ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย

ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย

last update最終更新日 : 2026-02-07
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
100チャプター
7.9Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

เศรษฐีนี

ปากร้าย

สวย

ตบหน้า

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

พื้นที่พิเศษ

กู้จินเยว่วาดฝันถึงชีวิตที่สวยงาม แต่อยู่ๆ ก็เหมือนตกจากสวรรค์ที่วาดไว้ นางโดนใส่ร้ายว่าเป็นฆาตกรที่เกือบสังหารพี่สาวตัวเอง โดนคนรักหักหลัง สุดท้ายชีวิตอับจนหนทางมีวิธีเดียวคือดำดิ่งลงไปในความมืดมิด อยู่ดีๆ ก็ดันมาโผล่อยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ แล้วทำไมชีวิตเธอมันรันทดขนาดนี้เนี่ยกู้จินเยว่ โดนพี่สาวตัวเองแทงข้างหลังแย่งคนรักสุดท้ายก็ต้องโดนถอนหมั้น โดนกล่าวหาว่าเป็นนางมารร้ายรังแกพี่สาวตัวเอง แล้วยังมาโดนพี่สาวกับป้าสะใภ้รวมหัวกันไล่ออกจากบ้านอีก สู้เขาสิวะอีเดือน ไหนๆก็มาเกิดใหม่พร้อมมิติวิเศษแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม ฉันจะเป็นเกษตรกรผู้ร่ำรวยโดยไม่ต้องง้อผู้ชายหน้าไหน

もっと見る

第1話

บทที่ 1 กู้จินเยว่

Diana felt the pain of betrayal more than the stab wound that pierced through her womb as she stared at the person before her with tearful eyes.

"Why?" Diana coughed more blood. "Why did you do this? I... I thought – "

"You thought what? That I will forever remain as your shadow? Ha! Tough chance, Luna Diana." A cruel grin curved from the person's red lips as she stared down at the Luna of the Crescent Pack below her. "Everything you have. Everything that you will have. All of them belong to me! Mine and mine alone! I, Anastasia Lerin, am the rightful Luna of this pack and never a pathetic woman like you! Had it not been from your lineage that belongs to the Beta Family, you will never have had the chance to be with Alpha Axel!"

Diana's chest tightened as she gazed up at the woman whom she once treated as her soul sister ever since she could remember. "I trusted you. My family treated you as if you belong to the Beta Family. H-How? How could you betray them like this?"

Anastasia kicked Diana's bleeding stomach once more, ensuring the death of the unborn heir — eliciting a painful gasp from Diana. "Ha! The Ritchell Family of the Beta lineage is nothing but a stepping stone for me, Diana. I never see any of you as family. When the Ritchell Clan became useless for me, what more choice do I have to do?" Anastasia grabbed Diana's short blonde hair. "I had to eliminate them or else they will remain a backing pillar for you. With them now reduced to a mere treacherous family, you will have no one."

Diana's eyes widened. The news of her family being executed right after she was framed for allegedly poisoning the alpha, her husband, was a big blow for her that she had spent three days and three nights mourning for her father and her brother.

A glint of light sparked beneath the hardened hazel eyes of the beaten luna as she stared at the grinning Anastasia. "You! You collaborated with the real culprit." Diana needed not to ask. She already knew after she heard Anastasia's confession. 

"Bingo! I did give them an idea or two." The grin painted on Anastasia's beautiful face grew bigger as she hovered over the curled form of the woman who once stood side by side with the man she coveted ever since she learned what the word 'power' meant.

Diana could only clench her fists until her knuckles turned white as her lips trembled from pain and anger. "Axel will not let you go. You killed his heir. That is enough to make your head roll at the pack's square."

There was still hope for Diana, or so she thought. The small curve of the corners of her lips dwindled when she watched Anastasia laughing like a banshee in front of her. The latter hugged her abdomen as she practically cried from laughing her lungs out.

"Hahahaha!" Anastasia's laughter shook the stale air of the pack's prison halls.

Diana's smile vanished, replaced by the pounding of her heart as she watched Anastasia mock her. Not minding the heavy breathing she produced neither the continuous flow of her blood to the chains around her ankles, Diana focused on the whimpering of her wolf at the back of her mind as if her wolf knew something that she did not.

'What is happening?' Diana asked her wolf in the back of her mind, but her beast only answered her with a whimper. 

