะไรจะติเขาสักนิด นี่ก็คงจะเงินไม่พอซื้อวัสดุถึงได้มาขอเบิกก่อน “เจ็ดตำลึงเงินก็เพียงพอแล้ว” “ท่านรอสักครู่นะเจ้าคะข้าจะเข้าไปหยิบเงินมาให้” จินเยว่จะพกเงินติดตัวแค่ไม่เกินห้าตำลึงเท่านั้นนางกลัวว่าการพกเงินจำนวนมากจะกลายเป็นเป้าสายตาให้กับพวกโจรขโมยทั้งหลาย โฉมสะคราญเดินเข้าไปในห้องนอนของนางและล้วงมือเข้าไปในช่องว่างมิติของนางเพื่อหยิบกระเป๋าเงินที่อยู่ในนั้นออกมาเสร็จแล้วก็นำไปยื่นให

บทที่ 37 เปิดตัวลูกชาย“ไหนเจ้าบอกว่าถ้าข้ากราบเจ้าแล้วเจ้าจะไม่แจ้งความแล้วไง” ซูเมิ่งตะโกนออกมาอย่างเหลืออด“ข้าบอกว่าข้าจะไม่แจ้งความแต่ข้าไม่ได้บอกนี่เจ้าคะว่าคนอื่นจะไม่แจ้งความท่าน ส่วนขนมของพรุ่งนี้ท่านสามารถให้คนมารับได้ปกติเลยนะเจ้าคะวันนี้ข้าจะรีบทำให้ท่านใหม่” จินเยว่ส่งยิ้มเย็นไปให้นางก่อนจะเดินออกไป“ข้ารบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านเขียนรายงานเรื่องนี้ให้ข้าด้วยนะขอรับข้าจะได้นำไปแจ้งความกับทางการ” จือหานกล่าวกับหัวหน้าหมู่บ้าน เขาพยักหน้าตอบจินเยว่อาจจะใจดีไม่เอาเรื่องนางแต่จือหานไม่สามารถปล่อยเรื่องนี้ไปได้ ถ้าขนมเปี๊ยะพวกนี้หลุดรอดออกไปภัตตาคารของเขาก็จะต้องเสียชื่อเสียงไปด้วยมูลค่าความเสียหายของมันคงจะมหาศาลมากทีเดียว กิจการของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ภัตตาคารในเมืองนี้แต่มันยังกระจายไปอีกหลายเมืองถ้าเรื่องแย่ๆเกี่ยวกับภัตตาคารเขาแพร่ออกไปเกรงว่าต่อให้คนพวกนี้ทำงานอีกกี่สิบชาติก็ชดใช้ให้เขาไม่ได้ข่าวลือเรื่องของซูเมิ่งถูกพูดถึงจนหนาหูและมีอีกเรื่องหนึ่งที่กำลังเป็นที่สนใจของชาวบ้านในหมู่บ้าน อยู่ดีๆบ้านของหนิงเทียนที่อยู่ท้ายหมู่บ้านก็มีเด็กผู้ชายมาเพิ่มหนึ่งคนพวกเขาได้แต่คาด

บทที่ 39 ร้านต้าลี่เวลาล่วงเลยมาถึงวันที่กู้เจียวจิ้นจะต้องเดินทางกลับไปเรียนต่อที่สำนักศึกษาอีกครั้ง บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความอึมครึม อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุขมาตั้งหลายเดือนพอจะต้องแยกจากกันอีกครั้งก็เป็นเรื่องที่ทำใจยากสักหน่อย“อย่าเศร้าไปเลยขอรับ ข้าไปเรียนอีกแค่ปีเดียวเอง” เจียวจิ้นเองก็รู้สึกเศร้าไม่ต่างจากคนอื่นแต่เขาก็ต้องเก็บมันเอาไว้“ท่านลุงจะไปไหนหรือขอรับ” เจ้าภูตน้อยถามอย่างไร้เดียงสา“ลุงจะต้องไปเรียนหนังสือ พอเจ้าโตขึ้นเจ้าก็ต้องไปเรียนเช่นเดียวกันเราจะได้มีความรู้ไม่โดนคนอื่นหลอกง่ายๆอย่างไรเล่า”“ข้าไม่ไปข้าอยากอยู่กับท่านแม่” เด็กน้อยหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยินว่าจะต้องแยกกับมารดา“ไปเรียนไม่กี่ปีก็ได้กลับมาอยู่กับแม่ของเจ้าแล้วไม่เห็นต้องกลัวเลย”“ฮึก ข้าไม่ไป แงงงงง” เจียวเจี้ยแผดเสียงร้องออกมา เขาไม่เคยเห็นเด็กคนนี้ร้องไห้เลยทำอะไรไม่ถูก“โอ๋ๆไม่ต้องร้องนะถ้าเจ้าไม่อยากไปแม่ก็จะไม่บังคับ” จินเยว่กอดปลอบเจ้าตัวน้อยที่ร้องไห้จนน้ำมูกไหลจวนจะเข้าปาก เจียวจิ้นมองหน้าน้องสาวอย่างต้องการยืนยันสิ่งที่นางพูดจินเยว่ทำเพียงแค่ส่ายหน้าช้าๆเท่านั้นพอเจ