ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย

ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย

last updateLast Updated : 2026-02-07
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
100Chapters
7.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

กู้จินเยว่วาดฝันถึงชีวิตที่สวยงาม แต่อยู่ๆ ก็เหมือนตกจากสวรรค์ที่วาดไว้ นางโดนใส่ร้ายว่าเป็นฆาตกรที่เกือบสังหารพี่สาวตัวเอง โดนคนรักหักหลัง สุดท้ายชีวิตอับจนหนทางมีวิธีเดียวคือดำดิ่งลงไปในความมืดมิด อยู่ดีๆ ก็ดันมาโผล่อยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ แล้วทำไมชีวิตเธอมันรันทดขนาดนี้เนี่ยกู้จินเยว่ โดนพี่สาวตัวเองแทงข้างหลังแย่งคนรักสุดท้ายก็ต้องโดนถอนหมั้น โดนกล่าวหาว่าเป็นนางมารร้ายรังแกพี่สาวตัวเอง แล้วยังมาโดนพี่สาวกับป้าสะใภ้รวมหัวกันไล่ออกจากบ้านอีก สู้เขาสิวะอีเดือน ไหนๆก็มาเกิดใหม่พร้อมมิติวิเศษแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม ฉันจะเป็นเกษตรกรผู้ร่ำรวยโดยไม่ต้องง้อผู้ชายหน้าไหน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 กู้จินเยว่

Amy Armstrong adjusted the sleeve of her blazer for the third time before stepping out of the car.

The towering glass building before her reflected the early morning sun like a polished diamond.

Diamond Towers.

Her father’s empire.

Soon to be hers.

A lump formed in her throat.

“Miss Armstrong?” the driver called carefully.

Amy blinked and forced a smile. “I’m fine.”

But she wasn’t.

At twenty-one, she was expected to walk into one of the biggest companies in the country and act like she belonged there.

No pressure.

The moment she stepped into the lobby, conversations lowered.

Employees straightened immediately.

“Good morning, Miss Armstrong.”

“Morning, ma’am.”

“Welcome back, Miss Amy.”

Their smiles were respectful, but Amy could feel the curiosity behind them.

That’s her.

The CEO’s daughter.

The future heiress.

The girl who has everything.

If only they knew.

Her heels clicked against the marble floor as she walked toward the private elevator. The familiar scent of expensive perfume, polished wood, and coffee filled the air.

Everything about this place screamed power.

And today, power suddenly felt terrifying.

The elevator doors opened on the top floor.

Amy inhaled slowly before stepping out.

Outside the boardroom stood Mr. Douglas, her father’s long-time assistant.

He offered a warm smile. “Nervous?”

Amy laughed softly. “Is it that obvious?”

“Only to people who know you.”

“That bad, huh?”

“Your father was worse during his first board meeting.”

Amy’s brows lifted. “Seriously?”

Mr. Douglas nodded dramatically. “He nearly walked into the wrong room.”

Amy burst into laughter, and just like that, some of the tension eased from her shoulders.

“Thank you,” she said quietly.

“For what?”

“For making me feel human again.”

Before he could reply, the boardroom doors opened.

Silence followed instantly.

Over twenty executives sat around the massive table, all eyes shifting toward her.

Amy suddenly became aware of every step she took.

At the head of the table sat Zack Armstrong.

Cold.

Composed.

Powerful.

The kind of man whose silence alone could intimidate a room.

But when his eyes met hers, something softened briefly.

Pride.

“Take a seat, Amy,” he said.

She obeyed, trying not to fidget under the intense stares around her.

One of the older executives leaned back in his chair.

“So this is the future of Diamond Groups?”

Amy looked at him calmly despite the challenge in his tone.

Her father’s expression darkened slightly. “Is there a problem, Mr. Keller?”

“Not at all,” the man replied quickly. “I’m simply curious whether Miss Armstrong is prepared for the realities of this business.”

Amy felt the subtle insult immediately.

Too young.

Too inexperienced.

Too soft.

She had heard it her whole life.

Before her father could speak, Amy smiled politely.

