All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 51 - Chapter 60

ตอนรุ่งสาง...เสียงไก่ป่าขันแว่วลอยดังมาแต่ไกล พอลืมตาตื่นขึ้น ความคิดแรกก็ประหวัดไปถึงคำพูดของอัคนีเมื่อวานนี้ เรื่องที่เขาอยากให้เธอทำอาหารให้กินตอนที่ป้าแจ๋วไม่อยู่ ทั้งๆ ที่ตั้งใจเอาไว้แน่วแน่แล้วว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็จะไม่มีทางทำตามที่เขาขอร้องเด็ดขาด ทว่าความคิดและร่างกายกลับไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเลยหญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินลงไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบในการปรุงอาหารออกมา โดยนิชมลเลือกที่จะทำไข่ดาว ไส้กรอก เพราะรู้ว่าอัคนีทานมื้อเช้าไม่เยอะมากเท่าไรกลิ่นอาหารที่หอมฟุ้งนั้น ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่กำลังเยื้องย่างลงบันไดมาต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน คิดว่าป้าแจ๋วกลับมาก่อนกำหนด ลำขาแข็งแรงก้าวไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร หากแต่คนที่ถือจานออกมาจากห้องครัว ไม่ใช่ป้าแจ๋วเหมือนอย่างที่คิดไว้แต่แรก“มล!” ชายหนุ่มเรียกเธอด้วยความประหลาดใจ “พอดีฉันตื่นเช้าแล้วไม่มีอะไรทำ” เธอพูดเพื่อแก้เก้อให้กับตัวเองอัคนีอมยิ้มแก้มตุ่ย และหลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดสัพยอกหญิงสาว เรื่องที่มาทำอาหารให้เขาทาน เพราะกลัวจะอดกินฝีมือของเธอในมื้อต่อๆ ไป“ตื่นแต่เช้าแบบนี้ ดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม”“ค่ะ...อ

นิชมลกลับเข้าห้องแล้วขังตัวเองอยู่แต่ในนั้น ร่างอรชรโถมตัวลงบนเตียง พลางฟุบหน้าลงกับหมอน น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ ร่วงหล่นลงไปยังหมอนจนเปียกชุ่ม คำพูดของอัคนีและอรนิดายังคงก้องอยู่ในหูครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งมันช่างทำร้ายหัวใจของเธอยิ่งนัก ท่ามกลางความเศร้าสร้อยที่เกิดขึ้น นิชมลไม่รู้เลยว่าการสนทนาของอัคนีและอรนิดาไม่ได้จบลงแค่ที่เธอได้ยิน...“...อรรู้ค่ะว่าอาเพลิงอึดอัดใจแค่ไหนที่ต้องทนให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะอร ตอนนี้อาลินก็โกรธอาเพลิงใช่ไหมคะ อรจะบอกความจริงกับอาลินเอง อรเชื่อว่าถ้าอาลินรู้ความจริงคงจะหายโกรธอาเพลิงแน่นอนค่ะ”“อากับลินคุยกันเข้าใจแล้วนะอร ว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”“หมายความว่ายังไงคะ หรือว่าอาเพลิงรู้สึกพิเศษกับนิชมล” อรนิดาตั้งคำถามกับคนเป็นอาด้วยอาการร้อนรุ่มในอุราอัคนีไม่ตอบ...ซึ่งอาการนิ่งของเขาแทนคำตอบได้เป็นอย่างดี ยังผลให้อรนิดาโกรธมาก โกรธจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ สุดเสียง แต่ที่เธอแสดงออกก็คือยิ้มแย้มเท่านั้น!“ถ้าอาเพลิงรู้สึกแบบนั้นจริงๆ อรก็จะไม่ทำให้อาเพลิงอึดอัดค่ะ”“หมายความว่ายังไงอร” อัคนีมองหน้าหลานสาวอย่างไม่แน่ใจ“

บนอีกฟากฝั่ง…“วีเหนื่อยหรือเปล่าจ๊ะ” นิชมลหันมาถามในขณะที่วีกำลังถือของพะรุงพะรังเดินตามเธออยู่ไม่ห่าง“ไม่เป็นไรครับนายหญิง แค่นี้สบายมาก”“งั้นวีไปหาอะไรทานในร้านนี้ก่อนนะ ฉันขอไปทำธุระตรงนั้นแป๊บนึง” หญิงสาวบอกพร้อมทั้งยื่นธนบัตรใบละหนึ่งร้อยบาทให้กับเด็กหนุ่ม“เอ่อ ไม่เป็นไรครับนายหญิง”“รับไปเถอะจ้ะวี” นิชมลคะยั้นคะยอจนเด็กหนุ่มต้องรับมาอย่างเกรงใจ“ขอบคุณครับ”“งั้นวีตามสบายนะ ฉันขอตัวสักครู่”“ครับ”จากนั้นวีก็เข้าไปในร้านแล้ววางข้าวของที่ถืออยู่ลง นิชมลหันมามองและยิ้มให้บางๆ ก่อนจะข้ามถนนไปอีกฝั่ง พลางเดินลัดเลาะไปยังสถานที่ซึ่งเดวิดและซาร่าได้นัดหมายเอาไว้วีนั่งกินอาหารอยู่ที่ร้านจนเกลี้ยงจาน ตามด้วยโอเลี้ยงแก้วใหญ่ๆ พร้อมกับชะเง้อมองว่าเมื่อไรนิชมลจะกลับมาเสียที เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าก็ยังไม่มีวี่แววว่านายหญิงจะกลับมา เด็กหนุ่มจึงเกิดอาการร้อนใจจนนั่งไม่ติด รีบลุกไปจ่ายเงินค่าอาหารและเครื่องดื่ม ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกจากร้านโดยไม่ลืมหยิบข้าวของที่ถือมาไปด้วยร่างสูงบึกบึนของวีในชุดเสื้อยืดแขนสั้น กางเกงเล ตามแบบฉบับชาวเกาะเดินตามหานิชมลไปทั่วในย่านนั้น แต่จนแล้วจนรอดก็ยัง

