Semua Bab รักนี้ที่เธอไม่ปรารถนา: Bab 31 - Bab 40

“ตาภู!! ลูกทำอะไรลงไปรู้ตัวหรือเปล่าห่ะ​ ทิ้งหนูเดียร์ไว้ที่ร้านอาหารคนเดียวแบบนั้นลูกทำได้ยังไง​ คิดอะไรอยู่”​ ภูริศถูกผู้เป็นแม่ตามตัวให้กลับบ้าน​ ท่านบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยและเขาเองก็อยากมาบอกเรื่องสำคัญให้ท่านทราบเช่นกัน​ เรื่องของเขาก็ไม่พ้น​เรื่อง​ของเอยกับลูก​ เขาอยากคุยกับแม่ให้ชัดเจน​ถึงเจตนารมณ์​ของตัวเอง​ ตอนนี้เขาคิดได้แล้วว่าควรรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองเป็นคนทำ​ ไม่ใช่ปล่อยให้เอิงเอยรับผิดชอบ​อยู่คนเดียว แต่พอมาถึงบ้านไม่คิดเลยว่าเรื่องสำคัญที่ท่านจะพูดกับเขาจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน​ และไม่คิดว่าเดียร์จะเอาเรื่องนี้มาฟ้องแม่ของเขาด้วย​ ทำไมเขาถึงคิดว่าเธอมาฟ้องนั้นเหรอ​ ก็เพราะไม่มีใครแล้วไง​ เอิงเอยคงไม่ลงทุนมาฟ้องเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก​ คนเดียวที่เป็นไปได้ก็คือเดียร์​ “อย่ามาเงียบใส่แม่นะภู​ ลูกรู้หรือเปล่าว่าทำให้หนูเดียร์เสียใจมากแค่ไหน​ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูก นี่นะเหรอสิ่งที่ลูกตอบแทนเธอ​หื้ม... ลูกหักหน้าเธอต่อหน้าคนมากมายในร้านอาหารและที่มากกว่านั้นลูกหักหน้าเธอต่อหน้าเมียเก่าทั้งๆที่ตัวเองตั้งใจพาเธอไปกินข้าว...​ อะไรที่ทำให้

“เมื่อผู้เป็นสามีพูดถึงเรื่องนี้​...ใช่ เธอลืมไปแล้วจริงๆ​ ว่ากว่าเธอจะท้องภูริศได้มันไม่ง่ายเลย​ พยายามสารพัดวิธี​ รอมาเป็นปีๆ เสียน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะประสบความสำเร็จและมีลูกอย่างคนอื่นเขา “ก็เพราะแบบนี้ไงฉันถึงรักลูกมาก​ ฉันอยากปกป้องเขา​ อยากให้เขามีขีวิตที่ดี​ มีคู่ชีวิตที่เหมาะสม​ ไม่ใช่ผู้หญิงเหลือแต่ตัวแบบที่คุณหามาให้” “หึ... ผู้หญิงที่ดีที่เหมาะสม​ อย่างเด็กที่ชื่อเดียร์นั้นเหรอ​ คุณเอาอะไรมาวัด​ รู้จักเขาดีแค่ไหนกัน​ แค่เพราะหล่อนมาคอยเอาอกเอาใจคุณถึงบ้าน คุณก็เลยมองว่าเหมาะสม​ มองว่าเป็นคนดี เป็นคนน่ารักงั้นสิ​ ผมถามหน่อยคุณเคยสืบประวัติหล่อนหรือยัง​ รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวหล่อนบ้างละ​ ตอบผมสิ”​ นับเป็นครั้งแรกที่คุณภูบดินทร์ระเบิดอารมณ์​ใส่ผู้เป็นภรรยา​ วันนี้เขาเหลืออดแล้วจริงๆ​ กับความคิดและการกระทำของคนที่เป็นคู่ชีวิต “(.......)” คุณหญิงอัมพรถึงกับนิ่งไปเลย​ เพราะเอาเข้าจริงเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูเดียร์เลย​ รู้แค่ว่าเธอเป็นเพื่อนกับภูริศสมัยเรียน และลูกชายของเธอก็ตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้มานานแล้ว เธอเป็นคนรวย​ ครอบครัวมีเงิน​ ส่วนเรื่องอื่นเธอไม่เคยรู้ “ห

