Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

[Ang Huling Sayaw sa Roma]Ang gabi sa Roma ay tila isang dambuhalang lona ng itim na pelus na binabagtas ng mga pulang kidlat mula sa mga emergency flares. Ang bawat kanto ng "Eternal City" ay naging saksi sa pagbagsak ng kaayusan. Sa ilalim ng Ponte Sant’Angelo, ang tubig ng Ilog Tiber ay naging kulay tanso dahil sa repleksyon ng mga nasusunog na sasakyan sa itaas. Ang bawat patak ng ulan ay may lasa ng pulbura at abo."Cassandra! Bilis!" sigaw ni Ryella, ang kanyang boses ay nangingibabaw sa dagundong ng mga helicopter ng Interpol.Mahigpit ang hawak ni Ryella sa balikat ng kanyang anak na si Vlady. Ang bata ay nanginginig, ang mga mata ay puno ng takot na hindi nararapat para sa kanyang edad. Sa tabi nila, si Vladimir ay nakatayo bilang isang

[Ang Pagtatagpo]Ang Roma ay tila isang dambuhalang bangkay na dahan-dahang kinakain ng apoy. Ang bawat kanto ng lungsod ay naging saksi sa pagbagsak ng kaayusan, ngunit sa loob ng Cathedral of San Giovanni in Laterano, ang katahimikan ay mas nakakabingi kaysa sa anumang pagsabog sa labas. Ang amoy ng lumang insenso ay hinaluan ng malansang amoy ng sariwang dugo na dumadaloy mula sa crypt kung saan nakahandusay ang mga Apostoles.Hawak ni Vladimir ang flash drive—ang orihinal na Ledger. Ngunit ang kanyang pansin ay nakatuon kay Ryella. Ang kanyang asawa ay nakatayo sa gitna ng nave, ang kanyang mga kamay ay nanginginig hindi dahil sa takot, kundi dahi

[The Assault on Silent Peak]Ang hangin sa itaas ng kabundukan ng Engadin, Switzerland, ay kasing-talim ng mga kutsilyong pilit na ibinabaon sa balat. Walang bakas ng init, walang bakas ng awa. Sa loob ng isang liblib na chalet na yari sa matigas na oak at bato, nakatayo si Ryella sa harap ng bintana. Ang kanyang repleksyon ay sumasalamin sa isang babaeng hindi na makilala ng batas—ang kanyang mga mata ay mas malalim pa sa mga bangin sa labas, at ang kanyang tindig ay may bigat ng isang imperyong pilit na ibinabaon sa limot.Anim na buwan na ang nakalilipas mula nang sumabog ang katedral sa Roma. Anim na buwan na silang namumuhay bilang mga multo.Sa likuran niya, ang tunog ng pag-ikot ng yelo sa baso ng wiski ay nagpabalik sa kanya sa realidad. Si Vladimir. Kahit sa gitna ng kanilang pagtatago, ang Mafia King ay hindi nawawalan ng awtoridad. Ngunit ang peklat sa kanyang balikat—ang alaalang iniwan ng ama ni Ryella—ay isang permanenteng paalala na ang digmaan ay hindi natatapos sa pag

[The Queen of Snows]Ang Moscow sa buwan ng Enero ay hindi lamang isang lungsod; ito ay isang dambuhalang freezer na gawa sa bakal at semento. Ang bawat hininga ni Ryella ay nagiging usok na agad na nilalamon ng malamig na hangin ng Red Square. Nakatayo siya sa harap ng St. Basil’s Cathedral, ang makukulay na dome nito ay tila mga hiyas sa gitna ng isang maputing disyerto ng niyebe. Ngunit para kay Ryella, ang kagandahang ito ay mapanlinlang. Bawat aninong nakabalot sa makapal na amerikana ay maaaring isang mersenaryo, at bawat sasakyang dumadaan ay maaaring maglaman ng kanyang kamatayan.Lumipas ang dalawang linggo mula nang mangyari ang trahedya sa Cambodia. Ang sugat sa kanyang braso ay dahan-dahan nang naghihilom, ngunit ang sugat sa kanyang puso ay tila isang bukas na kanal ng nanunuyot na dugo. Ang imahe ni Vladimir—ang huling ngiti nito habang tinitira ng mga bala—ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya sa katinuan."Hindi ka dapat nagpapakita sa ganitong lugar, Ryella," is

"Lumabas ka na, Ryella!" ang boses ni Julian ay narinig mula sa isang megaphone. "Alam kong kasama mo ang 'patay-gutom' na si Vladimir! Ibigay niyo sa akin ang singsing, at hahayaan ko kayong tumalon sa ilog nang may pagkakataong mabuhay!""Ano ang gagawin natin?" bulong ni Ryella."Gagawin natin ang ginagawa ng mga Valente," ngisi ni Vladimir, kahit masakit ang kanyang mukha. "Magpapasabog tayo."Inabutan ni Vladimir si Ryella ng isang detonator. "Ang bagon sa likod natin ay puno ng lumang dinamita mula sa mga minahan. Sa oras na makalapit sila, pasabugin mo ito. Gagamitin natin ang momentum ng pagsabog para itulak ang tren pasulong sa kabila ng tulay.""Vladimir, masyadong mapanganib!""Wala na tayong oras, Ryella! Tiwala lang!"Habang papalapit ang mga tauhan ni Julian, nagsimulang magpaulan ng bala si Ryella mula sa bintana ng tren. Si Vladimir naman ay pilit na pinaandar ang manual na makina ng lumang tren."Ngayon na, Ryella!" sigaw ni Vladimir.Pinindot ni Ryella ang detonator.