LOGINกู้จินเยว่วาดฝันถึงชีวิตที่สวยงาม แต่อยู่ๆ ก็เหมือนตกจากสวรรค์ที่วาดไว้ นางโดนใส่ร้ายว่าเป็นฆาตกรที่เกือบสังหารพี่สาวตัวเอง โดนคนรักหักหลัง สุดท้ายชีวิตอับจนหนทางมีวิธีเดียวคือดำดิ่งลงไปในความมืดมิด อยู่ดีๆ ก็ดันมาโผล่อยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ แล้วทำไมชีวิตเธอมันรันทดขนาดนี้เนี่ยกู้จินเยว่ โดนพี่สาวตัวเองแทงข้างหลังแย่งคนรักสุดท้ายก็ต้องโดนถอนหมั้น โดนกล่าวหาว่าเป็นนางมารร้ายรังแกพี่สาวตัวเอง แล้วยังมาโดนพี่สาวกับป้าสะใภ้รวมหัวกันไล่ออกจากบ้านอีก สู้เขาสิวะอีเดือน ไหนๆก็มาเกิดใหม่พร้อมมิติวิเศษแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม ฉันจะเป็นเกษตรกรผู้ร่ำรวยโดยไม่ต้องง้อผู้ชายหน้าไหน
View MoreAmy Armstrong adjusted the sleeve of her blazer for the third time before stepping out of the car.
The towering glass building before her reflected the early morning sun like a polished diamond.
Diamond Towers.
Her father’s empire.
Soon to be hers.
A lump formed in her throat.
“Miss Armstrong?” the driver called carefully.
Amy blinked and forced a smile. “I’m fine.”
But she wasn’t.
At twenty-one, she was expected to walk into one of the biggest companies in the country and act like she belonged there.
No pressure.
The moment she stepped into the lobby, conversations lowered.
Employees straightened immediately.
“Good morning, Miss Armstrong.”
“Morning, ma’am.”
“Welcome back, Miss Amy.”
Their smiles were respectful, but Amy could feel the curiosity behind them.
That’s her.
The CEO’s daughter.
The future heiress.
The girl who has everything.
If only they knew.
Her heels clicked against the marble floor as she walked toward the private elevator. The familiar scent of expensive perfume, polished wood, and coffee filled the air.
Everything about this place screamed power.
And today, power suddenly felt terrifying.
The elevator doors opened on the top floor.
Amy inhaled slowly before stepping out.
Outside the boardroom stood Mr. Douglas, her father’s long-time assistant.
He offered a warm smile. “Nervous?”
Amy laughed softly. “Is it that obvious?”
“Only to people who know you.”
“That bad, huh?”
“Your father was worse during his first board meeting.”
Amy’s brows lifted. “Seriously?”
Mr. Douglas nodded dramatically. “He nearly walked into the wrong room.”
Amy burst into laughter, and just like that, some of the tension eased from her shoulders.
“Thank you,” she said quietly.
“For what?”
“For making me feel human again.”
Before he could reply, the boardroom doors opened.
Silence followed instantly.
Over twenty executives sat around the massive table, all eyes shifting toward her.
Amy suddenly became aware of every step she took.
At the head of the table sat Zack Armstrong.
Cold.
Composed.
Powerful.
The kind of man whose silence alone could intimidate a room.
But when his eyes met hers, something softened briefly.
Pride.
“Take a seat, Amy,” he said.
She obeyed, trying not to fidget under the intense stares around her.
One of the older executives leaned back in his chair.
“So this is the future of Diamond Groups?”
Amy looked at him calmly despite the challenge in his tone.
Her father’s expression darkened slightly. “Is there a problem, Mr. Keller?”
“Not at all,” the man replied quickly. “I’m simply curious whether Miss Armstrong is prepared for the realities of this business.”
Amy felt the subtle insult immediately.
Too young.
Too inexperienced.
Too soft.
She had heard it her whole life.
Before her father could speak, Amy smiled politely.
“I suppose you’ll find out soon enough.”
A few people exchanged surprised glances.
Mr. Keller chuckled. “Confident.”
“No,” Amy corrected calmly. “Prepared.”