A thread of suspicion bloom in Diana's tightening heart, suffocating her by the mere thought of a certain possibility — more betrayal.

"Sweetheart, you don't have to hide your presence anymore. It's your time to send this bitch off," said Anastasia after laughing. She was now looking at the metal door of the prison cell Diana was in.

On cue, the resounding footsteps drew Diana's attention away from the smirking Anastasia. The moment a familiar scent wracked Diana's sense of smell, her wolf howled at the back of her mind. For Diana, her body went numb as her mind went into static.

Hot tears continued to fall from Diana's unblinking eyes as she watched the silhouette of a man become clearer and clearer as he stood side by side with Anastasia.

One word echoed inside Diana's mind. "Why?" Diana asked the man before her in a whisper. So many questions she wanted to ask but only one word prevailed which represented all her thoughts.

A pair of cold electric blue eyes, which once gleamed with warmth for Diana, glared at her. "Because you never deserve me. I hated the Moon Goddess for giving me someone like you as a mate. I cursed fate for your existence, forcing me away from the one whom I love. So please, Diana. If you truly love me like you always said every night for the past nine years, please die for me."

Anastasia let go of her linked hand from Axel's before she crouched before Diana. With their faces now inches apart from each other, Anastasia grasped Diana's neck tightly until Diana's veins started to protrude around the latter's neck and forehead. "Die, Diana. Your role in this world is done after you give me and Axel the happy ever after we all deserve."

Diana could not even speak when Anastasia's sharp claws pierced right through her chest before the latter took her beating heart away.

With a loud thud, Diana fell to the bloody floor. Her chest was now empty and her womb had seized emitting the faint heartbeat of an innocent child. With open eyes, until she drew her last breath, Diana's tears continued to fall from them as the shadow of Anastasia and Axel left the dingy prison cell to announce the formation of the second chance bond with the new luna of the Crescent Pack.

The grievances of the former Luna, Diana Ritchell, lingered around the four-corner cell.

Despair. Anger. Sadness. Regret.

Diana's soul lingered instead of being one by nature right after her death. Her grievances chained Diana from being pulled to the natural circle of life.

Instead, Diana's soul, which was tinged with a dark hue of red, flew to the moon. And in the arms of a woman, whose beauty could not be bound with any earthly word. The raven-haired woman cradled the soul in her arms with her glittering lashes cast down.

"Why are you holding a soul, Selene?" A gruff voice spoke behind the woman. He strode towards the unmoving deity before he encircled her waist with his inked arm. Upon taking a closer look at the swirling essence, he frowned. "A vengeful soul? Why is it here? The Demon Lord should have taken it."

The woman shook her head. "Look, Remus. A faint glimmer of light in the center of the blackened soul."

"So? Most of this soul's essence is already corrupted with grievances."

"No. That single glimmer of light means that this soul can still be saved. This poor child only wanted to be loved, but the pain is too much to bear for her."

Remus, God of Time, stared at his wife before he spoke again. "Then I will gift this soul a chance; a single chance to rewrite her cruel destiny. If she still pursues the life given by fate, then she will still become a vengeful soul with no chance for reincarnation."

Selene opened her left palm. On cue, a beaten red string appeared. The red string was worn out with snapped sides as if someone—or something—tore its other half on purpose; it was a red string that belonged to someone whose other half had long died.

"Selene, what are you doing? You know that we cannot do this. It will be against the laws of the Heavens." Remus reached out for Selene's hand but stopped midway upon seeing the tear-stricken silver eyes of his wife.

"I made a mistake when I gave this child a fate that is much crueler than a sinful one. Remus, we may be gods, but we too make mistakes. But unlike the others, we can rectify them. And this is what I am doing." Selene tied the glimmer of light to the beaten red string.

"And you are saving the vengeful soul by tying her second fate to him? Have you forgotten who he is?"

Selene, the Moon Goddess, gave her husband a meaningful smile before she released the vengeful soul. "Sometimes, two broken pieces make a perfect match. I am merely giving the poor child a second choice—a path bound with endless heartaches that will cleanse her soul back. Now, it is up to them to save each other."

Remus could only kiss Selene's forehead, for he also received the second chance that Selene was talking about.