“I suppose you’ll find out soon enough.”

A few people exchanged surprised glances.

Mr. Keller chuckled. “Confident.”

“No,” Amy corrected calmly. “Prepared.”

For the first time since entering the room, her father leaned back with what looked dangerously close to a smile.

The meeting began shortly after.

Numbers flashed across screens.

Expansion plans.

Investments.

International partnerships.

Amy listened carefully, taking notes while observing everyone around the room.

Some executives welcomed her warmly.

Others looked unconvinced.

And a few looked threatened.

Interesting.

Very interesting.

By the end of the meeting, her head throbbed slightly from information overload.

As the executives filed out, Zack remained seated.

“So?” he asked finally.

Amy exhaled deeply. “They think I’m a child.”

“That bothers you?”

“It annoys me.”

A small smirk appeared on his face. “Good.”

Amy frowned. “Good?”

“If they underestimate you, they won’t see you coming.”

She stared at him for a second before laughing softly.

“You really built this company like a battlefield, didn’t you?”

“No,” Zack replied as he stood. “A battlefield is easier.”

He motioned toward the balcony.

Amy followed him outside.

The city stretched endlessly before them, glowing beneath the golden sunset.

For a moment, neither of them spoke.

Then Zack rested his hands against the railing.

“Do you know why I built Diamond Groups?”

Amy shook her head slowly.

“Because I was tired of watching powerful men decide who deserved opportunities.” His voice was quieter now. “I wanted to create something that outlived me.”

Amy looked at him differently then.

Not as the intimidating CEO the world feared.

But as her father.

A man who built an empire from nothing.

“You’re afraid,” he said suddenly.

Amy opened her mouth to deny it but stopped.

Because he was right.

“Yes,” she admitted softly.

Zack nodded once, as if that was the answer he expected.

“Good leaders are never fearless, Amy.” He turned toward her. “The dangerous ones are.”

The wind swept through her hair as she absorbed his words.

“You don’t have to become me,” he continued. “You just have to become strong enough to survive what comes with this name.”

Amy swallowed hard.

For the first time that day, the weight of being an Armstrong truly settled on her shoulders.

Not the luxury.

Not the money.

The responsibility.

She looked out at the city again, her reflection staring back faintly through the glass walls of Diamond Towers.

This company.

This legacy.

This pressure.

One day, it would all belong to her.

And whether she was ready or not…

The world was already watching.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