“ส่วนแกนะเจ้าภูต่อให้หนูเอยไม่แต่งงานกับแกเขาก็สามารถมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไม่ลำบากอยู่แล้ว​ เพราะเธอมีเงินมากมาย​ ใช้ทั้งชาติ​ก็ยังไม่หมดเลยด้วย เผลอๆเงินทองของเธอมีมากกว่าครอบครัวเราอีก​ ถึงครอบครัวเธอจะล้มละลายแต่ไม่ได้แปลว่าเธอจะเหลือแค่ตัว​อย่างที่แกคิด เธอเพียงแค่อยากใช้ชีวิตธรรมดาเรียบง่าย​ ไม่อยากได้คนประจบประแจง​ก็เท่านั้นเอง”​ “แต่แก!! กลับสำคัญตัวเองผิด​ คิดว่าการที่เธอยอมแต่งงานกับแกง่ายๆเพราะเขาต้องพึ่งพาแกละสิท่า​ แต่ไม่เลย!! เขานะเหนือกว่าแกทุกอย่าง​ คนอย่างแกเทียบอะไรกับหนูเอยไม่ได้เลย”​ “หนูเอยเขาแค่ไม่อยากอยู่คนเดียว​ อยากมีใครสักคนคอยเป็นที่ปรึกษา​ และอยากมีครอบครัวไว้คอยเป็นที่พักพิงเหมือนคนอื่นเขาก็เท่านั้นเอง​ แต่แกกลับเป็นครอบครัวให้เธอไม่ได้”​ “ฉันในฐานะพ่อ​อุตส่าห์หาเพชรเม็ดงามให้​ แต่แกกลับดิ้นรน​เพื่อให้ได้ซึ่งก้อนเกลือ​ที่หาความสวยงามแทบไม่ได้เลยสักอย่าง แกมีบุญนะที่ได้ครองคู่กับคนที่เพียบพร้อม​ ผู้หญิงที่ผู้ชายหลายๆคนหมายปอง แต่แกก็ดันพลาดท่าให้กับความโง่ของตัวเองภูริศ”​ “(.......)” “ถ้าแกไม่ใช่ลูกของฉัน​ มั่นใจได้เลยว่าหนูเอยจะไม่มีวันตกลงแต่งงา

หลังจากการเจรจาไม่เป็นผลเนื่องจากอดีตสามียืนยันที่จะไม่รับเงินคืน เขาบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องรับผิดชอบเพราะตอนนั้นเขาเป็นหัวหน้าครอบครัว พอได้ยินคำนี้เธออยากจะหัวเราะใส่​ ​กล้ามากที่พูดคำนี้​ออกมา เป็นหัวหน้าครอบครัวแบบใดถึงได้ทำร้ายกันขนาดนี้​ เห็นคนอื่นสำคัญกว่าคนในครอบครัว​ และยอมให้คนอื่นมาชี้นำ​ แม้แต่เรื่อง​ลูก แทนที่เขาจะปกป้องแต่เปล่าเลยหัวหน้าครอบครัวอย่างเขาเลือกที่จะนั่งนิ่งไม่ทุกข์ร้อนใดใด​ เหตุผลที่เธออยากจ่ายคืน เงินที่เขาใช้ในการค่ารักษาคุณพ่อนั้น เพื่อให้ทุกอย่างมันจบ​ไม่อยากให้มีปัญหา​ทีหลัง​ แต่ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงเขาก็ทำเมินไม่เอาท่าเดียว​ จนเป็นเธอที่เหนื่อยจะพูดกับคนหน้ามึน ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ​อีก ตอนนั้นก็หาว่าเธอหน้าเงิน​ แต่งงานกับเขาเพราะเงิน พอตอนนี้เธอจะจ่ายคืนก็ไม่รับ​ซะงั้น พอเป็นแบบนี้เอิงเอยเลือกที่จะจัดการทุกอย่างโดยการเรียกทุกคนในบ้านให้มาฟังพร้อมกัน ทั้งยังอัดเสียงเป็นหลัก​ฐาน​ว่าวันนี้เธอต้องการมาคืนเงินแล้วนะ แต่เป็นเขาเองที่ไม่ต้องการมัน ถ้าหากมีใครเอาเธอไปพูดในทางเสียๆหายๆเธอจะฟ้องทุกคนเลย​ และสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึก

@ บริษัท “เอี๊ยดด!! ภู!” เสียงเปิดประตูดังลั่นทำให้ภูริศเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร พร้อมกับขมวดคิ้วทันทีที่เห็นผู้หญิงตรงหน้า​คนที่เขาไม่อยากเจอ​ ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์​หงุดหงิดเรื่องที่พนักงานไม่โทรมาแจ้งล่วงหน้า ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งให้เลขาออกไปทำธุระแทน “เฮ้อ...” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างหนัก “จำเป็นต้องถอนหายใจแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” หญิงสาวถามเสียงขุ่นด้วยอารมณ์​ไม่พอใจ “คุณมาทำไม? ”​ ชายหนุ่มถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็ภูไม่รับสายเดียร์เลย โทรไปเป็นร้อยครั้งก็ยังไม่รับ ทำไมถึงเมินกันแบบนี้?” “มาหาผมถึงที่ เพราะแค่เรื่องแค่นี้เหรอ?” “ทำไมคุณเย็นชาแบบนี้ละภู? หรือเพราะนังเมียเก่าของคุณ? มันพูดอะไรใส่ร้ายเดียร์รึเปล่า?” “ช่วยเรียก ‘เอย’ ให้ดีดีด้วย!” “โอ๊ย...นี่คุณเข้าข้างมันเหรอภู?” “คนที่คุณเรียกว่า​‘มัน’ เธอคือภรรยาของผม​ แล้วคุณเป็นใครมีสิทธิอะไรมาพูดแบบนี้ห่ะ?” “อะไรทำให้คุณเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ภู​ ทั้งไม่รับสาย​ ทั้งคอยหลบหน้ากัน​ ทำไมค่ะ? เมื่อก่อนคุณเองไม่ใช่เหรอที่คอยปกป้องเดียร์และทำไมวันนี้คุณถึงปกป้องอดีตเมียของคุณล่ะ? ทำไมอ่าภู? ทำไมถึงเป็นแบบ