With one wave of his hand, Remus sent the soul back to the realm of the living.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

SSMT
SSMT
สงสารจือหาน อยากให้เป็นพระเอก
2026-04-08 22:22:02
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ก้สนุกอยู่นะ แต่ไม่ค่อยจะมีอะไรตื่นเต้นมากนัก ขอบคุณคะ
2026-03-09 03:12:25
0
0
100 チャプター
บทที่ 1 กู้จินเยว่
บทที่ 1 กู้จินเยว่ปลายฤดูใบไม้ผลิท่ามกลางแสงตะวันอันริบหรี่ ลมพัดใบไม้รอบบ้านสกุลกู้ปลิวไสว มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนคุดคู้อยู่บนเตียงด้วยความทรมาน กู้จินเยว่นอนกุมท้องมาเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยามแล้วลมหายใจของนางเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ ภายในท้องไส้รู้สึกปั่นป่วน กู้จินเยว่รู้สึกได้ถึงอวัยวะภายในที่ค่อยๆ แหลกสลาย ข้างกายนางมีภาชนะบรรจุของเหลวที่นางดื่มเข้าไปหนึ่งชั่วยามก่อนหากย้อนเวลากลับไปได้นางจะไม่เลือกทำแบบนี้ กู้จินเยว่เจ้ามันช่างโง่เขลายิ่งนัก นางเคยวาดฝันชีวิตที่สวยหรูและครอบครัวที่อบอุ่น ด้วยฐานะที่ยากจนและ โดนรังแกมาตลอดชีวิตทำให้กู้จินเยว่เลือกที่จะหมั้นหมายกับบุรุษที่ปักใจรักมาหลายปีเพื่อถีบตัวเองให้สูงขึ้น แต่เมื่อต้องผิดหวังกับความรักทั้งต้องเผชิญหน้ากับความอับอาย และการถูกใส่ร้ายป้ายสี นางกลายเป็นตัวร้ายในสายตาของผู้อื่นจน ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อตัดสินใจที่จะปลิดชีพตัวเองแล้วก็กลับรู้สึกเสียดายชีวิตขึ้นมา นางลืมไปได้อย่างไรว่าชีวิตนี้อย่างน้อยก็ยังมีบุคคลอีกสามคนที่รักนางโดยไม่มีเงื่อนไข“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ลูกคนนี้มันไม่รักดี สร้างปัญหาให้พ
続きを読む
บทที่ 2 ลักพาตัว
บทที่ 2 ลักพาตัวศศิธรหรือเดือนหญิงสาวอายุ24ปี เธอเป็นพนักงานออฟฟิศในบริษัท แห่งหนึ่ง เธอทำงานที่นี่มาได้หลายปีแล้วส่งผลให้เงินเดือนของศศิธรสูงค่อนข้างที่จะสูง แต่ความฝันสูงสุดของเธอคือการได้กลับไปอยู่บ้านนอกและใช้ชีวิตกับแม่ที่ใกล้ชรา ทำสวนปลูกผักใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยสบายๆ ไม่ใช่ชีวิตที่ทุกอย่างคือการแข่งขันและต้องเร่งรีบไปเสียหมดเธอกำลังอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว เนื่องจากโครงการที่เธอได้รับมอบหมายล่าสุดถูกส่งต่อให้กับฝ้ายคู่อริของเธอ ทั้งศศิธรและฝ้ายเป็นคนสวยทั้งคู่ เดือนเป็นคนสวย ที่มองแล้วสบายตาเธอชอบแต่งตัวเรียบง่าย ส่วนฝ้ายเธอเป็นคนสวยที่หน้าตาเย้ายวนชอบแต่งตัวเซ็กซี่ฝ้ายมักจะมีหนุ่มๆ ในออฟฟิศมาตามจีบเสมอในตอนแรกๆ ที่เข้ามาพร้อมกันทั้งคู่เคยสนิทกันมาก สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่มีปัญหากันเพราะฝ้ายเคยแย่งงานของเดือนไปโดยการขโมยไฟล์งานในคอมพิวเตอร์ของเดือนไปมันเป็นโครงการที่เดือนใช้เวลาหลายเดือนในการคิดค้น เดือนไม่มีหลักฐานอะไรในการเอาผิดอีกฝ่าย หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มมีปัญหากันเยอะขึ้นเรื่อยๆถนนxxx เวลา 08.30 น.ศศิธรกำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่ วันนี้รถติดหนักกว่าทุกวัน “คุณผู้ชมคะ เรากำล
