บททั้งหมดของ ไฟสวาท: บทที่ 21 - บทที่ 28

“อายพี่เหรอครับ” เขาขยับเข้ามาใกล้ มองใบหน้าคนขี้อายที่แดงก่ำ ลามไปถึงใบหู นิ้วแกร่งของเขาเกลี่ยอยู่ทั่วเนินเนื้อสาว เธอครางเสียงแผ่วสลับกับการกัดปากเบาๆ ด้วยความสยิว กายสาวเต้นเร่าตื่นตัวกับการเล้าโลมนั้นเขาบดบี้ติ่งสวาทของเธอเบาๆ เม็ดทับทิมสีสวยสั่นระริกอยู่ภายใต้นิ้วแกร่งที่แนบนึงหนักๆ จนบวมเป่ง“อื้อ...” รมิดาครางเสียงโหย จิกมือเบาๆ กับแขนแกร่ง แล้วเธอต้องแขม่วหน้าท้องเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าลงไปสัมผัสกับกายสาวเบื้องล่างลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเอาเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าหาความฉ่ำเยิ้มลิ้นของเขาปาดเลียไปกับซอกขาด้านในทำเอาเธอหยาดเยิ้ม ครางไม่เป็นภาษา เขาขยับกายขึ้นไปทาบทับเบื้องบน สอดประสานมือกับมือนิ่ม ในขณะที่แก่นกายค่อยๆ เสียดสีกับความเป็นสาวหยาดเยิ้ม ก่อนที่เขาจะกดคลึงเรือนกายเข้าหาเธออ้าปากครางสะท้าน หยัดสะโพกให้เขาอย่างรัญจวนใจเกริกพลแนบชิดเข้าหาเป็นจังหวะจะโคน พาเธอล่องลอยไปสู่สวรรค์เบื้องบนด้วยความสุขเสียวซ่าน กายสาวเบียดอัดทุกลีลารัก ก่อนจะแตกพร่าด้วยความรู้สึกเสียวซ่านสุดใจชายหนุ่มพลิกกายลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างของเธอมากอดแนบอก เขาจุมพิตกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่า

เขายอมรับว่าเมื่อหลายปีก่อนอยากเอาชนะรัชชานนท์จริงๆ เอาน้องมันมาทำเมียนี่แหละสะใจดี แต่พออยู่ด้วยกันแล้วเขากลับรักรมิดาจริงๆ เธอเป็นคนน่ารัก ใจดี เป็นแม่บ้านแม่เรือน เมื่อก่อนเธอก็หนักแน่นกว่านี้มาก หลังๆ นี่แหละเธอเริ่มไขว้เขว แต่ยังไงเขาก็รักเธอ“จริงเหรอคะ” เธอเอ่ยถามสีหน้าตกใจไม่น้อย“จริงครับ หลักฐานจริง ไปตรวจสอบได้เลยว่าเด็กคนนี้ใครเป็นพ่อแม่ ไม่เชื่อพี่จะพาไปหานายทะเบียนอำเภอเลยครับ”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอรีบพูด ส่ายหน้าไปมา หน้าม้านทันที พี่ชายมาบอกมาเล่า ตอนแรกเธอก็ไม่เชื่อ แต่พอติดตามพฤติกรรมสามีเงียบๆ ก็ระแวง เลยกลายเป็นทะเลาะกัน สุดท้ายเลิกกัน เธอเลยหนีมาอยู่บ้านหลังนี้ ซึ่งเป็นบ้านอีกหลังในเมืองที่เกริกพลซื้อไว้ตอนพาลูกมาเรียนในเมือง ไม่ใช่บ้านในไร่ที่เขาอาศัยอยู่ “เข้าใจผิดแบบนี้จะทำโทษยังไงดี”“เอ่อ...” รมิดาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะซบที่อกกว้าง ลูบไล้แผ่นอกเขา ไปมาอย่างอ้อนๆ“พี่แม็ก เรนขอโทษ”“พี่ยกโทษให้ภรรยาเสมอครับ แต่คราวหลังคุยกันก่อน อย่าใช้อารมณ์”“ค่ะ”“หมู่นี้เรนหงุดหงิดง่ายไปนะครับ”“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบาหวิวอีก ท่าทีออดอ้อน“เป็นอะไรครับ ไม่สบายอะไรหรือเปล่