SSMT
SSMT
สงสารจือหาน อยากให้เป็นพระเอก
2026-04-08 22:22:02
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ก้สนุกอยู่นะ แต่ไม่ค่อยจะมีอะไรตื่นเต้นมากนัก ขอบคุณคะ
2026-03-09 03:12:25
0
0
100 Chapters
บทที่ 1 กู้จินเยว่
บทที่ 1 กู้จินเยว่ปลายฤดูใบไม้ผลิท่ามกลางแสงตะวันอันริบหรี่ ลมพัดใบไม้รอบบ้านสกุลกู้ปลิวไสว มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนคุดคู้อยู่บนเตียงด้วยความทรมาน กู้จินเยว่นอนกุมท้องมาเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยามแล้วลมหายใจของนางเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ ภายในท้องไส้รู้สึกปั่นป่วน กู้จินเยว่รู้สึกได้ถึงอวัยวะภายในที่ค่อยๆ แหลกสลาย ข้างกายนางมีภาชนะบรรจุของเหลวที่นางดื่มเข้าไปหนึ่งชั่วยามก่อนหากย้อนเวลากลับไปได้นางจะไม่เลือกทำแบบนี้ กู้จินเยว่เจ้ามันช่างโง่เขลายิ่งนัก นางเคยวาดฝันชีวิตที่สวยหรูและครอบครัวที่อบอุ่น ด้วยฐานะที่ยากจนและ โดนรังแกมาตลอดชีวิตทำให้กู้จินเยว่เลือกที่จะหมั้นหมายกับบุรุษที่ปักใจรักมาหลายปีเพื่อถีบตัวเองให้สูงขึ้น แต่เมื่อต้องผิดหวังกับความรักทั้งต้องเผชิญหน้ากับความอับอาย และการถูกใส่ร้ายป้ายสี นางกลายเป็นตัวร้ายในสายตาของผู้อื่นจน ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อตัดสินใจที่จะปลิดชีพตัวเองแล้วก็กลับรู้สึกเสียดายชีวิตขึ้นมา นางลืมไปได้อย่างไรว่าชีวิตนี้อย่างน้อยก็ยังมีบุคคลอีกสามคนที่รักนางโดยไม่มีเงื่อนไข“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ลูกคนนี้มันไม่รักดี สร้างปัญหาให้พ
Read more
บทที่ 2 ลักพาตัว
บทที่ 2 ลักพาตัวศศิธรหรือเดือนหญิงสาวอายุ24ปี เธอเป็นพนักงานออฟฟิศในบริษัท แห่งหนึ่ง เธอทำงานที่นี่มาได้หลายปีแล้วส่งผลให้เงินเดือนของศศิธรสูงค่อนข้างที่จะสูง แต่ความฝันสูงสุดของเธอคือการได้กลับไปอยู่บ้านนอกและใช้ชีวิตกับแม่ที่ใกล้ชรา ทำสวนปลูกผักใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยสบายๆ ไม่ใช่ชีวิตที่ทุกอย่างคือการแข่งขันและต้องเร่งรีบไปเสียหมดเธอกำลังอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว เนื่องจากโครงการที่เธอได้รับมอบหมายล่าสุดถูกส่งต่อให้กับฝ้ายคู่อริของเธอ ทั้งศศิธรและฝ้ายเป็นคนสวยทั้งคู่ เดือนเป็นคนสวย ที่มองแล้วสบายตาเธอชอบแต่งตัวเรียบง่าย ส่วนฝ้ายเธอเป็นคนสวยที่หน้าตาเย้ายวนชอบแต่งตัวเซ็กซี่ฝ้ายมักจะมีหนุ่มๆ ในออฟฟิศมาตามจีบเสมอในตอนแรกๆ ที่เข้ามาพร้อมกันทั้งคู่เคยสนิทกันมาก สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่มีปัญหากันเพราะฝ้ายเคยแย่งงานของเดือนไปโดยการขโมยไฟล์งานในคอมพิวเตอร์ของเดือนไปมันเป็นโครงการที่เดือนใช้เวลาหลายเดือนในการคิดค้น เดือนไม่มีหลักฐานอะไรในการเอาผิดอีกฝ่าย หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มมีปัญหากันเยอะขึ้นเรื่อยๆถนนxxx เวลา 08.30 น.ศศิธรกำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่ วันนี้รถติดหนักกว่าทุกวัน “คุณผู้ชมคะ เรากำล
