บททั้งหมดของ ไฟสวาท: บทที่ 11 - บทที่ 20

“พี่สั่งล็อบสเตอร์มาทำอาหารกินกัน เรนแพ้อาหารอะไรบ้าง”“ไม่ค่ะ เรนกินได้ทุกอย่าง” เธอตอบแล้วเดินตามเขาไปทำอาหาร รมิดามองร่างสูงของเกริกพลจนเพลิน เขาทำอาหารเก่ง ไม่นานเมนูจากล็อบสเตอร์ ก็เสร็จสิ้น“ไปนั่งกินกันที่ริมลำธารดีไหม ที่โน่นอากาศดี”“แล้วแต่พี่แม็กค่ะ” เธอแล้วแต่เขา ตอนแรกก็กลัว แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษไม่ได้คิดรังแก เธอเลยผ่อนคลายลงไปมาก ชอบเขาก็ชอบ แต่ก็กลัวเขาล่วงเกินหรือทำอะไรไม่ดี ในขณะที่เธอยังไม่ได้มีใจให้เขาขนาดที่จะยอม มีอะไรด้วยบรรยากาศริมลำธารเย็นสบาย เธอเห็นฝูงปลาว่ายวนมากมาย ที่นี่ อุดมสมบูรณ์ ไม่มีมลพิษหรือมลภาวะรุกล้ำเหมือนในเมืองใหญ่“กระท่อมหลังนี้น่ารักจังเลยค่ะ” เธอมองกระท่อมหลังสวยริมลำธาร แล้วเอ่ยชม เคยจินตนาการอยากมีกระท่อมริมลำธารหลังเล็กๆ แบบนี้บ้าง ได้มานอนพักผ่อนอยู่ในที่อากาศดีๆ“มาเที่ยวบ่อยๆ สิ พี่จะรับมาเที่ยว สมัยก่อนตอนพี่จะสอบก็มานอน อ่านหนังสือที่นี่”“จะเป็นการรบกวนไหมคะ” เธอพูดอย่างเกรงใจ“ไม่หรอกครับ พี่ยินดีและเต็มใจ มีความสุขเสียด้วยซ้ำที่เรนจะมาหาบ่อยๆ” เขาขยับหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆ ลมหายใจร้อนๆ ที่ปะทะกับแก้มสาว ทำเธอแก้มร้อนเห่อแดงก่

“พี่นนท์หยุดเลยนะ มีอะไรก็ชอบใช้กำลัง เอะอะจะยิงคนอื่น นึกว่าตัวเองเป็นเทวดาหรือไง”“ไม่อยากให้พี่ยิงใคร กลัวพี่ติดคุกเหรอ ขอบใจนะที่ลดาห่วงพี่”“เปล่า กลัวจะมีศพหน้าบ้าน เดี๋ยวผีตามมาหลอกลดา” ดูเหมือนเหตุการณ์จะลดความดุเดือดลงไปเมื่อชลลดาลงมา“กูไม่ให้มึงคบกับเรน”“ทำไม” เกริกพลเอ่ยถาม“ยังมีหน้ามาถามอีกว่าทำไม กูรู้สันดานมึงดี”“กูเลิกหมด จะคบเรนจริงๆ”“อยากหลอกฟันน้องกูล่ะไม่ว่า เลิกตอนนี้ พอได้น้องกูก็บอกว่าเข้ากันไม่ได้ เขี่ยน้องกูทิ้ง กลับไปคบเด็กๆ ในสังกัดมึง” ประโยคของพี่ชายทำให้รมิดาเริ่มนึกถึงคำพูดของเพื่อนสาวอย่างชลลดา อีกฝ่ายก็เคยเตือนว่าเกริกพลเจ้าชู้มาก“กูคบใครคบทีละคน”“มึงก็ไปคบทีละคนกับผู้หญิงคนอื่นสิวะ น้องกูไม่ใช่ตัวเลือกให้มึงลองคบเล่นๆ โว้ย! ถ้ากูเห็นมึงยุ่งกับน้องกูอีก กูยิงมึงไม่เลี้ยงแน่” รัชชานนท์เข้ามากระชากน้องสาวให้ออกห่างจากเกริกพล รมิดาไม่กล้าขัดพี่ชายเพราะเห็น อีกฝ่ายกำลังโมโห รัชชานนท์เป็นคนปากร้าย โมโหร้าย ใจร้อนเหมือนไฟ“ใจเย็นๆ ก่อนเถอะนนท์” สุรเชษฐ์ปราม เขาเองก็ไม่อยากให้มีใครมายิงกันในบ้านแบบนี้ “ไม่เย็นโว้ย กับคนอื่นกูเย็นได้ แต่กับหมอนี่กูไม