続きを読む
บทที่ 3 ท่านแม่ขอรับ
บทที่ 3 ท่านแม่ขอรับหลังจากศศิธรหมดสติไปเธอก็มาโผล่ในมิติที่มีแต่ความมืดมิดและว่างเปล่ามีเพียงแสงเลือนรางเท่านั้น หญิงสาวค่อยๆ เดินไปตามทางที่มีแสงสว่างเล็ดลอด เข้ามา จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นพื้นดินกว้างมีลำธารพาดผ่านรอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ เธอมองตามลำธารไปจนสุดสายตาก็พบว่ามันเป็นลำธารที่ไหลลงมาจากน้ำตก เสียงน้ำไหลของลำธารทำให้สมองที่เคยตื้อของเธอปลอดโปร่งมากขึ้นศศิธรกำลังทอดสายตาเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึก ที่หลากหลายตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกนี้เธอมีอะไรให้ครุ่นคิดมากมาย“ท่านแม่ขอรับ” เสียงเล็กแทรกขึ้นมาระหว่างที่เธอกำลังสำรวจพื้นที่อยู่“ว๊าย! เธอเป็นใครเนี่ย แล้วใครแม่เธอ” ศศิธรร้องเสียงหลง ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นตกใจ อยู่ดีๆ ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมายืนตรงหน้าเธอ หน้าตาก็น่ารักจิ้มลิ้มแต่ดันมาเรียกเธอว่าแม่นี่สิเดือนรับไม่ได้หลังจากที่ยืนคิดมาสักพักจนเด็กน้อยแทรกขึ้นมาหญิงสาวพอจะเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ ได้บ้างแล้วศศิธรคาดว่าเธอน่าจะเสียชีวิตไปแล้วคงทะลุมิติมาเหมือนนิยายที่เคยชอบอ่านตอนเด็กๆ ในใจก็เป็นห่วงแม่ที่ใกล้ชราแต่เธอก็คิดว่าตัวเธอเองทำประกั
続きを読む
บทที่ 4 กู้เจียวจิ้น
บทที่ 4 กู้เจียวจิ้น"ว่าแต่เจียวเจี้ย แล้วแม่จะออกไปจากมิตินี้ได้อย่างไรเล่า""ท่านแม่แค่พูดว่าออกหรือจะนึกในใจก็ได้ ท่านก็จะสามารถออกจากมิติ แห่งนี้ได้แล้วขอรับ" เด็กน้อยตอบไปพลางทำหน้างอ"ท่านจะไปแล้วหรือขอรับ" ดูทำหน้าตาเข้าน่าหยิกเสียจริง"แม่คงต้องออกไปแล้ว สงสารพ่อแม่ของจินเยว่ป่านนี้คงเสียใจแย่แล้วที่นางหมดสติไป""ท่านต้องมาหาข้าบ่อยๆนะขอรับท่านแม่" ภูตน้อยพูดพร้อมทำหน้าตา ออดอ้อนจินเยว่"แม่สัญญาว่าแม่จะมาหาเจ้าบ่อยๆ" หลังจากกล่าวลาภูตน้อยร่างเล็กก็ หันหลังไปอีกฝั่ง"ออก" พอพูดจบนางก็กลับมาโผล่ในห้องเดิมทันทีโชคดีที่พ่อแม่ของจินเยว่ไม่อยู่ก็เลยไม่มีใครสงสัยว่านางหายไปไหนวันรุ่งขึ้นพี่ชายของจินเยว่ก็กลับมาจากสำนักศึกษาพร้อมกับพี่ชายของจางลี่ เจียวจิ้นเป็นเด็กหนุ่มอายุ18หนาวรูปร่างสูงใหญ่ เขาเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์หลายๆ คนด้วยความเฉลียวฉลาดและความอ่อนน้อมถ่อมตนของเขาเมื่อเขามาถึงก็ต้องพบกับผู้เป็นย่าและคนอื่นๆ นั่งอยู่กลางห้องรับรอง "ปู่เจ้ากับลุงเจ้าก็อยู่ กลับมาแล้วคิดจะมาทำความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่บ้างหรือไม่ นิสัย เลวทรามเหมือนแม่มันไม่มีผิด" จางฮุ่ยกล่าวน้ำเสียงประชดป