Read more
บทที่ 3 ท่านแม่ขอรับ
บทที่ 3 ท่านแม่ขอรับหลังจากศศิธรหมดสติไปเธอก็มาโผล่ในมิติที่มีแต่ความมืดมิดและว่างเปล่ามีเพียงแสงเลือนรางเท่านั้น หญิงสาวค่อยๆ เดินไปตามทางที่มีแสงสว่างเล็ดลอด เข้ามา จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นพื้นดินกว้างมีลำธารพาดผ่านรอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ เธอมองตามลำธารไปจนสุดสายตาก็พบว่ามันเป็นลำธารที่ไหลลงมาจากน้ำตก เสียงน้ำไหลของลำธารทำให้สมองที่เคยตื้อของเธอปลอดโปร่งมากขึ้นศศิธรกำลังทอดสายตาเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึก ที่หลากหลายตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกนี้เธอมีอะไรให้ครุ่นคิดมากมาย“ท่านแม่ขอรับ” เสียงเล็กแทรกขึ้นมาระหว่างที่เธอกำลังสำรวจพื้นที่อยู่“ว๊าย! เธอเป็นใครเนี่ย แล้วใครแม่เธอ” ศศิธรร้องเสียงหลง ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นตกใจ อยู่ดีๆ ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมายืนตรงหน้าเธอ หน้าตาก็น่ารักจิ้มลิ้มแต่ดันมาเรียกเธอว่าแม่นี่สิเดือนรับไม่ได้หลังจากที่ยืนคิดมาสักพักจนเด็กน้อยแทรกขึ้นมาหญิงสาวพอจะเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ ได้บ้างแล้วศศิธรคาดว่าเธอน่าจะเสียชีวิตไปแล้วคงทะลุมิติมาเหมือนนิยายที่เคยชอบอ่านตอนเด็กๆ ในใจก็เป็นห่วงแม่ที่ใกล้ชราแต่เธอก็คิดว่าตัวเธอเองทำประกั
Read more
บทที่ 4 กู้เจียวจิ้น
บทที่ 4 กู้เจียวจิ้น"ว่าแต่เจียวเจี้ย แล้วแม่จะออกไปจากมิตินี้ได้อย่างไรเล่า""ท่านแม่แค่พูดว่าออกหรือจะนึกในใจก็ได้ ท่านก็จะสามารถออกจากมิติ แห่งนี้ได้แล้วขอรับ" เด็กน้อยตอบไปพลางทำหน้างอ"ท่านจะไปแล้วหรือขอรับ" ดูทำหน้าตาเข้าน่าหยิกเสียจริง"แม่คงต้องออกไปแล้ว สงสารพ่อแม่ของจินเยว่ป่านนี้คงเสียใจแย่แล้วที่นางหมดสติไป""ท่านต้องมาหาข้าบ่อยๆนะขอรับท่านแม่" ภูตน้อยพูดพร้อมทำหน้าตา ออดอ้อนจินเยว่"แม่สัญญาว่าแม่จะมาหาเจ้าบ่อยๆ" หลังจากกล่าวลาภูตน้อยร่างเล็กก็ หันหลังไปอีกฝั่ง"ออก" พอพูดจบนางก็กลับมาโผล่ในห้องเดิมทันทีโชคดีที่พ่อแม่ของจินเยว่ไม่อยู่ก็เลยไม่มีใครสงสัยว่านางหายไปไหนวันรุ่งขึ้นพี่ชายของจินเยว่ก็กลับมาจากสำนักศึกษาพร้อมกับพี่ชายของจางลี่ เจียวจิ้นเป็นเด็กหนุ่มอายุ18หนาวรูปร่างสูงใหญ่ เขาเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์หลายๆ คนด้วยความเฉลียวฉลาดและความอ่อนน้อมถ่อมตนของเขาเมื่อเขามาถึงก็ต้องพบกับผู้เป็นย่าและคนอื่นๆ นั่งอยู่กลางห้องรับรอง "ปู่เจ้ากับลุงเจ้าก็อยู่ กลับมาแล้วคิดจะมาทำความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่บ้างหรือไม่ นิสัย เลวทรามเหมือนแม่มันไม่มีผิด" จางฮุ่ยกล่าวน้ำเสียงประชดป
