จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)

จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑)

last updateLast Updated : 2025-12-28
By:  ฟ้าดุษฎีCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
87Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อแก้วตาดวงใจที่เคยทะนุถนอมดุจดังไข่ในหินกำลังถูกทำให้ด่างพร้อยด้วยฝีมือของผู้หญิงที่ไร้ยางอายคนหนึ่ง มหาเศรษฐีหนุ่มเจ้าของฟาร์มมุกและธุรกิจอัญมณีส่งออกที่ใหญ่ที่สุด ในภาคพื้นเอเชียอาคเนย์อย่าง 'นายหัวเพลิง' หรือ 'อัคนี โอลิเวียลา อัครเดชา' ลูกครึ่งเลือดผสม ระหว่างไทย-บราซิลเลียนจึงต้องเข้ามาจัดการสะสางปัญหาด้วยการจับต้นเหตุของปัญหาอย่าง 'นิชมล ประกายรุ้ง' มากักขังเป็นเชลยและสั่งสอนให้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่แสนจะทรมานดั่งเช่นหลานสาวของเขาเคยเจอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“You lucky little bitch! Your mom actually married our city's billionaire! You're getting out of this shithole for good, aren't you?”

My best friend, Navis, sounded a little bitter. We grew up together in the slums until my rich new dad made me change schools.

“Don't be jealous, Navis. You know how beautiful my mom is.” I said with tears in my eyes. “I'm transferring to MoonRiver, so write to me often.”

Navis hugged me even though she pretended to be reluctant. She slipped something secretly into my hand.

"A gift for the beginning of the school year." She said. "Don't let anyone find out. Be safe."

It was a cloth-covered dagger?!

I smiled. Only I knew the significance of the dagger.

Moonriver Boarding School is one of the most elusive schools in the country. I’m hoping Moonriver will help accomplish my dream. I want to be the first female warrior.

I aspire to have status and dignity on my own. Becoming a warrior is the only thing I can fight for with my own hands. No woman has yet passed the warrior training test, but I believe I will be the first.

In our slums, there was crisis everywhere. In the past, my mom would bring home some messed up men. I hated them. They harassed me then, and I had to learn self-defense from an early age. This enhanced my love of warrior training. That's why I receive a dagger as a transfer gift.

Although I now have the opportunity to come to Moon River to study, who knows when my stepfather will change his mind. I must take advantage of this opportunity.

I look back at the car and see my stepbrother, Wyatt.

“Ready?” he says. I shrug. I guess I’m ready. He nods once then goes around the other side of the car.

There isn’t a handle. I wave my hand around the side of the car and nothing happens.

I slam the heel of my boot into the car. The driver sighs behind me and the door opens on it’s own. It’s followed by Wyatt’s cackles from inside the car.

“It's automatic,” Wyatt drawls. He pats my knee. “Here we go to Moonriver!”

……

“You’ll find your first day guide in the student center over there,” Wyatt says. His raises his eyebrows and his smile gets a bit more wolfish. “Good luck.”

I roll my eyes. “Thanks.”

I slam the door to the car shut the walk into the castle. There’s a tall, blonde woman standing smack in the middle of the hallway. I watch as her eyes skim over my entire body from my mud-caked boots to my vintage band tee. They widen slightly. I catch a tremor in her lip.

“Miss, are you sure you’re in the right place?” she says.

I look around and hold my hands out. “My brother said this is the student center.”

The woman’s eyes twitch ever-so slightly. She sticks out a perfectly-manicured hand. “Kathy,” she says. “And you are?”

I stick out my own hand, nails coated in chipped black nail polish.

“Chloe,” I say with all the fake sugary sweetness I can muster.

“Chloe,” she repeats like maple syrup laced with rat poison. “You’re from Greendale, right? I didn’t know fashion was so—” Another once over, lingering on the holes of my tee. “– Interesting there.”

My face heats up despite every bit of rage bubbling deep within me. I drop her hand.

“So how’d you end up at Moonriver?” she goes on.