For the first time since entering the room, her father leaned back with what looked dangerously close to a smile.
The meeting began shortly after.
Numbers flashed across screens.
Expansion plans.
Investments.
International partnerships.
Amy listened carefully, taking notes while observing everyone around the room.
Some executives welcomed her warmly.
Others looked unconvinced.
And a few looked threatened.
Interesting.
Very interesting.
By the end of the meeting, her head throbbed slightly from information overload.
As the executives filed out, Zack remained seated.
“So?” he asked finally.
Amy exhaled deeply. “They think I’m a child.”
“That bothers you?”
“It annoys me.”
A small smirk appeared on his face. “Good.”
Amy frowned. “Good?”
“If they underestimate you, they won’t see you coming.”
She stared at him for a second before laughing softly.
“You really built this company like a battlefield, didn’t you?”
“No,” Zack replied as he stood. “A battlefield is easier.”
He motioned toward the balcony.
Amy followed him outside.
The city stretched endlessly before them, glowing beneath the golden sunset.
For a moment, neither of them spoke.
Then Zack rested his hands against the railing.
“Do you know why I built Diamond Groups?”
Amy shook her head slowly.
“Because I was tired of watching powerful men decide who deserved opportunities.” His voice was quieter now. “I wanted to create something that outlived me.”
Amy looked at him differently then.
Not as the intimidating CEO the world feared.
But as her father.
A man who built an empire from nothing.
“You’re afraid,” he said suddenly.
Amy opened her mouth to deny it but stopped.
Because he was right.
“Yes,” she admitted softly.
Zack nodded once, as if that was the answer he expected.
“Good leaders are never fearless, Amy.” He turned toward her. “The dangerous ones are.”
The wind swept through her hair as she absorbed his words.
“You don’t have to become me,” he continued. “You just have to become strong enough to survive what comes with this name.”
Amy swallowed hard.
For the first time that day, the weight of being an Armstrong truly settled on her shoulders.
Not the luxury.
Not the money.
The responsibility.
She looked out at the city again, her reflection staring back faintly through the glass walls of Diamond Towers.
This company.
This legacy.
This pressure.
One day, it would all belong to her.
And whether she was ready or not…
The world was already watching.