続きを読む
บทที่ 5 คนขี้ฟ้อง
บทที่ 5 คนขี้ฟ้องการตอบโต้ของจินเยว่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเพราะปกติ จินเยว่แทบไม่เคยตอบโต้นางเลย แต่ก็ดีเหมือนกันมันจะได้สนุกขึ้นมาหน่อย คิดในใจพลางตอบกลับ “โถ่น้องสาวของพี่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเล่า พี่สาวคนนี้เป็นห่วงเจ้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยนะ” จางลี่ยิ้มเยาะด้วยความลำพองใจ“อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย หญิงหน้าหนาไร้ยางอายเช่นเจ้าไม่มีทางสงสารผู้อื่นอยู่แล้วกู้จางลี่” ข้าก็อยากจะเล่นด้วยต่ออยู่หรอกนะแต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง“นี่เจ้า!” สำหรับจางลี่นั้นจินเยว่เป็นแค่คนที่อยู่ต่ำกว่านางหลายเท่า เมื่อโดนอีกฝ่ายด่าก็ทำให้อารมณ์โกรธปะทุขึ้นมา จนยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่าย“อะไร เจ้าชี้หน้าข้าทำไม” ส่งยิ้มพร้อมน้ำเสียงยียวนชวนให้จางลี่ยิ่งเลือดขึ้นหน้ากู้จินเยว่นางคนชั้นต่ำกล้าพูดจากับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร “ข้าเป็นพี่สาวเจ้านะ ในเมื่อเจ้าไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไรกับคนที่อาวุโสกว่าข้าก็จะสั่งสอนแทนแม่ชั้นต่ำของเจ้าเอง” พูดเสร็จก็ยกมือขึ้นมาตบหน้าอีกฝ่ายเพียะ!เสียงตบไม่ดังมากนักเพราะจินเยว่เอี้ยวตัวหลบจึงโดนแค่ปลายนิ้วเท่านั้นเจียวจิ้นที่เห็นว่าน้องสาวกำลังจะโดนทำร้ายก็รีบ
続きを読む
บทที่ 6 พ่ายแพ้
บทที่ 6 พ่ายแพ้จินเยว่และครอบครัวกลับมายังที่บ้านได้ประมาณครึ่งชั่วยามแล้ว พวกเขาผลัดกันไปอาบน้ำจนครบทุกคน นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วหนิงเทียนต้องไปทำอาหารสำหรับทั้งครอบครัว จินเยว่จึงอาสาไปช่วยทำด้วย ตอนเด็กๆศศิธรชอบเข้าครัวทำอาหารกับแม่ของเธอ พอโตมาเธอก็ทำอาหารกินเองไม่ค่อยไปซื้อข้างนอกเพราะต้องการประหยัดเพื่อเก็บเงินหนิงเทียนรู้สึกประหลาดใจที่เห็นลูกสาวหั่นผักอย่างชำนาญทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเห็นจินเยว่เข้าครัวเลยสักครั้ง“เจ้าทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่เยว่เอ๋อร์ แม่ไม่เคยเห็นเจ้าเข้าครัวเลย”“ข้าก็แค่ลองทำตามที่เคยเห็นท่านแม่กับคนอื่นๆ ทำเจ้าค่ะ สงสัยข้าจะมีพรสวรรค์ด้านนี้นะเจ้าคะ”“อย่างนั้นหรือ เยว่เอ๋อร์ของแม่เก่งจริงๆ” คำชมของหนิงเทียนทำให้จินเยว่น้ำตาซึม นางคิดถึงแม่แท้ๆของนางคิดถึงความอบอุ่นที่เคยได้รับ“เป็นอะไรไปลูก มีดบาดหรือ” หนิงเทียนที่เห็นลูกร้องไห้ก็เป็นห่วงขึ้นมา“เปล่าเจ้าค่ะ” จินเยว่บอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกเบาๆ และช่วยท่านแม่ทำอาหารต่อโครม!ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังช่วยกันทำอาหารอยู่นั้น ซูฮวาแม่ของจางลี่ก็เดินเข้ามาใช้มือกวาดวัตถุดิบที่เตรียมไว
