All Chapters of ยอดสวาทคนเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

“โอ๊ย! ปล่อยสิโว้ย!”“แกวิ่งหนีอะไรมา” อธิปถามเสียงดังก่อนจะจับมือมันไพล่หลังเอาไว้แล้วล็อกด้วยกุญแจมือ“ไม่ได้วิ่งหนีอะไรมา แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้โว้ย” ร่างผอมเกร็งของมันดิ้นไปมา แต่อธิปไม่ยอมปล่อย แถมยังยกปืนขึ้น เล็งไปที่ขมับของอีกฝ่าย มันเหงื่อแตกซกทันที ตากวาดไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน“เดินไปโว้ย อย่าตุกติกไม่งั้นกูยิงมึงสมองไหลแน่” อธิปขู่เสียงกร้าวก่อนจะดันร่างมันไปที่โกดังอีกครั้ง ชาญหรี่ตามองเมื่อเห็นว่าคนที่เอาตัวคนร้ายมาเป็นบอดี้การ์ดของบุตรสาว หาใช่ลูกน้องของเขาไม่“แกมาทำอะไรที่นี่” ชาญเอ่ยถามเสียงแข็ง ตวัดสายตามองทั้งสองคน ลูกน้องคนอื่นๆ มายืนล้อมรอบๆ เหมือนโอบเหยื่อ“ถ้าเสี่ยถามผม ผมมาหาของให้คุณหนู เธอทำสร้อยข้อมือตกเอาไว้ แล้วเห็นหมอนี่ลับๆ ล่อ เลยสะกดรอยตามมันมา ถึงที่นี่ ก่อนจะเห็นลูกน้องของเสี่ยวิ่งกวดตามมันไป แต่ไม่ทัน ผมเลยจับมันเอาไว้เสียก่อน” อธิปตอบเสียงดังฟังชัด ทำให้ทุกอย่างรอบกายเงียบกริบไปชั่วขณะ“เสี่ยเอาไงครับ มันรู้...” เจิดทำท่าจะพูดแต่มือของชาญยกขึ้นปรามเอาไว้ ทำให้เขาต้องถอยทัพมายืนหน้านิ่งทางด้านหลัง“ใครส่งมึงมา” ชาญหันไปถามลูกน้องคนใหม่ที่อธิปล็อกกุญแจมือ

ชัชญาซ่านเกร็งเสียวเสียด ดวงหน้างามบิดเบี้ยวเหยเก ซู๊ดปาดคร่ำครวญไม่เป็นภาษา เขายิ่งอัดกายเข้ามาเต็มรักจนเธอหวีดร้องเสียงหลงในความดิบเถื่อนร้อนสวาทของชายหนุ่ม“คุณหนู เซ็กซี่ชะมัด” “อื้อ...” ชัชญาสูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึกเมื่อเขาอัดกายเข้ามาฝังอยู่ในซอกทางรักของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า และเขาต้องการให้เรือนกายแกร่งแทรกล้ำลึกมากขึ้น จึงยกขาทั้งสองของเธอขึ้นพาดบ่า สะโพกหนั่นแน่นของหญิงสาวจึงลอยขึ้นมาแทบไม่ติดพื้นกระท่อม และการสอดประสานยิ่งแนบแน่นมากขึ้นเป็นทบทวีคูณ“นายไท... ฉะ... ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“คุณหนูรู้สึกยังไงครับ”“สะ... เสียว อ๊ายย...” ชัชญาครวญคร่ำร่ำร้อง มือบางจิกบนท่อนแขนล่ำๆ ของเขาแน่น“คุณหนู” อธิปพูดเสียงกระเส่า“อะไร” ชัชญาขานรับเด้งสะโพกให้เขาสอดเสียบเข้ามาอย่างล้ำลึก“ผมยกทุกอย่างให้คุณหนูหมดเนื้อหมดตัวเลยนะครับ” เขาบอกเสียงแหบพร่าและหมายความตามนั้น ชัชญาเบลอจนไม่เข้าใจ แต่ก็พยักหน้ารับ ทำให้เขายิ่งกระแทกสะโพกสอบเข้ามาในกายเธอถี่ยิบมากขึ้นหญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงเกร็งร่างสั่นสะท้าน เสียววาบไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัวเมื่อถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรงเร่าร้อน“ตาผมล่ะคร

“คุณหนูของไอ้ไท” อธิปนั่งลงข้างเตียง มือหนาปัดปอยผมที่ระหน้าผากของเธอออก ก่อนจะกดจุมพิตที่หน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอบางเบา“นายไท” “คิดถึง” อธิปกระซิบบอก ก่อนจะกดจุมพิตประทับบนริมฝีปากอ่อนละมุน“อื้อ...”ภาพที่อธิปเดินเข้าออกเรือนดอกไม้เป็นว่าเล่นทำให้คนที่เฝ้าจับตามองอยู่ยกกำปั้นกระแทกกับต้นไม้เต็มแรง“ใจเย็นๆ”“แกก็คอยแต่จะให้ฉันใจเย็น มันเข้านอกออกในบ้านของคุณหนูเป็นว่าเล่น คอยดูนะไอ้เจิด ถ้ากูไม่ได้คุณหนูเป็นเมียอย่าเรียกกูว่าไอ้คิม” คิมหันต์ระบายลมหายใจออกมาอย่างรุนแรง เขาโดนเพื่อนช่วยเอาไว้ในตอนนั้น และโกหกว่าตายไปแล้ว เพราะถ้าเขาไม่ตายในตอนนั้นก็ต้องตายอยู่ดี ยังไงเสี่ยชาญก็ต้องฆ่าเขาทิ้งโทษฐานที่เขาทำให้ชัชญาหวาดกลัว“ถ้าแกวู่วามไป แกนั่นแหละจะตายจริงๆ” เจิดเตือนเพื่อนรัก เพราะรู้ดีว่าอธิปไม่ใช่ธรรมดาคิมหันต์ฮึดฮัดขัดใจ พักนี้ที่เขาไปตอแยชัชญาก็เพราะคำเตือนของเจิด ไม่เช่นนั้นเขาคงจัดการรวบหัวรวบหางอีกฝ่ายไปแล้ว อีกอย่างอธิปก็ระวังตัวแจ เขาคอยสะกดรอยตามหมอนี่หลายครั้ง แต่คลาดกันทุกครั้ง ไม่รู้ว่ามันมีอะไรดี เกิดเป็นมนุษย์ล่องหนหรือไงกัน เขาจึงเข้าถ