บทที่ 100 บทส่งท้ายกาลเวลาล่วงเลยมากว่าสามปี เจียวจิ้นและจูถิงฟางแต่งงานกันเมื่อสองปีก่อนพวกเขามีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนอยู่ในวัยกำลังน่ารักน่าชังจินเยว่และเยี่ยนเฉินแต่งงานกันหลังจากเจียวจิ้นไม่กี่เดือน แม่ทัพหนุ่มทุ่มเงินปลูกบ้านอีกหลังข้างๆกันกับบ้านของพ่อแม่นาง จินเยว่ให้เหตุผลกับเขาว่านางไม่อยากอยู่ห่างจากบิดามารดา ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้กันจินเยว่ก็จะไม่แต่ง จะครองโสดตลอดชีวิต ทำเอาเยี่ยนเฉินต้องกุมขมับสุดท้ายก็ตัดสินใจปลูกบ้านหลังนี้ขึ้นมา“ท่านแม่!” เสียงคุ้นเคยของเจียวเจี้ยตะโกนเรียกมารดาของเขาด้วยความร้อนรนจินเยว่รีบวิ่งไปตามเสียงของบุตรชาย น้ำเสียงของเขาร้อนรนขนาดนี้นางก็กลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะเกิดอุบัติเหตุ“เป็นอะไรลูก!” จินเยว่จับเจียวเจี้ยพลิกตัวไปมาเพื่อหาร่องรอยของบาดแผล“ท่านแม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ” เจียวเจี้ยจับแขนจินเยว่ไว้เพื่อทำให้นางใจเย็นลง“แล้วเจ้าจะตะโกนเรียกแม่ทำไม แม่ตกใจหมดเลย” นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาปลอดภัยดี“ท่านแม่ดูนั่นสิ”เขาชี้ไปข้างหลังของจินเยว่บนเตียงเล็กมีทารกเพศชายวัยหนึ่งขวบกำลังนอนลืมตาโตจ้องมองมาทางนางและเจียวเจี้ย“เจ้าจะให้แม่ดูอะไรห
บทที่ 99 ท่านผู้นั้นมือบางยื่นไปข้างหน้าเพื่อจะสัมผัสกลุ่มหมอกควันนั้น มือของนางนั้นสั่นเทาน้อยๆ เมื่อนางได้สัมผัสถึงมันก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นพรึ่บ!กลุ่มหมอกควันกลายเป็นร่างของบุรุษรูปงาม ผมยาวสลวยที่ถูกปล่อยจนถึงกลางหลัง ที่บอกว่ารูปงามคือใบหน้าของเขางามหยดย้อยอย่างกับสตรีจนจินเยว่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ” เจียวเจี้ยที่เห็นมารดาของเขาเงียบไปก็สะกิดเรียกนาง นิ้วของจินเยว่ยังค้างอยู่ที่เอวของคนตรงหน้า“ห้ะ! อ๊ะ ขออภัยเจ้าค่ะ” จินเยว่รีบดึงมือกลับด้วยความตกใจ“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้า”“เจียวเจี้ยบอกว่าท่านเรียกข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ”“ก่อนอื่นข้าก็คงต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ข้าคือเทพผู้ควบคุมข้าเป็นคนส่งเจ้ามาที่โลกนี้และมอบมิติวิเศษให้กับเจ้า”“ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”“ช้าก่อน ตอนนี้เจ้าสามารถผ่านด่านเคราะห์ทั้งปวงได้หมดแล้ว เหลือเพียงด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายที่เจ้าตะต้องผ่านไปให้ได้ ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องเจ็บตัวเหมือนครั้งก่อนๆแต่อาจจะลำบากใจสักหน่อย”“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จินเยว่ขมวดคิ้วมุ่น พูดมาตรงๆเลยไม่ได้หรือไงกันทำไมต้องลีลาด้วย“ข้าก็แค่
บทที่ 98 คำสั้นๆ“แล้วคุณชายจะปล่อยเขาไปหรือขอรับ” จุนเฟิงถามเยี่ยนเฉิน“นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้น้องชายคนนี้” เยี่ยนเฉินตัดสินใจที่จะปล่อยซื่อเหลียนไปครั้งนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะสงสารที่เขาโดนมารดาของตัวเองหลอกลวงมาทั้งชีวิต“แล้วแม่นางจินเยว่…”“ข้าจะไปขอโทษนางด้วยตัวเอง” จินเยว่คงจะไม่พอใจที่เขาปล่อยให้คนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับนางลอยนวล“ข้าเชื่อว่านางจะเข้าใจคุณชายขอรับ”“ข้าไม่กล้าคาดหวังให้นางเข้าใจหรอก ขอแค่ได้พูดขอโทษนางก็พอ”เยี่ยนเฉินให้ซื่อเหลียนกลับเมืองหลวงและไปอยู่บ้านของบิดาของพวกเขา น้องชายของเขายอมทำตามแต่โดยดี แววตาคู่นั้นเจือปนความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยณ บ้านหนิงเทียนเยี่ยนเฉินที่จัดการเรื่องของน้องชายเสร็จก็เดินทางมาหาจินเยว่ต่อเมื่อได้พบหน้ากันจินเยว่ก็มองหาซื่อเหลียนแต่ไม่พบ“น้องชายของท่านเล่าเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วสูง“ข้าปล่อยตัวเขาไปแล้ว”“ทำไมล่ะ” จินเยว่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาปล่อยตัวคนร้ายไปเพราะเรื่องร้ายๆยังไม่ได้เกิดขึ้น คนที่มาจับตัวนางก็ดูจะระวังไม่ให้จินเยว่เจ็บตัว เขาไม่ได้ใช้กำลังกับนางเหมือนกับตอนเฟยหรง“ข้ากับเขาได้ปรับค