“My step-father just enrolled me. Figured it’d help me get out of Greendale,” I cock my head. “Isaac Jones?”

Kathy’s eyebrow flies up. Her sneer drops into a malicious smirk. Fuck, this isn’t what I expected. “

“Oh, so you’re Camila’s daughter?” she says. “Camila Martin. Lowly caretaker to the rich’s kids? Tell me, did your mom drug Isaac? Is that why he got rid of his wife?”

She cocks her head in a mocking manor to the way I just did. “I heard he lost most of his fortune in the divorce. Surprised he can even afford to send two kids here.”

“He didn’t,” I snap. “And my mom didn’t give Isaac shit. He pursued her, well after he and the former Mrs. Jones split. They may have gotten quickly married but, I assure you, their relationship was all natural.”

“Interesting,” Kathy drawls. I’m two seconds away from bashing her perfectly white veneers into her skull. She waves a hand. “Well, I’m sure you’ll find your father to be a hot topic in town. Everyone loves the gossip associated with the billionaire and his gold-digging mistress.”

She brushes past me. Her heels click on the floor as she walks to the front door. I can’t help but see red. The dagger feels like a hot weight in my pocket.

But this was Moonriver. This was a whole new territory with new dynamics to learn. With a crack of my fingers, I turn and put on the fakest smile I can muster. Kathy’s waiting for me by the door. I turn to follow her.

She winds me around campus and blathers on about things I truthfully could not give a shit about. I’m about to speak up and tell her to skip all the bullshit when we pass a building so unlike the rest of them.

It’s a large pyramid, seeming like it was plucked out of Egypt and smacked in the middle of the forest. The only thing that makes it feel more of this century is the obsidian it’s made of. The light hits it and it shimmers slightly.

“What’s that?” I ask Kathy.

“Oh,” she laughs. “That’s the Hayes Pyramid. Home of the Hayes brothers.”

“Hayes brothers?” I say.

Kathy rolls her eyes. “Theodore Hayes runs the school,” she goes on. “He is in the running for the next Alpha King. The Hayes brothers are his sons. Four of them. They’re wickedly attractive and smart and funny. ”

“Sounds like they’re all winners,” I dead pan.

“The only winners,” Kathy corrects. She tips her head towards the pyramid. “Are whomever they choose as their mates.”

I look around the pyramid and see a bunch of women frolicking about. Some are singing, some are sparring. They all seem to trying to put on some sort of show. For fuck’s sake, one of the girls is doing splits in the lawn and throwing her head back as if she’s in some sort of pornographic films.

Suddenly, I hear a cry. All of the women in the yard, myself and Kathy all turn towards it. A girl comes out from the backside of the pyramid. Another group of girls immediately go up to console her. Kathy fakes concern in a coo.

“Poor girl,” she says. “Probably another reject for mother.”

“Mother?” I whip my head towards Kathy. “Aren’t we, like, under twenty?”

Kathy hums. “Yes, yes. The peak age of mating is twenty but sometimes strange things happen,” She says. “A baby was left on the front door of the pyramid yesterday. A girl. No one can seem to find her mother. The Hayes brothers, as generous as they were, took her into their house. Now, they’re trying to find a girl to help them raise her.”

“Raise her?!” I gasp. “We’re all students with full time class schedules. No one has the time to raise a baby!”

