Lahat ng Kabanata ng ยัยตัวร้ายที่น่ารัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

ต้นไม้ยืนมองตาละห้อย ทันทีที่รถเก๋งเลี้ยวรถออกไป แม้ว่าเค้าจะง้อเธอเป็นผลสำเร็จแล้ว แต่เค้าก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ และไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอเลย มีแต่ตัวเค้าคนเดียวที่ทั้งหวง ทั้งห่วง คนสวยของเค้า คุณกรุณามองอาการเหงาๆของคนตรงหน้าก็อดยิ้มไม่ได้ พ่อต้นไม้ที่สาวๆทั้งตำบลฝันถึง กลับมาอยู่ในกำมือหลานป้า แม้เทียบเคียงฐานะของหลานสาวกับเกษตรอำเภอจะด้อยกว่ากันในเรื่องเงินทอง    ผ้าแพรสร้างเนื้อสร้างตัวมาอย่างยากลำบากกว่าจะมีวันนี้ แต่ต้นไม้มีพ่อแม่ครบครัน เรียนจบ ทำงานรับราชการเป็นที่นับถือของคนแถวนี้ แต่เรื่องน้ำใจและความเป็นลูกผู้ชาย ต้นไม้คนนี้ นับว่าดีพอสำหรับหลานสาวนาง หากช่วยกันทำกิน รับรองว่ายังไงต้นไม้ก็ไม่ปล่อยให้ผ้าแพรต้องลำบากแน่    "อีกห้าวัน แม่ตัวดี เค้าก็มาแล้ว ต้นไม้"  คุณกรุณาตะโกนออกไปแซว ต้นไม้ยิ้มออกมาหน้าแดงทันที ก่อนจะเดินมาหาญาติผู้ใหญ่คนสำคัญ   "ผม ผม "&nb

ร่างบอบบางสวยเก๋นั่งรอชายหนุ่มที่ร้านกาแฟชื่อดังที่ตั้งอยู่ในศูนย์ประชุม มีชายหนุ่มหลายคนแอบมองแต่ไม่กล้าเข้ามาทัก แม้คนตรงหน้าจะสวยเพียงใดก็ตาม เนื่องจากสายตาที่เธอมองผ่านๆคนรอบข้างมีแววตาที่คมกริบ แทบจะมองคนอย่างทะลุปรุโปร่งเลยทีเดียว งานวันนี้ไม่มีอะไรมาก ผ้าแพรจึงรีบมารอเค้าที่นี่ก่อนกลัวว่ารถจะติดในช่วงเย็นมากนี้ เธอนั่งคิดถึงคนที่มารอก็อดขำไม่ได้ จะมีผู้ชายคนไหนหิ้วผลไม้ไม่กี่ลูกขึ้นรถทัวส์มาให้ผู้หญิงที่เค้ากำลังจีบ ผลไม้สดๆจากต้นที่ปลูกเองจากที่บ้าน แน่นอนว่าต้องปลอดสารพิษแน่นอน บางทีเธออาจจะแพ้นิสัยเชยๆแต่จริงใจของเค้าก็เป็นได้  คนที่นั่งประชุมอยู่ไม่มีสมาธิมากนัก เพราะเลยเวลานัดไปมากแล้ว แต่เค้ายังฟังบรรยายไม่จบเลย ใจนึงอยากจะลุกออกไปเพื่อพบคนที่นัดเอาไว้ แต่อีกใจนึงก็ยังห่วงเนื้อหาสำคัญอีกหลายจุด คนข้างๆเหลือบมองต้นไม้ แล้วกระซิบ  "กลัวใครเค้ารอหรือไง ถึงได้ไม่มีสมาธิ" ต้นไม้พยักหน้าบอกเพื่อนที่นั่งข้างๆว่า เดี๋ยวมา ก่อนจะลุกออกไป คนที่รอ ก้มหน้าก้มตาอ่านบางอย่างใ