Read more
บทที่ 5 คนขี้ฟ้อง
บทที่ 5 คนขี้ฟ้องการตอบโต้ของจินเยว่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเพราะปกติ จินเยว่แทบไม่เคยตอบโต้นางเลย แต่ก็ดีเหมือนกันมันจะได้สนุกขึ้นมาหน่อย คิดในใจพลางตอบกลับ “โถ่น้องสาวของพี่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเล่า พี่สาวคนนี้เป็นห่วงเจ้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยนะ” จางลี่ยิ้มเยาะด้วยความลำพองใจ“อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย หญิงหน้าหนาไร้ยางอายเช่นเจ้าไม่มีทางสงสารผู้อื่นอยู่แล้วกู้จางลี่” ข้าก็อยากจะเล่นด้วยต่ออยู่หรอกนะแต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง“นี่เจ้า!” สำหรับจางลี่นั้นจินเยว่เป็นแค่คนที่อยู่ต่ำกว่านางหลายเท่า เมื่อโดนอีกฝ่ายด่าก็ทำให้อารมณ์โกรธปะทุขึ้นมา จนยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่าย“อะไร เจ้าชี้หน้าข้าทำไม” ส่งยิ้มพร้อมน้ำเสียงยียวนชวนให้จางลี่ยิ่งเลือดขึ้นหน้ากู้จินเยว่นางคนชั้นต่ำกล้าพูดจากับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร “ข้าเป็นพี่สาวเจ้านะ ในเมื่อเจ้าไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไรกับคนที่อาวุโสกว่าข้าก็จะสั่งสอนแทนแม่ชั้นต่ำของเจ้าเอง” พูดเสร็จก็ยกมือขึ้นมาตบหน้าอีกฝ่ายเพียะ!เสียงตบไม่ดังมากนักเพราะจินเยว่เอี้ยวตัวหลบจึงโดนแค่ปลายนิ้วเท่านั้นเจียวจิ้นที่เห็นว่าน้องสาวกำลังจะโดนทำร้ายก็รีบ
Read more
บทที่ 6 พ่ายแพ้
บทที่ 6 พ่ายแพ้จินเยว่และครอบครัวกลับมายังที่บ้านได้ประมาณครึ่งชั่วยามแล้ว พวกเขาผลัดกันไปอาบน้ำจนครบทุกคน นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วหนิงเทียนต้องไปทำอาหารสำหรับทั้งครอบครัว จินเยว่จึงอาสาไปช่วยทำด้วย ตอนเด็กๆศศิธรชอบเข้าครัวทำอาหารกับแม่ของเธอ พอโตมาเธอก็ทำอาหารกินเองไม่ค่อยไปซื้อข้างนอกเพราะต้องการประหยัดเพื่อเก็บเงินหนิงเทียนรู้สึกประหลาดใจที่เห็นลูกสาวหั่นผักอย่างชำนาญทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเห็นจินเยว่เข้าครัวเลยสักครั้ง“เจ้าทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่เยว่เอ๋อร์ แม่ไม่เคยเห็นเจ้าเข้าครัวเลย”“ข้าก็แค่ลองทำตามที่เคยเห็นท่านแม่กับคนอื่นๆ ทำเจ้าค่ะ สงสัยข้าจะมีพรสวรรค์ด้านนี้นะเจ้าคะ”“อย่างนั้นหรือ เยว่เอ๋อร์ของแม่เก่งจริงๆ” คำชมของหนิงเทียนทำให้จินเยว่น้ำตาซึม นางคิดถึงแม่แท้ๆของนางคิดถึงความอบอุ่นที่เคยได้รับ“เป็นอะไรไปลูก มีดบาดหรือ” หนิงเทียนที่เห็นลูกร้องไห้ก็เป็นห่วงขึ้นมา“เปล่าเจ้าค่ะ” จินเยว่บอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกเบาๆ และช่วยท่านแม่ทำอาหารต่อโครม!ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังช่วยกันทำอาหารอยู่นั้น ซูฮวาแม่ของจางลี่ก็เดินเข้ามาใช้มือกวาดวัตถุดิบที่เตรียมไว