It seems that Moonriver is even more complicated than I anticipated.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
87 Chapters
บทที่ 1
ร่างสูงสง่าดั่งม้ายูนิคอร์นในชุดสูทเรียบหรู เจ้าของความสูงหกฟุตสองนิ้วที่กำลังจะเยื้องย่างพ้นประตูหน้าโรงแรม ได้ตกเป็นเป้าสายตาของพนักงานสาวๆ และแขกเหรื่อหลายคน ทั้งนี้เพราะบุคลิกอันโดดเด่นของเขา จึงเป็นแม่เหล็กชั้นดีที่ดึงดูดใครต่อใครให้ต้องมองตามบุรุษผู้นี้ไม่ได้หล่อสะอาดสะอ้านอย่างนายแบบตามหน้านิตยสารทั่วไป แต่เขาหล่อเหลาคมคาย และแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวดุดันเฉียบขาดสมชายชาตรีทุกประการ‘นายหัวเพลิง’ หรือ ‘อัคนี โอลิเวียรา อัครเดชา’ ลูกครึ่งเลือดผสมระหว่างไทย-บราซิลเลียน กำลังก้าวตรงไปข้างหน้าอย่างมาดมั่นและสง่างาม หลังจากที่เพิ่งจะเจรจาธุรกิจกับลูกค้ารายใหญ่เสร็จสิ้นขณะเดียวกัน สาวน้อยหน้าตาหมดจดในชุดนักศึกษารัดรูปขนาดพอดีตัว ก็กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างกระหืดกระหอบ ข้อมือเล็กๆ พลิกดูนาฬิกาเป็นระยะ วันนี้เจ้าตัวเลิกเรียนค่ำเพราะอาจารย์นัดสอนชดเชยจึงทำให้มาเข้างานช้ากว่าปกติ“ตายแล้ว! ยัยมลเอ๊ย! งานนี้โดนหักเงินเดือนแน่ๆ”เสียงใสบ่นพึมพำเหมือนสวดคาถา พลางซอยเท้าเล็กๆ ถี่ยิบขึ้นบันได ประตูของโรงแรมอยู่แค่ไม่กี่ก้าว สาวน้อยรีบตรงดิ่งเข้าไปโดยไม่รีรอ ด้วยหวังว่าจะตอกบัตรลง
Read more
บทที่ 2
“หน็อยแน่! เจ็บใจนัก เพราะยัยผู้หญิงขายตัวนั่นคนเดียวที่ทำให้ทุกคนมองเราอย่างตำหนิแบบนั้น” ปัทมาวดีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเคืองขุ่น ขณะเดินไปขึ้นรถกับอรนิดา“เขาร้ายกาจกว่าที่อรคิดไว้ซะอีก เกิดมาอรยังไม่เคยถูกใครฉีกหน้าแบบนี้มาก่อน” อรนิดาพลอยมีอารมณ์ไปด้วย“ก็แน่ล่ะสิ ผู้หญิงกลางคืนก็ย่อมจัดจ้านเป็นธรรมดา” ปัทมาวดีสำทับ จากนั้นก็รีบปรับสีหน้าแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “เออ...แล้วงานวันเกิดของฉันวันเสาร์นี้ เธอจะมาได้หรือเปล่า”อรนิดาแย้มยิ้มละไม “ไปได้สิ ทำไมจะไปไม่ได้”“อย่าลืมพาอาเพลิงมาด้วยนะ”ดวงตาของปัทมาวดีไหวระริกทันทีเมื่อพูดถึงอัคนี ซึ่งเป็นอาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนสาว“อาเพลิงกลับเกาะไปแล้ว เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน”“แล้วหวานใจเธอล่ะ พี่หมอน่ะ”“เห็นว่ามีเคสผ่าตัด คงมาไม่ได้เหมือนกัน”“ว้า...เสียดายแย่เลย ขาดหนุ่มๆ หล่อๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะฉันจะได้พาเธอและเพื่อนๆ ออกไปฉลองนอกสถานที่ งานนี้รับรองว่ามีอะไรสนุกๆ ให้ทำแน่” ปัทมาวดีหรี่ตาลงอย่างมีแผนการในผับหรูของโรงแรมชื่อดัง ถึงแม้ราคาอาหารกับเครื่องดื่มในผับแห่งนี้จะแพงลิบลิ่ว แต่คนก็ยังแน่นขนัด เพราะคืนนี้เป็นคืนวันเสาร์ ลูกค้าของผับส่วนให
Read more
บทที่ 3