“ปล่อยมันไป ถ้ามันรักจริงก็ต้องพยายาม” เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นด้านนอก ก่อนที่ร่างของเกริกพลจะโผล่มาพร้อมกับรมิดา“ไอ้เชษฐ์ ไอ้เพื่อนเวรตะไล” เกริกพลไม่พูดพร่ำทำเพลงกระแทกหมัดใส่เพื่อนไม่ยั้ง“โอ๊ย!” สุรเชษฐ์ร้องเสียงหลง แต่ไม่หลบ ยอมโดนต่อยจนเลือดกบปาก“ไอ้เพื่อนเวร!”“ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง จะรับผิดชอบทุกอย่าง”“รับผิดชอบโดยการปล่อยให้น้องฉันท้องนี่นะ” เกริกพลทำท่าจะปล่อยหมัดใส่สุรเชษฐ์อีก รัชชานนท์จึงเข้าไปห้ามเอาไว้“พอเถอะ ไอ้เชษฐ์มันอยากรับผิดชอบ แต่น้องแกไม่ยอมเอง” เกริกพลหันขวับมามอง เขามัวแต่ไปง้อรมิดา เลยไม่ได้รู้เรื่องของน้องเลย ตอนรู้ว่าท้องนี่เขาแทบช็อก“แกอยากรับผิดชอบ โดยการมาเมาเหล้าแบบนี้น่ะเหรอ ทำไมแกไม่แสดงความจริงใจมากกว่านี้”“ไอ้เชษฐ์ไปง้อทุกวัน น้องมึงไล่เอง มันเลยมาเมาแบบนี้ กูยืนยันได้”“รู้ดีจริงนะคุณพี่เมีย”“ไอ้เชษฐ์มันชอบน้องมึงนานแล้ว ยกให้มันไปเถอะวะ”“มึงพูดง่าย น้องกูทั้งคน”“อ้อ... เหรอ น้องมึงทั้งคน เมียมึงนี่น้องกูไหมวะ” รัชชานนท์สวนกลับ เกริกพลถึงกับสะอึก พูดไม่ออกเลยจริงๆ รมิดาเองก็มองสามีเหมือนปรามว่าพอแล้ว ต่อยสุรเชษฐ์จนปากแตกตายก็ไม่มีอะไรดีขึ้น“

“กูไม่ได้ซนขนาดนั้น”“มึงลืมเรื่องปีนต้นมะพร้าวแล้วตกลงมาแขนหักหรือยัง”เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน รมิดานั่งมองภาพนั้นอย่างรู้สึกอิ่มเอม เด็ก ๆ กำลังสร้างปราสาททราย ผู้ชายสามคนช่วยกันขุด ช่วยกันแบกน้ำทะเลมาเท เสียงสั่ง เสียงบ่น เสียงหัวเราะดังปะปนกันไปหมด“ตรงนี้สูงไป เดี๋ยวพัง”“ไม่พังหรอกน่า เดี๋ยวกูค้ำไว้”“อย่าค้ำแรง เดี๋ยวลูกล้ม”ภาพวุ่นวายเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยความสุขช่วงบ่าย ทุกคนกลับขึ้นบ้านพักเพราะแดดแรงเกินไป เด็ก ๆ นอนกลางวัน ผู้ใหญ่ได้เวลานั่งพักจริงจังเป็นครั้งแรก สุรเชษฐ์เปิดเพลงเบา ๆ จากโทรศัพท์ วางไว้บนโต๊ะ เสียงดนตรีคลอไปกับเสียงลมทะเล“คิดถึงเมื่อก่อนแล้วแปลกดีนะ” เขาเอ่ยขึ้น“ตรงไหน”“ตรงที่ตอนนั้นเราคิดว่าชีวิตมันจะพังหมดแล้ว”เกริกพลพยักหน้าเล็กน้อย“ใช่… แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้”“เพราะไม่ได้เดินคนเดียว” รมิดาพูดเสริมคำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจเย็นวันนั้น พวกเขาช่วยกันทำอาหารอีกครั้ง คราวนี้เป็นเมนูง่าย ๆ เด็ก ๆ ช่วยหยิบของเล็ก ๆ น้อย ๆ บางคนช่วยจัดจาน บางคนช่วยถือช้อน ความวุ่นวายแบบครอบครัวใหญ่เกิดขึ้นอีกครั้งหลังอาหารค่ำ โต๊ะถู