ณ โรงแรมหรูย่านใจกลางกรุงเทพฯ ร่างอ้อนแอ้นที่นอนอยู่ทั้งคืนค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอัตโนมัติในเวลาตีห้ากว่าๆ ซึ่งเป็นเวลาที่เธอตื่นเป็นประจำเมื่อตอนอยู่บนเกาะฟ้าพร่างดาว หญิงสาวรีบลุกขึ้นและเดินแกมวิ่งไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันอย่างลืมตัว แต่เมื่อเข้าไปในห้องน้ำและเห็นว่าบรรยากาศมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ก็ทำให้นึกได้ว่า ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่บนเกาะฟ้าพร่างดาวอีกแล้ว...น้ำตาที่เหือดแห้งไปตอนครึ่งค่อนคืนก็เริ่มไหลรินออกมาอีกครั้งด้วยความเจ็บช้ำหัวใจ เธอเกลียดตัวเองนักที่หัวใจกำลังเรียกร้องโหยหาและอยากจะเห็นใบหน้าคมสันซึ่งเคยเห็นอยู่ทุกวัน มือบางเอื้อมไปเปิดฝักบัว สายน้ำที่โปรยปรายลงมาเป็นฝอยช่วยชำระล้างคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มอิ่ม หากแต่ดวงตานั้นกลับแดงก่ำและบวมช้ำราวกับสีเปลือกมังคุดเช่นเดียวกับหัวใจของเธอที่คงจะไม่สามารถเยียวยารักษาให้หายได้ง่ายๆนิชมลกลับออกมาจากห้องน้ำหลังจากใช้เวลาอยู่ในนั้นนานนับชั่วโมง เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคลุมสีหวานที่ซาร่าเตรียมไว้ให้ จากนั้นสองสามีภรรยาชาวอังกฤษก็พานิชมลนั่งรถตู้ไปวัดตามที่เธอขอร้องในเวลานี้จิตใจของเธอแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ว้าวุ่น

เลิศภพขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่นเมื่อเห็นแฟนมีท่าทางเหม่อลอยแปลกๆ นับตั้งแต่กลับมาจากเกาะฟ้าพร่างดาว ถึงแม้ว่าปกติอรนิดาจะขี้หึงและจุกจิกไปบ้าง แต่เธอก็มักจะร่าเริงแจ่มใส เขาไม่เคยเห็นเธอทำท่าหมกมุ่นและตกอยู่ในภวังค์แบบนี้มาก่อนร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้างอรนิดาและยกมือขึ้นโอบไหล่อย่างอ่อนโยน“อรเป็นอะไรหรือเปล่าหืม...”อรนิดาสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งจะตื่นจากภวังค์ ก่อนจะหันไปตอบแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักจนดูมีพิรุธ“ปะ...เปล่าค่ะพี่ภพ...”“เปล่าแล้วทำไมทำท่าสะดุ้งแบบนั้นล่ะ มีอะไรไม่สบายใจเล่าให้พี่ฟังได้ไหมครับ”หญิงสาวหันไปมองใบหน้าหล่อคมสันของแฟนหนุ่มด้วยความอัดอั้น ทำไมเธอจะไม่อยากบอกเพราะในเมื่อสิ่งที่เธอแบกรับอยู่ตอนนี้มันหนักอึ้งเหลือเกิน แต่อรนิดาก็รู้ดีว่าถ้าพูดไปแล้วความรู้สึกของเลิศภพที่มีต่อตนต้องไม่เหมือนเดิมเป็นแน่“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะพี่ภพ อรคงจะเพลียนิดหน่อย...” อรนิดาพยายามยิ้มกลบเกลื่อน“ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักผ่อนได้แล้ว นั่งเหม่ออยู่แบบนี้ยิ่งจะทำให้เพลียกว่าเดิมนะ” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ ของแฟนสาวเบาๆ อย่างเป็นห่วง“พี่ภพก็กลับไปพักเถอะค่ะ อรขอโทร.หาอาเพลิงสักแป๊บ แ