พยาบาลสาวคนใหม่ที่เพิ่งจะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำในตึกผ่าตัดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง กำลังถือแฟ้มประวัติคนไข้ไปให้หมอตามที่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าพยาบาล เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงแค่สองสัปดาห์หลังจากเรียนจบตามหลักสูตร นิชมลเลือกที่จะมาสมัครเข้าทำงานในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่ามีอัตราค่าตอบแทนค่อนข้างสูง ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีจรรยาบรรณหรือเห็นแก่เงิน แต่ทั้งนี้เป็นเพราะอยากให้พ่อแม่ซึ่งลำบากหาเงินส่งเสียเธอจนเรียนจบได้มีโอกาสพักบ้างร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง ซึ่งป้ายชื่อบนประตูติดไว้ว่า ‘นายแพทย์เลิศภพ วงศ์กาญจนดิษฐ์’ ชื่อนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะต้องรีบส่งแฟ้มประวัติคนไข้ให้คุณหมอตามคำสั่งนิชมลยกมือขึ้นเคาะประตูห้องแล้วผลักเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตที่ดังออกมาจากข้างใน ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ซึ่งขณะนั้นหมอหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่จะผ่าตัดในวันนี้“คุณหมอคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พร้อมกับเอาแฟ้มประวัติไปวางไว้บนโต๊ะ “ดิฉันเอาแฟ้มประวัติคนไข้มาให้ค่ะ”เล
Read more
บทที่ 4
นิชมลหน้าเจื่อนและออกอาการงงๆ เล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเลิศภพจะรู้จักกับอรนิดา ซึ่งดูท่าทางที่อรนิดาแสดงออกมานั้นก็พอเดาออกว่าคนทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์เกินกว่าคนรู้จักกันฉันมิตร“อ้าว...อรมาได้ไง” เลิศภพเอ่ยถามแฟนสาว“คิดถึง...ก็เลยแวะมาหาน่ะค่ะ อรกะว่าจะชวนพี่ภพไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน”“พี่กำลังจะออกไปพอดีเลย อืม...อรครับ นี่นิชมลเป็นพยาบาลที่ทำงานอยู่ตึกเดียวกับพี่” เลิศภพเอ่ยแนะนำให้แฟนสาวรู้จักกับคนที่ตัวเองพามาตามประสาซื่อ โดยไม่รู้ว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อนอรนิดาหันไปมองคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างอีกครั้ง ยิ่งได้มาเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้หญิงที่มาติดพันแฟนหนุ่มคือผู้หญิงที่เคยทำงานกลางคืนและเคยมีเรื่องกับเธอมาก่อนอย่างนิชมล หัวใจของคุณหนูไฮโซก็ยิ่งร้อนรุ่มดั่งมีไฟสุมอยู่ข้างในขึ้นอีกเป็นทวีคูณ“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะคะคุณ-อร-นิ-ดา” นิชมลเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อนด้วยการเน้นชื่ออย่างช้าๆ ชัดๆ ทีละคำ“อ้าว นี่รู้จักกันมาก่อนแล้วเหรอ?” เลิศภพเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ“รู้จักสิคะพี่ภพ” พยาบาลสาวจงใจปรายหางตาไปยั่วยุให้อรนิดาโกรธ เพราะดูออกว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังหึงหวงตนกับเลิศภพจนแทบคลั่ง “มลกับ