ต้นไม้เดินตามคนสวยไม่คลาดสายตา เสียงแม่ค้าทักทายทั้งคู่อย่างสนิทสนมคุ้นเคย มือบางที่หยิบผักเลือกของ บางจังหวะก็เกาะเเขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนมท่ามกลางสายตาคนหลายสิบคนในตลาดตอนเช้า ต้นไม้หิ้วตระกร้าเดินตามไม่มีปริปากบ่น ถ้าหากเป็นตัวเค้ามาเดินเพียงลำพังคงไม่มีทางเดินตั้งแต่หัวตลาดยันท้ายตลาดแน่ แต่เมื่อมากับคนสวย ต้นไม้ยอมเดินทั้งวันก็เดินได้ "วันนี้กินต้มยำกุ้งไหม เค้าจะต้มให้กิน"เสียงคนข้างตัวถาม ต้นไม้พยักหน้า แล้วควักกระเป๋าสตางค์หยิบเงินส่งให้ "เอานี่จ่ายนะ" ผ้าแพรอยากจะปฎิเสธ แต่เธอยังนึกถึงใจเค้าก่อน ต้นไม้คงไม่อยากให้เธอใช้เงินตัวเธอเองเพื่อมาเลี้ยงเค้าแน่ๆ มือบางรับเงินไปจากมือเค้า "เดี๋ยวทอนน้าาา" เธออ้อนเค้าอีกแล้ว ต้นไม้ยิ้มอายๆอย่างมีความสุข ขยันอ้อนงี้ รักตายเล้ยยย เพื่อนร่วมงานที่มาจับจ่ายซื้อของช่วงสาย อ

วันจันทร์ที่แสนทรมานเริ่มต้นขึ้นแล้ว ต้นไม้เดินหน้าหงอยเข้ามาในสำนักงานท่าทางหมดแรง เมื่อคืนคนสวยของเค้าว่าจะถึงคอนโดก็ดึกแล้ว แถมเช้านี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานอีก คิดถึงอีกแล้ว ต้นไม้บ่นพึมพำคนเดียวแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน มือบางอ่อนนุ่มที่ได้สัมผัส กลิ่นน้ำหอม หอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์ที่เกาะแขนเค้า ทำไมวันนี้ไม่เป็นวันศุกร์ ต้นไม้ถอนหายใจก่อนจะลงมือทำงานแบบเพลียใจ  เสียงเพื่อนร่วมงานถามไถ่ถึงความสัมพันธ์ของเค้ากับคนสวย ต้นไม้ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึง เสียงเรียกชื่อ ที่เปล่งออกมาน้ำเสียงอ่อนหวานจนเพื่อนหมั่นไส้ "คุณแพรสวยน่ารัก ฉลาด ทำงานเก่ง เพอร์เฟคมาก" เเล้วจะทนไหวหรอ เสาร์ อาทิตย์เจอกันที ต้นไม้พยักหน้ารับรู้ ตามจริงแล้ว หากคุณกรุณาไม่ป่วย คุณแพร ก็คงไม่ได้มาบ่อยๆแบบนี้ ต้นไม้รู้ดี "ทำไงได้ รักเค้าไปแล้ว รักมากจนหมดหัวใจ" 

คุณกรุณายิ้มออกมาอย่างมีความสุข หลานชาย หลานสาว ที่ไม่ได้มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดสักนิด มาห้อมล้อมรอบเตียงคนไข้ ก่อนจะช่วยเหลือดูแลเอาใจใส่นางสารพัด ซุปไก่รสชาติดี กับข้าวตุ๋น เป็นอาหารมื้อแรกหลังจากการผ่าตัด ชิฟฟ่อนเนื้อนุ่มที่หลานชายหิ้วมาฝากจากกรุงเทพ อร่อยกว่าเดิมหลายเท่า นางตัดสินใจถูกแล้วที่รับการรักษาทางนี้ กำลังใจของนางมาเต็มเปี่ยมถึงขนาดฝันว่าจะได้เลี้ยงลูกของหลานด้วยซ้ำ ราเมศเหลือบมองอาการของพี่สาวที่ยิ้มหน้าบานออกมาอย่างเสียฟอร์ม เพียงแค่นายต้นไม้เดินเข้ามาเท่านั้น สองคนนี้ยังไงกัน ราเมศสะกิดถามน้องชาย รามิลทำมือให้ดูแทนคำตอบ ว่าจีบกันอยู่ ต้นไม้สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าซีดจาง ที่น่าจะผ่านการใช้งานมานาน กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบแม้จะมียี่ห้อแต่ก็ไม่ใช่ของใหม่ ผ้าแพรเกาะแขนอ้อนเค้าเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง แต่คราวนี้มีสายตาของน้องชายสองคน และ คนป่วยอยู่ด้วย ต้นไม้ยิ้มอายๆกับท่าทางการแสดงออกที่สนิทสนมนั้น คุณกรุณายิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ยัยตั