Read more
บทที่ 7 ปวดแสบปวดร้อน
บทที่ 7 ปวดแสบปวดร้อนสถานการณ์ในห้องครัวตอนนี้อยู่ในความตึงเครียด เจียวจิ้นที่เห็นว่าแม่และน้องสาวหายไปนานแล้วจึงเดินมาตาม เขาเข้ามาเห็นตอนที่ท่านย่าสาดน้ำใส่น้องสาวของเขาแล้วท่านแม่เอาตัวมาบังไว้พอดี“นี่มันอะไรกันขอรับ” ทุกสายตาในห้องครัวหันไปมองเจียวจิ้นที่มาใหม่“เจ้ามาก็ดี เจ้ากับน้องสาวรังแกลี่เอ๋อร์ใช่หรือไม่” ฮุ่ยชิวกระแทกเสียง“รังแกอะไรกันขอรับ นางเข้ามาด่าข้ากับน้องสาวว่าชั้นต่ำเหมือนแม่ของพวกเรา แล้วยังมาตบหน้าน้องสาวข้าก่อนอีก ข้าอาจจะผิดที่ไม่ห้ามให้จินเยว่ตอบโต้แต่นั่นก็เป็นเพราะนางโดนกระทำก่อน” เขาอธิบาย“แสดงว่าเป็นเจ้าที่โกหกสินะกู้จางลี่” ผู้เฒ่าของบ้านถามเสียงเข้ม เขาอาจจะไม่ได้รักใคร่เอ็นดูหลานชายคนนี้มากนัก แต่เจียวจิ้นเป็นเด็กดีเขาไม่เคยโกหกสักครั้ง และหลานชายก็ย่อมสำคัญกว่าหลานสาวที่วันหนึ่งก็ต้องแต่งออกไปเหมือนน้ำที่โดนสาดทิ้งอยู่ดี“เปล่านะเจ้าคะท่านปู่ข้าไม่ได้โกหก” จางลี่ก้มหน้าตอบเป็นพัลวัน นางรู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรคำพูดของเจียวจิ้นทุกคนก็ต้องเชื่ออยู่แล้ว“ส่วนเจ้านางเฒ่า ข้าบอกแล้วให้ฟังทั้งสองฝ่ายไยจึงรีบร้อนตัดสินแล้วยังกระทำรุนแรงเช่นนี้” เขาตะคอกใ
Read more
บทที่ 8 ชาเผือก
บทที่ 8 ชาเผือกตอนนี้เป็นเวลาประมาณยามอิ๋น (03:00น.-04:59น.) ทุกคนยังหลับกันอยู่ จินเยว่ลืมตาขึ้นมาค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินย่องออกจากห้อง นางนอนครุ่นคิดทั้งคืนว่าจะทำอย่างไรกับจางลี่ดี สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าที่ครัวมีหัวเผือกที่เก็บไว้อยู่ โฉมสะคราญค่อยๆ เดินไปที่ห้องครัวใช้ผ้าห่อมือจับหัวเผือกขูดกับมีดขนาดเล็ก เปลือกภายนอกของเผือกค่อยๆ ร่วงหล่นลงไปในน้ำที่จินเยว่ใส่ชามไว้“ตอนแรกก็ว่าจะเป็นคนดี แต่ถ้ามัวแต่ให้อภัยแล้วเมื่อไหร่จะได้แก้แค้นกันเล่า” จินเยว่พึมพำอยู่คนเดียวเบาๆเมื่อขูดเผือกเสร็จนางก็จัดการเอาหัวเผือกไปเก็บ จินเยว่กรองน้ำที่มีเปลือกของหัวเผือกลอยผสมอยู่ออก และนำน้ำในชามรินใส่ถ้วยชาไว้ จินเยว่นึกขึ้นมาได้ว่านางมีช่องในมิติอยู่จึงนำถ้วยชาที่มีน้ำเกือบเต็มถ้วยไปซ่อนในห้วงมิติยามเหม่า (05:00น.-06:59น.)จินเยว่ตื่นมาแปรงฟันและล้างหน้าล้างตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนทุกคนแปลกใจ“อารมณ์ดีอะไรกันน้องข้า พี่เห็นเจ้ายิ้มกว้างตั้งแต่เช้าแล้ว” เจียวจิ้นถามด้วยความสงสัย“วันนี้อากาศดีเจ้าค่ะท่านพี่ อากาศดีจิตใจข้าก็ดีตามไปด้วย” พูดจบก็ส่งยิ้มให้พี่ชายณ ห้องโถงกลางบ้านภายในห้องโถงทุกคนมาพร