บทที่ 97 พี่น้องพบหน้า“เจ้าจะเอาอย่างไรต่อจินเยว่” เจียวจิ้นหันไปถามความเห็นของน้องสาว เรื่องนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตกว่าที่เขาคิด เรื่องของนางก็ควรให้นางตัดสินใจเอง“รอเยี่ยนเฉินกลับมาก่อนเถิดเจ้าค่ะ คงมีเรื่องให้คุยกันมากทีเดียว” จินเยว่อยากจัดการให้มันจบๆไปเสียที“ข้าเห็นด้วย งั้นก็นำตัวเขาไปให้ทางการก่อนแล้วรอเยี่ยนเฉินมาค่อยถามเขาว่าจะเอาอย่างไรกับน้องชายของเขา”จือหานให้คนงานของเขามาคุมตัวคนร้ายไปส่งทางการก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านไป“เยี่ยนเฉินมีน้องชายด้วยหรือ” ระหว่างทางกลับบ้านเจียวจิ้นก็พูดคุยกับจินเยว่ไปเรื่อยเปื่อย“ใช่เจ้าค่ะ เขามีน้องชายอยู่หนึ่งคนชื่อซื่อเหลียน ข้าได้เจอเขาอยู่สองสามครั้งเท่านั้นดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยถูกกัน”“แปลกนะเป็นพี่น้องกันแต่เกลียดกัน” สำหรับชาวบ้านธรรมดาแบบเขาเป็นพี่น้องกันก็ต้องรักกันดูแลกัน เจียวจิ้นไม่เคยเจอสังคมที่คนเป็นพี่น้องต้องถูกนำมาเปรียบเทียบและแข่งขันกันเองก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่เข้าใจ“ไม่แปลกหรอกเจ้าค่ะ แต่ละครอบครัวก็มีการเลี้ยงดูที่ต่างกันเราไม่สามารถนำสิ่งที่เราเจอไปตัดสินครอบครัวของคืนอื่นได้”จินเยว่ที่ได้รับรู้เรื่องราวของครอบครัว
บทที่ 75 โรงทาน “ท่านแม่!” เจียวเจี้ยตะโกนเรียกจินเยว่และรีบวิ่งมาหามารดาของเขา“มีอะไรลูก” “มีคนแอบดูอยู่ขอรับ” เจ้าตัวน้อยกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูนาง จินเยว่ไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัว โฉมสะคราญและนางกำนัลช่วยกันทำบะหมี่น้ำจนเสร็จ จินเ
บทที่ 74 บะหมี่น้ำ ฮ่องเต้หมิงเจ๋อได้รับการถวายฎีกาจากเจ้าเมืองชุ่นว่าตอนนี้ที่เมืองชุ่นกำลังได้รับความเสียหายอย่างหนักจากลมหนาวของปีนี้ เนื่องจากอาชีพหลักของคนในเมืองนี้คือการทำเกษตรกรรม เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเมืองชุ่นเกิดอาเพศร้ายแรงอยู่ดีๆก็เกิดอุทกภัยจึงไม่สามารถทำการเพาะปลูกได้ พอเข้
บทที่ 73 งานเลี้ยงต้อนรับ “ท่านแม่!” เจ้าตัวน้อยที่เดินทางมาถึง พอลงจากรถแล้วเห็นจินเยว่เขาก็วิ่งสุดแรงและโถมตัวใส่จินเยว่จนนางเซถลาไปข้างหลัง “อย่าวิ่งสิลูกเดี๋ยวก็ล้มหรอก” นางเอ็ดเขาเล็กน้อยแต่ก็กอดเขาและอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา “ท่านแม่เดินทางมาเหนื่อยๆไปพักก่อนเ
บทที่ 69 ชอบเวลาที่ยิ้มย้อนเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อนในตอนที่จางลี่วางแผนจับคู่ขอทานให้กับจินเยว่ จินเยว่ที่ได้เยี่ยนเฉินช่วยไว้จึงไม่ต้องตกเป็นภรรยาของขอทานที่ตอนนี้เขากลายเป็นสามีของจางลี่ไปแล้ว ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเพื่อไปส่งจินเยว่ที่บ้านของนางหลังจากที่เยี่ยนเฉินช่วยจินเยว่ออกมาได้แล้ว เสียงหัวเ






reviews