続きを読む
บทที่ 7 ปวดแสบปวดร้อน
บทที่ 7 ปวดแสบปวดร้อนสถานการณ์ในห้องครัวตอนนี้อยู่ในความตึงเครียด เจียวจิ้นที่เห็นว่าแม่และน้องสาวหายไปนานแล้วจึงเดินมาตาม เขาเข้ามาเห็นตอนที่ท่านย่าสาดน้ำใส่น้องสาวของเขาแล้วท่านแม่เอาตัวมาบังไว้พอดี“นี่มันอะไรกันขอรับ” ทุกสายตาในห้องครัวหันไปมองเจียวจิ้นที่มาใหม่“เจ้ามาก็ดี เจ้ากับน้องสาวรังแกลี่เอ๋อร์ใช่หรือไม่” ฮุ่ยชิวกระแทกเสียง“รังแกอะไรกันขอรับ นางเข้ามาด่าข้ากับน้องสาวว่าชั้นต่ำเหมือนแม่ของพวกเรา แล้วยังมาตบหน้าน้องสาวข้าก่อนอีก ข้าอาจจะผิดที่ไม่ห้ามให้จินเยว่ตอบโต้แต่นั่นก็เป็นเพราะนางโดนกระทำก่อน” เขาอธิบาย“แสดงว่าเป็นเจ้าที่โกหกสินะกู้จางลี่” ผู้เฒ่าของบ้านถามเสียงเข้ม เขาอาจจะไม่ได้รักใคร่เอ็นดูหลานชายคนนี้มากนัก แต่เจียวจิ้นเป็นเด็กดีเขาไม่เคยโกหกสักครั้ง และหลานชายก็ย่อมสำคัญกว่าหลานสาวที่วันหนึ่งก็ต้องแต่งออกไปเหมือนน้ำที่โดนสาดทิ้งอยู่ดี“เปล่านะเจ้าคะท่านปู่ข้าไม่ได้โกหก” จางลี่ก้มหน้าตอบเป็นพัลวัน นางรู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรคำพูดของเจียวจิ้นทุกคนก็ต้องเชื่ออยู่แล้ว“ส่วนเจ้านางเฒ่า ข้าบอกแล้วให้ฟังทั้งสองฝ่ายไยจึงรีบร้อนตัดสินแล้วยังกระทำรุนแรงเช่นนี้” เขาตะคอกใ
続きを読む
บทที่ 8 ชาเผือก
บทที่ 8 ชาเผือกตอนนี้เป็นเวลาประมาณยามอิ๋น (03:00น.-04:59น.) ทุกคนยังหลับกันอยู่ จินเยว่ลืมตาขึ้นมาค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินย่องออกจากห้อง นางนอนครุ่นคิดทั้งคืนว่าจะทำอย่างไรกับจางลี่ดี สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าที่ครัวมีหัวเผือกที่เก็บไว้อยู่ โฉมสะคราญค่อยๆ เดินไปที่ห้องครัวใช้ผ้าห่อมือจับหัวเผือกขูดกับมีดขนาดเล็ก เปลือกภายนอกของเผือกค่อยๆ ร่วงหล่นลงไปในน้ำที่จินเยว่ใส่ชามไว้“ตอนแรกก็ว่าจะเป็นคนดี แต่ถ้ามัวแต่ให้อภัยแล้วเมื่อไหร่จะได้แก้แค้นกันเล่า” จินเยว่พึมพำอยู่คนเดียวเบาๆเมื่อขูดเผือกเสร็จนางก็จัดการเอาหัวเผือกไปเก็บ จินเยว่กรองน้ำที่มีเปลือกของหัวเผือกลอยผสมอยู่ออก และนำน้ำในชามรินใส่ถ้วยชาไว้ จินเยว่นึกขึ้นมาได้ว่านางมีช่องในมิติอยู่จึงนำถ้วยชาที่มีน้ำเกือบเต็มถ้วยไปซ่อนในห้วงมิติยามเหม่า (05:00น.-06:59น.)จินเยว่ตื่นมาแปรงฟันและล้างหน้าล้างตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนทุกคนแปลกใจ“อารมณ์ดีอะไรกันน้องข้า พี่เห็นเจ้ายิ้มกว้างตั้งแต่เช้าแล้ว” เจียวจิ้นถามด้วยความสงสัย“วันนี้อากาศดีเจ้าค่ะท่านพี่ อากาศดีจิตใจข้าก็ดีตามไปด้วย” พูดจบก็ส่งยิ้มให้พี่ชายณ ห้องโถงกลางบ้านภายในห้องโถงทุกคนมาพร