Read more
บทที่ 9 ข้าวเม็ดอวบอ้วน
บทที่ 9 ข้าวเม็ดอวบอ้วนคืนนั้นจินเยว่แอบเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางได้เข้าไปคุยกับภูตน้อยที่กำลังนั่งแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี“เป็นอย่างไรบ้างเจียวเจี้ย อยู่คนเดียวเหงาหรือไม่”“เหงานิดหน่อยขอรับท่านแม่ แต่ข้าก็มีเพื่อนเล่นเป็นพี่ๆ ปลาในลำธารด้วยขอรับ”จินเยว่ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ “ดีแล้วแหละลูก วันนี้แม่มีอะไรให้เจ้าช่วย”“อะไรหรือขอรับท่านแม่” เด็กน้อยถามด้วยความตื่นเต้น“พวกเรามาปลูกแตงโมกันเถิด”“จริงหรือขอรับท่านแม่ ข้าจะได้ปลูกพืชผักแล้วหรือขอรับ” เด็กน้อยมีความสุขยิ่งนัก ยิ่งพืชในมิติมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเติบโตและมีพลังมากขึ้น“จริงสิ เรามาเริ่มกันเลยเถอะ”ทั้งสองช่วยกันขุดดินและหยอดเมล็ดลงไป ปิดท้ายด้วยการรดน้ำจากน้ำตกผิงอาน“แม่ฝากเจ้าดูแลแตงโมของพวกเราด้วยนะ คอยรดน้ำมันทุกวันด้วยเล่า” จินเยว่บอกภูตน้อยก่อนจะออกจากมิติและกลับไปนอนดังเดิมหลังจากที่จินเยว่นำเมล็ดแตงโมที่ซื้อมาไปปลูกในมิติและฝากเจียวเจี้ยรดน้ำทุกวันก็ผ่านมาได้ราวเกือบสัปดาห์แล้ว หลายวันที่ผ่านมาจินเยว่ออกไปช่วยครอบครัวทำสวนทุกวันมีบางครั้งที่เข้าไปดูแตงโมในมิติบ้างพวกมันเจริญเติบโตไวยิ่งนักวันนี้ครอบครัวจินเยว่ก็มาท
Read more
บทที่ 10 ผูกมิตร
บทที่ 10 ผูกมิตรจินเยว่เดินทางมาถึงหน้าบ้านท่านหมอเกาแต่เขาไม่อยู่มีเพียงภรรยาของเขาเท่านั้นที่ออกมาต้อนรับ“ว่าไงแม่หนูมีธุระอะไรหรือ” เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กสาวหน้าตาน่าเอ็นดูภรรยาของหมอเกาก็เอ่ยทักทายจินเยว่อย่างเป็นมิตร“ข้าชื่อกู้จินเยว่เจ้าค่ะ ข้านำผลไม้มาให้ ตอบแทนที่คราวก่อนท่านหมอเกาช่วยรักษาข้า” ร่างเล็กพูดพร้อมยื่นแตงโมให้“นี่มันคือผลไม้อะไรกันป้าไม่เคยเห็นมาก่อน” ภรรยาหมอเการับแตงโมมาและเอ่ยถาม“มันเรียกว่าแตงโมเจ้าค่ะ เนื้อสัมผัสของมันจะชุ่มฉ่ำและหวานมาก ท่านต้องผ่าแล้วลองกินเนื้อสีแดงๆข้างในอย่าลืมคายเมล็ดมันทิ้งด้วยนะเจ้าคะ” จินเยว่บอกพร้อมรอยยิ้มสดใส“ขอบใจนะแม่หนู ไว้ข้าจะบอกท่านหมอให้” หญิงชราส่งยิ้มเอ็นดูบนใบหน้าปรากฏรอยเหี่ยวย่นน้อยๆหลังจากนั้นจินเยว่ก็เดินไปที่บ้านอีกหลังที่ตั้งไม่ห่างกันมาก บ้านหลังนี้มีขนาดค่อนข้างเล็กแต่ไม่ได้เก่าทรุดโทรมแต่อย่างใด มันเป็นบ้านของอาสี่ของจินเยว่ อาสี่ของนางมีนามว่ากู้ป๋อเหวิน เขาแต่งงานกับภรรยามาได้เกือบปีแล้ว ท่านอาเล็กเป็นคนที่ใจดีที่สุดในบรรดาเหล่าพี่น้องของท่านพ่อของนาง ภรรยาของเขาก็เป็นคนใจดีเช่นกัน พ่อของจินเยว่มีพี่น้อง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status