Read more
บทที่ 5
วันนี้นิชมลเข้าเวรบ่าย เพราะเพื่อนพยาบาลในแผนกเดียวกันขอแลกเวรกับเธอ เธอนำแฟ้มประวัติคนไข้เข้าไปวางไว้ให้เลิศภพเช่นเดิมและตั้งใจว่าจะแวะมาทักทายเขา แต่หมอเจ้าของห้องไม่อยู่เพราะมีเคสผ่าตัดด่วน นิชมลละมือจากแฟ้มที่เพิ่งจะวางเสร็จ ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของเลิศภพซึ่งถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ จึงตั้งใจว่าจะเก็บใส่ในลิ้นชักไว้ให้เขา แต่ทว่าเสียงครืดๆ จากโทรศัพท์มือถือที่เกิดจากการสั่นก็ดังขึ้น เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคือเบอร์ของ ‘อรนิดา’ นิชมลมองอย่างชั่งใจ สุดท้ายก็กดรับเพราะนึกอยากจะแกล้งคู่อริเล่นๆ“พี่ภพคะ...”เมื่อมีคนกดรับ อรนิดาก็รีบกรอกเสียงลงไปอย่างดีใจทันที“ไม่ใช่พี่ภพหรอกค่ะคุณอร” เสียงปลายสายนั้นยั่วยุอยู่ในที “คือพอดีตอนนี้พี่ภพมีเคสผ่าตัดเร่งด่วนน่ะค่ะ”“แล้วนั่นใครรับสายคะ”“ดิฉัน...นิชมลเองค่ะ”“แล้วเธอมารับโทรศัพท์พี่ภพได้ยังไง!” อรนิดาถามกลับเสียงเขียว“คุณนี่ก็ถามแปลกนะคะ ถ้าโทรศัพท์ของพี่ภพไม่อยู่ที่ดิฉัน แล้วดิฉันจะรับสายได้ยังไงกันล่ะคะ คือตอนนี้พวกเรากำลังยุ่งมาก เดี๋ยวถ้าพี่ภพว่างเมื่อไหร่ดิฉันจะบอกให้พี่ภพโทร.กลับไปนะคะ”นิชมลแสร้งทำเสียงเยาะเย้ยมาตามสายเพื่อให้อี
Read more
บทที่ 6
เลิศภพก้าวออกจากห้องผ่าตัดในเวลาเกือบเที่ยงคืน เขายุ่งกับการผ่าตัดตั้งแต่ช่วงบ่าย จนลืมไปว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอรนิดา ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อกาวน์ตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองเพื่อเก็บของกลับบ้าน และก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นโทรศัพท์มือถือกับกระดาษโน้ตซึ่งเขียนไว้ด้วยลายมือเป็นระเบียบวางอยู่‘พี่ภพ... มีโทรศัพท์หลายสายโทร.ถึงพี่ภพ มลเสียมารยาทรับให้หนึ่งสายนะคะ’เลิศภพอ่านจบก็กดโทรศัพท์ของตัวเองดู มีสายที่ไม่ได้รับกว่ายี่สิบสาย ซึ่งคนที่โทร.มาก็คืออรนิดาแฟนสาวของเขานั่นเอง หมอหนุ่มกดหมายเลขนั้นแล้วโทร.กลับไปทันที แต่ทว่าไม่มีคนรับสาย เขาจึงโทร.เข้าเบอร์บ้าน“สวัสดีค่ะ บ้านอัครเดชา”“สวัสดีครับนมจิต นี่ผมเลิศภพเองครับ อรไปไหนเหรอครับ ทำไมไม่รับสายผม”“คุณหนูเอ่อ...ไม่สบายน่ะค่ะ”“เป็นอะไรเหรอครับนม”“คุณหนูโดนมีดปอกผลไม้บาดมือนิดหน่อยน่ะค่ะคุณหมอ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ คุณเพลิงพาไปทำแผลเรียบร้อยแล้วค่ะ”แม่นมจำต้องพูดปด ตามที่นายหัวอัคนีได้โทร.มาสั่งกำชับไว้ก่อนหน้านี้แล้ว“ถ้าอย่างนั้นค่อยยังชั่วหน่อย ถ้าเขากลับมา วานนมจิตบอกด้วยนะครับว่าผมโทร.มาหา” เลิศภพบอกเอาไว้แค่นั้นก่อนจะวางสา
Read more
