All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 31 - Chapter 40

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา รถมอเตอร์ไซค์คันกลางเก่ากลางใหม่ก็แล่นมาจอดหน้ากระท่อม จากนั้นป้าแจ๋วก็เดินนำหมอวัยกลางคนเข้าไปข้างใน“สวัสดีค่ะหมอ” นิชมลยกมือขึ้นไหว้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดปราศจากสีโลหิต“สวัสดีครับคุณนิชมล อาการเป็นยังไงบ้างครับ”“เวียนหัวแล้วก็อาเจียนตั้งแต่ตื่นมาตอนเช้าค่ะ ได้กลิ่นอาหารก็เหม็นไปหมด” หญิงสาวบอกอาการตัวเองอย่างละเอียด“ถ้าอย่างนั้นหมอขอตรวจหน่อยนะครับ”“เชิญค่ะ”หมอวัยกลางคนขอให้ป้าแจ๋วไปรอนอกกระท่อม ก่อนจะใช้เครื่องช่วยฟังการเต้นของหัวใจ สลับกับการจับชีพจรที่ข้อมือของนิชมลอยู่เป็นระยะ“ประจำเดือนมาเป็นปกติไหมครับ”คำถามนั้นทำให้ใบหน้าสวยร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำร้อนลวก จากที่เคยร่ำเรียนมา ประกอบกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ทำให้พอจะเดาได้เลาๆ ว่าตัวเองเป็นอะไร!!!“เอ่อ...ขาดเป็นเดือนที่สองแล้วค่ะ”“อาการของคุณคล้ายกับคนกำลังตั้งครรภ์” หมอเอ่ยขึ้น เป็นการย้ำชัดในความเข้าใจของนิชมลอีกครั้ง “เดี๋ยวหมอขอตรวจปัสสาวะหน่อยนะ”หมอส่งชุดตรวจการตั้งครรภ์เบื้องต้นให้กับนิชมลพร้อมทั้งบอกวิธีใช้ จากนั้นหญิงสาวก็เดินเข้าไปในห้องน้ำและปฏิบัติตามคำแนะนำของหมอ แถบ

อัคนีมองตามร่างแน่งน้อยที่กำลังเดินออกไปอย่างค่อนข้างลำบาก เพราะเธอเพิ่งฟื้นหลังจากอาการหน้ามืดไปร่วมชั่วโมง จึงอาจจะทำให้มีอาการอ่อนเพลียอยู่บ้าง ชายหนุ่มได้แต่พ่นลมหายใจแรงฟู่ แล้วรีบสาวเท้าตามออกไปติดๆร่างอรชรมาหยุดยืนหันรีหันขวางอยู่หน้ากระท่อม แต่แล้วทางของเธอก็ถูกปิดตายเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวมายืนข้างๆ แล้วโอบไหล่กลมมน บังคับให้ไปขึ้นรถจี๊ปซึ่งจอดอยู่หน้ากระท่อม“ปล่อยฉันนะคุณอัคนี” นิชมลดิ้นดุกดิกอย่างกระเง้ากระงอด“อย่าดิ้นมาก เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งอีกหรอก” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเป็นเชิงบ่น ใบหน้าสวยหวานตวัดกลับมามองคนพูดด้วยความขุ่นเคือง“ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น”“ในตอนนี้...มลไม่มีสิทธิ์ต่อรองใดๆ กับผม” ดวงตาสีเข้มจับจ้องขึงขัง“ฉันจะกลับกรุงเทพฯ ป่านนี้ข้าวของของฉันคงจะโดนขโมยงัดไปหมดแล้ว”“ผมสั่งให้คนไปเก็บของของมลออกมา และบอกคืนบ้านเช่าเรียบร้อยแล้วด้วย”ประโยคดังกล่าวทำเอานิชมลรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายจะพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดปานจะระเบิด“ฉันอยากฆ่าคุณนัก!”“ขอโทษด้วยมลแต่ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้ จนกว่าอรจะแต่งงานกับเลิศภพ”น้ำตาเกือบร่วงผล็อยเมื่อได้ยินคำพูดที่แสนเย็น

นิชมลถอนหายใจอย่างหนักอึ้ง ด้วยความรู้สึกสงสารไพลิณีย์จับใจ เธอได้ชื่อว่าทำร้ายผู้หญิงด้วยกัน ทั้งๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจก็ตาม เพียงแค่ได้เห็นไม่กี่ครั้ง เธอก็สัมผัสได้ว่าไพลิณีย์เป็นคนนิสัยดี อีกทั้งยังสวยสง่าและเพียบพร้อม เหมาะสมกับอัคนีในทุกๆ ด้าน แตกต่างกับเธอซึ่งไม่มีอะไรเทียบได้เลยร่างสูงใหญ่เดินกลับเข้ามาข้างในบ้านอีกครั้ง หลังจากที่ไพลิณีย์บึ่งรถกลับไปแล้ว ซึ่งป่านนี้คงจะถึงท่าเรือโดยที่เขาไม่สามารถไล่ตามทัน สายตาคู่คมชะงักเมื่อมองขึ้นไปเห็นร่างของนิชมลยืนอยู่ตรงหัวบันไดบนชั้นสอง และทันทีที่เห็นเขา หญิงสาวก็รีบหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องอย่างเงียบๆในตอนนี้คนที่หนักใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นอัคนีนั่นเอง เขารีบกลับขึ้นไป เคาะประตูห้องอยู่เป็นนาน แต่เธอไม่ยอมเปิดให้เลย สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องเป็นฝ่ายยอมรามือ เดินกลับไปห้องของตัวเองอย่างเซ็งๆส่วนไพลิณีย์พอกลับถึงบ้านแล้ว เธอก็ปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้องเงียบๆ คนเดียว โชคดีที่พี่ชายของเธอไม่อยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นเธอคงจะถูกซักไซ้ไล่เลียงเป็นแน่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะพูดอะไรกับใครทั้งนั้น ภาพที่อัคนีกำลังจูบอยู่กับนิชมลอย่างดูด

