KABANATA 81

AYA’S POV Ang gabi ay tila walang katapusan sa loob ng madilim na yungib. Ang tanging nagpapaalala sa akin na lumilipas ang oras ay ang unti-unting paghupa ng ingay ng ulan sa labas, ngunit sa loob, ang tensyon ay nananatiling mataas. Nanatili akong nakayakap kay Lucius, ipinapahiram ang bawat hibla ng init ng aking katawan sa kaniyang nanginginig na balat. Maya-maya, naramdaman ko ang paggalaw ng kaniyang mga daliri sa aking braso. Isang mahinang ungol ang kumawala sa kaniyang lalamunan, tuyot at puno ng hirap. "A-aya..." Mabilis akong bumangon nang bahagya, sapat lamang upang masilip ang kaniyang mukha sa ilalim ng malamlam na sinag ng buwan. Ang kaniyang mga mata ay bahagyang nakadilat, ngunit malabo ang tingin ng mga ito—lunod sa tindi ng lagnat. Ang kaniyang noo ay basang-basa ng malamig na pawis, at ang kaniyang mga labi ay halos kasing-puti na ng papel. "Lucius, nandito ako. Huwag kang malikot," pabulong kong sabi, hinahaplos ang kaniyang pisngi. Ang kaniyang balat ay par

Last Updated : 2026-01-26

KABANATA 82

AYA’S POV Nang sumikat ang araw, ang liwanag na pumasok sa siwang ng mga bato ay tila isang mapanghusgang daliri na nagpapakita sa akin ng tunay na kalagayan namin. Tuyot na ang ulan, pero ang paligid ay nananatiling maputik at madulas. Tiningnan ko si Lucius. Kahit papaano ay bumaba na ang kaniyang lagnat, pero ang kaniyang katawan ay lantang-lanta pa rin. Ang benda na itinali ko kagabi ay may bakas na ng tuyong dugo. Kailangan niyang kumain. Kailangan naming uminom. Dahan-dahan kong inalis ang kaniyang kamay na nakapulupot sa akin. Isang mahinang ungol ang kumawala sa kaniya, pero hindi siya nagising. Lumabas ako ng yungib, ang aking mga paa ay agad na naramdaman ang lamig ng basang lupa. Ang gubat sa paligid ng ilog ay masukal, pero dahil lumaki ako sa probinsya at palaging kasama ni Tatay sa paghahalaman, pamilyar sa akin ang ilang ligaw na prutas at halaman. Hindi ako pwedeng lumayo; kailangan ko lang humanap ng kahit anong makakapagbigay ng enerhiya sa amin. Naglakad-lakad

Last Updated : 2026-01-26

KABANATA 83

AYA’S POV Ang ikatlong araw namin sa loob ng yungib ay nagsimula sa isang kakaibang katahimikan. Wala na ang ulan, at ang tanging naririnig ay ang banayad na agos ng ilog sa ibaba. Ngunit ang katahimikang ito ay biglang binasag ng isang malayo ngunit pamilyar na ugong—isang helicopter. Mabilis akong tumayo at lumapit sa bukana ng yungib. Sa asul na kalangitan, nakita ko ang isang itim na chopper na may markang pamilyar sa akin. Hindi nagtagal, narinig ko ang kaluskos ng mga sapatos sa labas, ang tunog ng mga kagamitang metal, at ang mga boses na tumatawag sa isang pangalan. "Sir Lucius! Aya!" "Nandito kami!" sigaw ko nang buong lakas. Halos mawalan ako ng balanse sa pagtakbo palabas. "Nandito kami!" Mula sa masukal na bahagi ng kagubatan, lumitaw ang isang grupo ng mga lalaking naka-tactical gear. Sa gitna nila, humahangos at pawisan, ay si Mark. Nang makita niya ako, rumesponde ang kaniyang mukha ng matinding relief, ngunit agad din itong napalitan ng kaba nang makita ang dumi a

Last Updated : 2026-01-28

KABANATA 84

AYA’S POVAng Hidden Paradise ay hindi lang isang resthouse. Para itong kuta na nakatayo sa dulo ng isang matarik na bangin sa Batanes, kung saan ang malalakas na alon ng Dagat Pasipiko ay walang tigil na humahampas sa mga batuhan sa ibaba. Modernong Ivatān ang disenyo nito—matitibay ang mga pader, kayang salagin ang kahit pinakamalalakas na bagyo, pero sa loob ay may karangyaang halatang personal na pinili ni Lucius Alvero.Nang pumasok kami sa loob, sinalubong kami ng amoy ng bagong linis na kahoy at sariwang hangin ng dagat. Pagkatapos ng tatlong araw sa loob ng madilim at mabahong yungib, ang bawat sulok ng bahay na ito ay tila isang paraiso.Inalalayan ng dalawang private medics si Lucius patungo sa master’s bedroom. Kahit na pilit siyang nagpapakita ng lakas sa harap ko, alam kong ang biyahe mula sa Laguna hanggang dito ay naging matindi para sa kaniyang sugatang katawan."Ma'am Aya, handa na po ang inyong pagkain at ang inyong silid," magalang na sabi ng isang matandang babae n

Last Updated : 2026-01-28

KABANATA 85

AYA’S POV Maingay ang alon sa labas pero mas maingay ang tiyan ko. Alas-otso na ng umaga nang magising ako. Pagmulat ko, wala na si Lucius sa tabi ko. Kinabahan ako sandali, pero naalala ko—nandito kami sa Batanes. Malayo sa Laguna, malayo sa mga baril. Safe na kami. Bumangon ako at dumeretso sa kusina. Ang ganda ng kusina rito, puro puti at mukhang mamahalin ang mga gamit, pero wala pang luto. Nakita ko si Lucius sa may balcony, nakatayo lang habang nakatingin sa dagat. Naka-sweater siya na itim para siguro matakpan 'yung benda sa tagiliran niya. "Gising ka na pala," sabi niya nang mapansin ako. Lumingon siya at ngumiti nang tipid. Mukha na siyang tao ngayon, hindi na 'yung parang bangkay na hila-hila ko sa gubat nung isang araw. "Gutom na ako," prangka kong sabi. "Magluluto ako. Ano'ng gusto mo?" "Kahit ano, basta luto mo," sagot niya habang naglalakad papasok. Medyo paika-ika pa rin siya, pe

Last Updated : 2026-01-29

KABANATA 86

AYA’S POV Mabilis nagbago ang panahon sa Batanes. Kaninang umaga lang, ang tirik ng araw, pero bandang alas-tres ng hapon, biglang nagdilim ang langit. Tapos, ayun na—bumuhos ang ulan na parang gripo na nasira. Malalaki ang patak, at dahil nasa dulo kami ng bangin, sobrang lakas ng tunog ng ulan na humahampas sa bubong at sa mga salamin ng resthouse. Nasa sala ako, nakasilip sa bintana. Ang ganda tingnan nung dagat sa labas, parang nakikipag-away yung mga alon sa ulan. "Ang lakas, 'no?" Napatalon ako nang bahagya nang marinig ko yung boses ni Lucius sa likuran ko. Naka-short lang siya at t-shirt na puti. Mas relax na siya ngayon, hindi na siya masyadong namimilipit kapag gumagalaw. "Oo nga eh. Ganito rin sa Laguna minsan, pero dito, iba yung tunog. Parang mas galit," sabi ko habang nakatingin pa rin sa labas. Binuksan ni Lucius yung sliding door papunta sa malawak na beranda. Pumasok agad yung malamig na hangin at yung wisik ng ulan. Lumabas siya at tumayo sa ilalim ng roof exte