บทที่ 7
รถเก๋งคันหรูของเลิศภพแล่นมาจอดเทียบยังหน้าบ้านไม้ ที่มีสภาพกลางเก่ากลางใหม่อย่างนุ่มนวล นิชมลหันไปขอบคุณเขาก่อนจะก้าวลงจากรถ ขณะนั้นมีหญิงวัยทองร่างท้วมคนหนึ่งกำลังยืนเอามือเท้าเอวมองนิชมลด้วยแววตาเขียวปัด ราวกับนางยักษ์ในวรรณคดี“สวัสดีค่ะป้าใจ” นิชมลยิ้มทักทาย“มาก็ดีแล้ว รู้ไหมว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่!”หญิงสูงวัยจอมงกไม่ได้ทักทายตอบ หากแต่ตะคอกถามกลับมาอย่างไม่คิดจะออมเสียง“วันที่เจ็ดแล้วค่ะ”“แล้วรู้ไหมว่าต้องจ่ายค่าเช่าบ้านภายในวันไหน...ฮะ!” ป้าใจพูดเสียงห้วนขึ้นอีกครั้ง“ขอโทษทีจ้ะป้า พอดีมลยุ่งๆ ก็เลยลืมน่ะค่ะ”“แฟนก็ดูมีฐานะดีนี่ แต่ทำไมถึงได้เหนียวค่าเช่าฉันนัก มาอยู่เดือนแรกก็ให้ฉันตามทวงเลยนะแม่คุ้ณ...” ร่างอวบท้วมเบ้ปากเป็นเชิงหยามหมิ่น พร้อมกับปรายตามองไปยังรถราคาแพงลิบลิ่วของเลิศภพซึ่งยังคงจอดอยู่หน้าบ้าน“ค่ะๆ มลจะจ่ายให้เดี๋ยวนี้พร้อมค่าปรับนะคะ เท่าไหร่คะ”“ทั้งหมดสี่พันแปดร้อยบาทถ้วน! ค่าเช่าบ้านสี่พันห้า ค่าปรับสองร้อย และค่าเสียเวลาที่ฉันต้องมายืนทวงด้วยตัวเองอีกหนึ่งร้อยบาท!” ป้าใจสาธยายรายละเอียดถี่ยิบ“ได้ค่ะป้า”นิชมลไม่คิดจะค้าน มือเล็กรีบเปิดกระเป๋าสะพาย แล้
Read more
บทที่ 8
ขณะนั้นเองในรถอีกคัน ชายแปลกหน้าซึ่งขับตามมาและจอดรถซุ่มดูอยู่ไม่ห่างนัก ก็รีบกดโทรศัพท์หาผู้เป็นเจ้านายทันที“ผมอยู่หน้าบ้านของคุณนิชมลแล้วครับนาย เมื่อสักครู่นี้คุณเลิศภพลงมาจ่ายเงินให้กับป้าคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของบ้านเช่า” ลูกน้องรายงานตามที่เห็น“นี่ถึงขนาดเช่าบ้านให้กันอยู่เลยเหรอ มันชักจะมากเกินไปแล้ว!” อัคนีกำมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเขียวครึ้ม ก่อนจะสั่งการอะไรบางอย่างผ่านโทรศัพท์มือถือ แล้วจึงก้าวออกจากห้องนั่งเล่น ขึ้นไปยังห้องของหลานสาวตนเองอรนิดามองอาหนุ่มด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสดใสโดยสิ้นเชิง ร่างสูงเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเตียงใกล้ๆ ผู้เป็นหลานสาว พร้อมกับยกมือขึ้นวางบนศีรษะเล็กๆ และลูบเบาๆ อย่างรักใคร่แกมเอ็นดู“เป็นไงบ้าง...ยังเจ็บแผลอยู่ไหม”“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ”“สบายใจได้แล้วนะ อาจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้เรียบร้อยแล้ว อารับรองว่าเขาจะไม่มายุ่งกับเลิศภพอีก” คนเป็นอาเอ่ยปลอบด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็นยิ้มแย้ม หากในใจกลับขุ่นเคืองพยาบาลสาวคนนั้น ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ“จริงๆ เหรอคะอาเพลิง!” ประโยคดังกล่าวทำเอาอรนิดาเบิกตาโตเป็นไข่ห่าน แล้วรีบโ
Read more
บทที่ 9