続きを読む
บทที่ 9 ข้าวเม็ดอวบอ้วน
บทที่ 9 ข้าวเม็ดอวบอ้วนคืนนั้นจินเยว่แอบเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางได้เข้าไปคุยกับภูตน้อยที่กำลังนั่งแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี“เป็นอย่างไรบ้างเจียวเจี้ย อยู่คนเดียวเหงาหรือไม่”“เหงานิดหน่อยขอรับท่านแม่ แต่ข้าก็มีเพื่อนเล่นเป็นพี่ๆ ปลาในลำธารด้วยขอรับ”จินเยว่ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ “ดีแล้วแหละลูก วันนี้แม่มีอะไรให้เจ้าช่วย”“อะไรหรือขอรับท่านแม่” เด็กน้อยถามด้วยความตื่นเต้น“พวกเรามาปลูกแตงโมกันเถิด”“จริงหรือขอรับท่านแม่ ข้าจะได้ปลูกพืชผักแล้วหรือขอรับ” เด็กน้อยมีความสุขยิ่งนัก ยิ่งพืชในมิติมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเติบโตและมีพลังมากขึ้น“จริงสิ เรามาเริ่มกันเลยเถอะ”ทั้งสองช่วยกันขุดดินและหยอดเมล็ดลงไป ปิดท้ายด้วยการรดน้ำจากน้ำตกผิงอาน“แม่ฝากเจ้าดูแลแตงโมของพวกเราด้วยนะ คอยรดน้ำมันทุกวันด้วยเล่า” จินเยว่บอกภูตน้อยก่อนจะออกจากมิติและกลับไปนอนดังเดิมหลังจากที่จินเยว่นำเมล็ดแตงโมที่ซื้อมาไปปลูกในมิติและฝากเจียวเจี้ยรดน้ำทุกวันก็ผ่านมาได้ราวเกือบสัปดาห์แล้ว หลายวันที่ผ่านมาจินเยว่ออกไปช่วยครอบครัวทำสวนทุกวันมีบางครั้งที่เข้าไปดูแตงโมในมิติบ้างพวกมันเจริญเติบโตไวยิ่งนักวันนี้ครอบครัวจินเยว่ก็มาท
続きを読む
บทที่ 10 ผูกมิตร
บทที่ 10 ผูกมิตรจินเยว่เดินทางมาถึงหน้าบ้านท่านหมอเกาแต่เขาไม่อยู่มีเพียงภรรยาของเขาเท่านั้นที่ออกมาต้อนรับ“ว่าไงแม่หนูมีธุระอะไรหรือ” เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กสาวหน้าตาน่าเอ็นดูภรรยาของหมอเกาก็เอ่ยทักทายจินเยว่อย่างเป็นมิตร“ข้าชื่อกู้จินเยว่เจ้าค่ะ ข้านำผลไม้มาให้ ตอบแทนที่คราวก่อนท่านหมอเกาช่วยรักษาข้า” ร่างเล็กพูดพร้อมยื่นแตงโมให้“นี่มันคือผลไม้อะไรกันป้าไม่เคยเห็นมาก่อน” ภรรยาหมอเการับแตงโมมาและเอ่ยถาม“มันเรียกว่าแตงโมเจ้าค่ะ เนื้อสัมผัสของมันจะชุ่มฉ่ำและหวานมาก ท่านต้องผ่าแล้วลองกินเนื้อสีแดงๆข้างในอย่าลืมคายเมล็ดมันทิ้งด้วยนะเจ้าคะ” จินเยว่บอกพร้อมรอยยิ้มสดใส“ขอบใจนะแม่หนู ไว้ข้าจะบอกท่านหมอให้” หญิงชราส่งยิ้มเอ็นดูบนใบหน้าปรากฏรอยเหี่ยวย่นน้อยๆหลังจากนั้นจินเยว่ก็เดินไปที่บ้านอีกหลังที่ตั้งไม่ห่างกันมาก บ้านหลังนี้มีขนาดค่อนข้างเล็กแต่ไม่ได้เก่าทรุดโทรมแต่อย่างใด มันเป็นบ้านของอาสี่ของจินเยว่ อาสี่ของนางมีนามว่ากู้ป๋อเหวิน เขาแต่งงานกับภรรยามาได้เกือบปีแล้ว ท่านอาเล็กเป็นคนที่ใจดีที่สุดในบรรดาเหล่าพี่น้องของท่านพ่อของนาง ภรรยาของเขาก็เป็นคนใจดีเช่นกัน พ่อของจินเยว่มีพี่น้อง
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status