“มึงไม่ทำงานทำการหรือไง” สุรเชษฐ์เอ่ยถามเพื่อน“แล้วมึงเฝ้าน้องมึงไม่ไปไหน ไม่ทำงานทำการหรือไง”“กูสั่งงานลูกน้องเอาไว้แล้ว”“เหมือนกันเลย กูก็สั่งงานลูกน้องเอาไว้แล้ว” สุรเชษฐ์กอดอกมองเพื่อน ในอารมณ์เช่นนี้มันก็ยังกวนส้นรองเท้า“เรื่องเรนว่าไง”“ไม่ว่าไง กูสั่งห้าม เลิกยุ่ง เรนก็รับปาก”“ไอ้แม็กมันดูจริงจังกับเรนนะ”“ตอแหลน่ะสิไม่ว่า” สุรเชษฐ์สำลักเมื่อได้ยินเพื่อนพูด เขาเองก็ไม่กล้ารับปากว่าใครดีหรอก ยิ่งเกริกพลยิ่งแล้วใหญ่“ดีนะ ห้ามแล้วฟัง” สุรเชษฐ์พูดขึ้น“น้องมึงห้ามไม่ฟังเหรอวะ” รัชชานนท์เอ่ยถาม“ไม่ใช่ มึงนี่แหละห้ามไม่ฟัง”“อ้อ...” รัชชานนท์รับคำสีหน้าเหลอหลา“มึงเคยเป็นไหม ความรักมันจุกอกน่ะ”“ไม่เคย กูไม่ได้รักใครแล้วทำบ้าบอแบบมึง” สุรเชษฐ์ตอบคำถามเพื่อนเหมือนเกมพวกยี่สิบคำถาม เป็นแบบนี้ทุกวัน พอผ่านวันเสาร์และวันอาทิตย์ไป ชลลดาต้องไปมหาวิทยาลัยเพราะขาดเรียนหลายวันแล้ว“ลดา...ผัวมารอรับ อยู่หน้าบ้านแล้ว” ชลลดาที่กำลังกินข้าวต้มอยู่สำลัก ข้าวแทบพุ่งออกจากปาก สุรเชษฐ์หัวเราะก๊าก เขาเห็นว่าการที่เพื่อนมาง้อน้องสาวของเขากลายเป็นเรื่องตลกไปเสียแล้ว“พี่เชษฐ์” ชลลดามองพี่ชายหน้าต

“ว้าย! พี่นนท์ ลามก!” เธอดึงมือหนี ในขณะที่เขาหัวเราะหนักขึ้น“ล้อเล่น พามากินไอติมจริงๆ” คนอยากหลอกเด็กจับร่างอวบอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน“พี่นนท์” ชลลดากรีดร้องเสียงหลงเมื่อโดนอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน เธอคล้องคอหนาของเขาเอาไว้แน่น ค้อนคนบ้าป่าเถื่อน“กลัวเมียเหนื่อย จะอุ้มไปกินไอติม” ชลลดาได้กินไอติมแท่งโตจริงๆ เธอไม่รู้ว่าตัวเองโดนลอกคราบไปตอนไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ปากของเธออ้าอม ดูดรัดแก่นกายของเขาเข้าไปเต็มๆ ปาก ได้ยินเสียงครางแหบห้าวจากเขาเป็นระยะๆ ในขณะที่เขาเองก็กำลังลามเลียกลีบกายสาวของเธออยู่ในท่าหกเก้าที่สุดแสนจะสยิวอย่างที่สุดชลลดาไม่รู้ว่าเธอโดนโอ้โลมปฏิโลมเช่นไร ถึงได้คล้อยตามเขาไปได้ถึงขนาดนี้ มือบางกุมแก่นกายของเขาเอาไว้นิ่ง ขณะถอนปากออกห่างเพื่อ ครวญครางด้วยความเสียวซ่าน เธอดีดเด้งสะโพกหนีขณะที่เขาปาดเลีย หนักหน่วงรุนแรงขึ้นรัชชานนท์ขยับนิ้วและปากลากไล้ขึ้นลง พาร่างน้อยที่อยู่ด้านบนเกร็งกระตุกถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรงชลลดาทิ้งตัวลงซบบนตัวของเขาด้วยความเหนื่อย เธอแนบใบหน้ากับต้นขาแกร่งหอบกระเส่า“เหนื่อยเหรอ” เขาดึงเธอให้นอนหงาย ตระกองกอดเอาไว้“เบื่อคนบ้า ลามก” เธอบ่นอุ

“ฉุดได้เหรอ” คนถามตาใส“ไอ้นนท์ ถ้าแกยังขืนพูดไม่รู้เรื่อง ฉันไม่ยกน้องให้แกนะโว้ย”“โอเค”“ยายลดาบอกว่าขอดูพฤติกรรมแกไปก่อน”“โอเค” รัชชานนท์โบกไม้โบกมือว่ายินยอม“พูดกันเข้าใจง่ายๆ แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย” หลังจากวันที่รัชชานนท์ บอกว่าโอเค เขาก็ตามติดชลลดา ไปรับไปส่ง พาไปกินข้าว กินไอศกรีม เรียกว่าเหมือนเงาตามตัว และประโยคเด็ดของรัชชานนท์ที่ทำให้คนรู้จักได้อมยิ้มกันถ้วนหน้าคือ... ผมมีแฟนแล้วครับ กำลังจะแต่งงาน“พี่นนท์ไปบอกคนอื่นว่ามีแฟนแล้ว กำลังจะแต่งงาน ถามลดาหรือยังคะ ว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง”“ไม่รู้ แต่ยังไงลดาก็ต้องเป็นเมียพี่”“ไม่โรแมนติกเอาเสียเลย” เธอค้อนเขา“งั้นแบบนี้แล้วกัน” จู่ๆ รัชชานนท์ก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ชลลดายกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ตกใจน่ะสิ จู่ๆ มาคุกเข่าอะไรตรงที่สาธารณะแบบนี้“แต่งงานกันนะลดา พี่รักลดาจริงๆ จะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอ แต่งงานกัน ตอนปิดเทอมนี้เลยนะ”“เอ่อ...” คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นหยุดมองก่อนจะเริ่มเชียร์“ตกลงๆๆๆ” ชลลดาเขินอายอยู่มาก มองคนที่คุกเข่าตรงหน้านิ่ง ปกติคนแบบรัชชานนท์นี่ไม่เสียฟอร์มคุกเข่าให้ใครง่ายๆ“แต่งก็แต่งค่ะ”“เย้!!!” เสียงไชโยมาพร้อมกั