ชัชญายังไม่ทันได้ห้ามปรามเขาก็จัดการสอดประสานลงมาเต็มๆ จนเธอร้องครางไม่เป็นเสียง“อีตาบ้า นายซาดิสม์อีกแล้วนะ คนเถื่อนไร้การศึกษา”“โอ๊ะ โอ... รู้ได้ไงว่าผมไร้การศึกษา ผมนี่เรียนจบ ปริญญาตรีเลยนะครับ” เขาทำเสียงล้อเลียน“นายนี่นะเรียนจบ ไม่อยากจะเชื่อ” พูดไปก็ครางไปเมื่อเขากระแทกกายลงมาอย่างไม่ปรานี“แล้วแต่คุณหนูจะคิด แต่ตอนนี้ผมแทบจะคลั่งแล้ว”“นายก็คลั่งได้ตลอดแหละ คนหื่นกาม”“ถ้าผมหื่นกาม แล้วคุณหนูล่ะ ลากผมขึ้นเตียง อยากฟัดผมทุกวัน”“อ๊าย... ไม่ใช่สักหน่อย”“คนปากแข็ง แบบนี้ต้องลงโทษให้หนัก” อธิปจับขาเธอพาดบ่าก่อนจะจ้วงกายเข้ามาเต็มๆ รัก ชัชญาแอ่นหยัดรับเขา ครวญครางเหมือนจะขาดใจ สองร่างเหงื่อโซมไปทั้งกาย เสียงเนื้อกายกระทบกันกึกๆ ก่อนที่เสียงหวีดร้องจะประสานกับเสียงคำรามลั่นด้วยความสุขสุดยอดแห่งเพศรส“ฉันขอห้ามไม่ให้นายไปทำงานกับคุณพ่ออีก นายเป็นคนของฉัน คุณพ่อจะมาฉกไปได้ยังไง” ชัชญาพูดเสียงหอบหลังจากเขาพลิกร่างสูงเพรียวลงจากร่างอ้อนแอ้นของเธอ“ถ้าผมทำแบบนั้น เสี่ยก็ไล่ผมออกสิครับ ผมเป็นผู้น้อยจะขัดเสี่ยได้ยังไง” เขาพูดเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่เขารับรู้ถึงความไม่พอใจมากมา

“เฮ้ย! ใครวะ”“พวกกูนะเหรอ คนที่อยากเด็ดหัวมึงไง”เจิดถอยหนีแต่ด้านหลังก็มีไอ้โม่งหลายคนดักหลังเขาเอาไว้“พวกมึงต้องการอะไร”“ต้องการชีวิตมึงไง”เจิดรู้สึกว่าตัวเองประมาทก็คราวนี้ เพราะเขากำลังเสียเปรียบ ทั้งๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “พวกแกเป็นใคร”“คนของเสี่ยสมยศ ที่มึงพาพวกไปถล่มไง แต่ที่กูบอกให้มึงรู้ไว้ เผื่อตายไปจะได้รู้ตัวว่าใครฆ่ามึง”“อย่าเล่นหมาหมู่สิวะ” เจิดกวาดสายตามองอย่างระแวดระวัง“ถ้าพวกกูจะเล่นหมาหมู่แล้วมันหนักหัวใครวะ” พวกมันพูดก่อนจะหัวเราะร่วน พร้อมกับล็อกตัวเจิดเอาแล้ว แล้วซัดหมัดเข้าเต็มๆ“โอ๊ย!” เจิดร้องเสียงหลง เจ็บจุกที่หน้าท้องแกร่ง“นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน ถ้าไม่มีลูกน้อง มึงก็เหมือนหมาตัวนึง”“พวกมึงนั่นแหละ หมา หมาหมู่ แน่จริงตัวต่อตัวสิวะ”“กูจะหมาหมู่หรือเปล่ามึงไม่ต้องพูดมาก เพราะวันนี้มึงได้ตายคาตีนกูแน่” พวกมันลากเจิดไปในที่ลับตาก่อนจะซ้อมจนกระอักเลือด“เฮ้ย! พวกมึงทำอะไรกันวะ” อธิปตวาดเสียงกร้าว ตามติดด้วยนพฤทธิ์ที่ตามมาเตะต่อยพวกมันอย่างไม่กลัวตาย อธิปเองก็สู้หัวชนฝา เจิดเห็นดังนั้น แม้จะบาดเจ็บแต่ก็ร่วมต่อสู้ด้วย ทั้งสามหันหลังชนกันเมื่อโดนรุม ก่อนจะต