อัคนีเปิดประตูรถให้ และรอจนหญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งลงบนเบาะข้างคนขับเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงปิดประตู ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเป็นประกายหมายมาดบางอย่างโดยที่นิชมลไม่ทันได้สังเกตอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันหรูก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านเช่าของนิชมลอย่างนุ่มนวล หญิงสาวปลดล็อกเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันมาทางคนขับ“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันแล้วก็มาส่งที่บ้านอีก แต่คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยนะคะ ว่าจะให้ฉันตอบแทนยังไง”“ผมไม่ขออะไรมากหรอกครับ” รอยยิ้มแสนเสน่ห์ระบายอยู่บนใบหน้าคมเข้ม “แค่อยากให้คุณเลี้ยงข้าวสักสองมื้อก็พอ”นิชมลแย้มยิ้มบางๆ เมื่อได้คำตอบ “ไม่มีปัญหาค่ะ แต่ห้ามแพงนะคะ ฉันไม่มีเงินมากนักหรอก”“ตามใจคนเลี้ยงสิครับ...” เขาหันมาบอกพร้อมกับกวาดมองใบหน้างาม ในลักษณะที่ทำให้คนถูกมองเขินอายได้โดยไม่ต้องทำอะไรมาก“แล้วคุณจะให้ฉันเลี้ยงเมื่อไรล่ะคะ”ชายหนุ่มบุ้ยปาก กลอกตาครุ่นคิด “เอาไว้ผมจะบอกอีกทีนะครับ”“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ”“เดี๋ยวก่อนสิครับ” อัคนีเอ่ยเรียกไว้ ก่อนที่เธอจะผลักประตูรถออกไป“มีอะไรหรือคะ”“ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”“อ๋อค่ะ...” หญิงสาวอมยิ้มจนแก้มเต็มย้วย แล้วจึงแนะนำตั
Read more
บทที่ 10
พยาบาลสาวหันไปสั่งอาหารกับพนักงานสี่เมนู และสั่งน้ำเปล่าให้เขากับตัวเองคนละแก้ว นึกเวทนาตัวเองเหมือนกันที่ไม่ค่อยมีไอเดียในการสั่งอาหารดีๆ มาให้เขา หากทว่าอัคนีกลับตักอาหารใส่ปากอย่างไม่ปริปากบ่น เขาเคี้ยวไปมองหน้าเธอไปแบบเพลิดเพลินตา คล้ายกับจะกินเธอแทนอาหารก็ว่าได้ ทำเอานิชมลหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกจนจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกงอมหลังจากทั้งคู่ทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัคนีก็พาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลก่อนเวลาบ่ายโมงเพียงไม่กี่นาที เขาหันมามองหน้าเธออีกครั้งเมื่อรถจอดสนิทดีแล้ว“ขอโทรศัพท์หน่อยสิครับ”“เอาไปทำไมคะ” หญิงสาวถามงงๆ“เผื่อครั้งหน้าที่ผมมาหาคุณ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม นัยน์ตาพราวระยับ “จะได้โทร.หาอย่างสะดวกไงครับ”“เอ่อ...”นิชมลทำท่าเขินๆ หากก็ยอมส่งโทรศัพท์ให้เขาแต่โดยดี อัคนีรับมากดเบอร์ตัวเองแล้วโทร.ออก เมื่อมีเสียงสัญญาณดังขึ้น เขาจึงกดวางสาย“นั่นเบอร์ผมนะครับ อย่าลืมบันทึกไว้ด้วย”“ค่ะ” หญิงสาวรับคำเบาๆ ก่อนจะรีบผลักประตูลงจากรถไป เพราะถ้าอยู่กับเขาสองต่อสองนานกว่านี้ เธออาจจะสูญเสียความมั่นใจในตัวเองจนหมดเลยก็ได้หลังจากวันนั้น...ชายหนุ่มก็เงียบหายไปเลย นิชมลอดรู้สึกแปล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status