เช้าวันต่อมาอัคนีรีบออกไปฟาร์มมุกแต่เช้า เพราะวันนี้จะมีกลุ่มลูกค้าจากต่างประเทศมาเยี่ยมชมกิจการ ชายหนุ่มเลยต้องไปดูแลตรวจความเรียบร้อยด้วยตัวเองนิชมลเมื่อได้ยินเสียงรถก็รีบเดินไปชะเง้อมองที่หน้าต่าง ครั้นพอเห็นรถจี๊ปคันใหญ่ของอัคนีค่อยๆ แล่นออกไปจากอาณาเขตของบ้าน เธอจึงลงมาจากชั้นบนเร็วกว่าทุกวัน“อรุณสวัสดิ์ค่ะป้า” นิชมลกล่าวทักทายป้าแจ๋วด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร“หิวหรือคะคุณมล ทำไมวันนี้ถึงได้ลงมาเช้าจัง” ป้าแจ๋วพูดยิ้มๆ“เปล่าหรอกค่ะ แล้ววันนี้ทำอะไรกินคะป้า”“มีโจ๊กหมูค่ะ ส่วนอาหารเย็นยังไม่มีเมนูเลยเพราะว่านายหัวไม่อยู่ ถ้าคุณมลอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษก็บอกได้นะคะ”“ทานโจ๊กอย่างเดียวก็พอแล้วค่ะ”“ไม่ได้นะคะ นายหัวสั่งให้ป้าดูแลคุณมลเป็นอย่างดี คุณมลไม่สบาย ทานอาหารน้อยแบบนี้ไม่ดีหรอกค่ะเดี๋ยวจะไม่มีแรงเอาเสียเปล่าๆ”“เอาเป็นว่ามื้อนี้ทานโจ๊กก็พอนะคะ” นิชมลยิ้มละไม ก่อนจะเอ่ยถามถึงชายหนุ่มอย่างอดไม่ได้ “แล้วทำไมวันนี้เขาถึงไปฟาร์มมุกแต่เช้าล่ะคะ”“วันนี้ที่ฟาร์มมุกจะมีลูกค้าจากต่างประเทศมาเยี่ยมชมน่ะค่ะ พอดีคุณไพลิณีย์เป็นคนพามาเอง”ชื่อของไพลิณีย์ทำให้ใบหน้

อัคนีถือโอกาสตวัดลำแขนรัดเข้าที่เอวเล็กซึ่งเริ่มอวบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรั้งเข้ามาประชิดกายตน“นี่คุณ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”นิชมลพยายามที่จะขืนตัวของตนให้ออกห่าง แต่ชายหนุ่มกลับโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียชิดซอกคอระหง“ขอชื่นใจหน่อยนะครับ...” เสียงทุ้มพึมพำออดอ้อน ดวงตาสีเข้มเต็มไปด้วยไฟปรารถนาในเรื่องเซ็กซ์“ไม่เอา คุณจะบ้าเหรอ” หญิงสาวประท้วง เมื่อกล้ามเนื้อหนั่นแน่นจากวงแขนแข็งแรงเสียดสีกับทรวงอกอวบอิ่มของตนจนแทบจะลุกเป็นไฟ“แสนดื้อแบบนี้ต้องจัดจูบหนักๆ สักฟอดแล้วล่ะ”หญิงสาวคิ้วขมวด เอี้ยวตัวมาบริภาษ “ใครดื้อ! ฉันไม่ใช่เด็กนะ แล้วอย่ามาพูดจาจาบจ้วงกับฉันแบบนี้อีก เพราะไม่เช่นนั้นฉันจะ อุ๊บ!”อัคนีใช้จังหวะนั้นประกบริมฝีปากหยักครอบครองกลีบปากจิ้มลิ้มอย่างรวดเร็ว มือหนาสอดประคองที่ท้ายทอยได้รูปพร้อมกับเบี่ยงศีรษะไปด้านข้าง เพื่อเบียดให้เรียวปากของคนพยศเผยอเปิด ก่อนจะชำแรกปลายลิ้นฉ่ำชื้นเข้าไปในโพรงปากนุ่มนิ่มประดุจดั่งภมรหนุ่มกำลังดูดน้ำหวานจากดอกไม้แรกแย้ม“อื้อ!!?...”นิชมลเผลอครางลึกในลำคอ จุมพิตนั้นเหมือนจะร้อนแรง แต่ก็หวานปานน้ำผึ้งชวนให้หลงใหล สองแขนเรียวจึงสอดโอบรอบคอเขายึดไว้เป็น