Lahat ng Kabanata ng ยอดสวาทคนเถื่อน: Kabanata 1 - Kabanata 10

...บทนำ...“พวกแกเป็นใครน่ะ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ” ชัชญา รุ่งรัศมี บุตรสาวคนเดียวของเสี่ยชาญ ผู้มีอิทธิพลในแถบนี้ ทั้งร่ำรวยและมีธุรกิจหลายอย่างกำลังมองผู้ชายหลายคนที่เดินมาดักหน้าดักหลังเธอด้วยสายตาเอาเรื่อง เธอรู้ดีว่าพวกเขากำลังจะทำร้ายเธอ แต่คนไม่เคยกลัวอะไร ไม่มีสีหน้าสะพรึงกลัวเลยสักนิด เตรียมพร้อมรับมือเท่านั้นพวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่ตรงเข้าจัดการล็อกตัวเธอเอาไว้ แต่เพราะวิชาป้องกันตัวที่ร่ำเรียนมาด้วยความชอบส่วนตัวทำให้เธอหลบหลีกต่อสู้ใช้หมัดศอกเข่ากับชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้อย่างยอดเยี่ยมแต่เช่นไรก็ยังเป็นผู้หญิงที่ไม่ว่าอย่างไรก็สู้ผู้ชายอกสามศอกที่กรูกันเข้ามาเล่นงานไม่ได้ ทำให้ชัชญาพลาดพลั้งในที่สุด“ปล่อยนะ” เธอดิ้นรนขัดขืนแต่สู้แรงพวกมันไม่ไหว แถมยังโดนล็อกเอาไว้จากทางด้านหลัง“เฮ้ย! พวกแกทำอะไรน่ะ ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้” เสียงกร้าวของอธิป อธิราชดังราวฟ้าผ่า พร้อมกับหมัดเข่าศอกที่เขาแลกไม่ยั้ง ก่อนที่นพฤทธิ์จะมาช่วยอีกคน ทำให้พวกมันได้รับบาดเจ็บไปตามๆ กัน“อ๊าก!!!” อธิปร้องเสียงหลงเมื่อโดนมีดปลายแหลมคมปาดเข้าที่แขน เขาหันไปเตะมันจนเกลือกลิ้งบนพื้นหน้าห้างสรรพสินค้า ก่อนที่

“นายแส่อะไรด้วย” ชัชญาถลึงตาใส่คิมหันต์ลูกน้องคนสนิทของบิดาที่เป็นคนดูแลลูกน้องต่ออีกทอด ซึ่งมีอีกคนที่มีอำนาจเหมือนเขานั้นคือเจิด เรียกได้ว่าบิดาจะเชื่อในสิ่งที่คิมหันต์พูดทุกอย่าง และก็เป็นจริงดังคาด“ดี พ่ออยากเห็นฝีมือบอดี้การ์ดคนใหม่ของลูกว่ามันจะแน่สักแค่ไหน ถ้าแน่จริงพ่อจะรับพวกมันเข้ามาทำงาน แต่ถ้าห่วยแตก ก็ไสหัวไปซะ”“แต่พ่อ...”“ครับ ผมรับคำท้า”ชัชญาพูดยังไม่ทันขาดคำ อธิปก็รับคำท้า เขาเป็นประเภทไม่ยอมให้ใครมาหยามอยู่แล้ว อธิปมองสบตากับคิมหันต์แล้วสัมผัสได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ถูกชะตากับเขา และไม่กินเส้นกันตั้งแต่เห็นหน้า“ดี ใจเด็ดแบบนี้ฉันชอบ” ชาญหัวเราะชอบใจ เพราะชอบคนกล้าและมีฝีมือ อธิปโค้งศีรษะให้เล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้ชาญพึงพอใจระดับหนึ่งแม้จะเห็นความหยิ่งผยองของอธิป แต่เขาก็ชอบให้ทุกคนก้มหัวให้เขา เพราะเขาไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร...การต่อสู้ที่ดุเดือดและหาดูยากเกิดขึ้นตรงหน้าของเสี่ยชาญ เสี่ยใหญ่ทั้งหัวเราะทั้งตบมืออย่างชอบใจเมื่อเห็นฝีไม้ลายมือของอธิป ซึ่งเขาขอต่อสู้เพียงคนเดียวเท่านั้น ชัชญาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ บิดาไม่ได้มีท่าทีเหมือนกับชาญเลยสักนิด แต่มีท่าทีห่วงใยและลุ้น

อธิปจ้องมองหญิงสาวไม่วางตาด้วยความเผลอไผล เธอน่ามองชะมัด มองยังไงก็มองไม่เบื่อ ชายหนุ่มดึงบุหรี่ออกมาจุดสูบ พิงหลังกับต้นไม้ใหญ่ สายตายังจับจ้องเธอไม่วาง แล้วคนน่ารักก็ค่อยๆ เผลอหลับไปทั้งๆ ที่ยังจับหนังสือเอาไว้ หนังสือเล่มเล็กของเธอจึงตกลงข้างตัวเพราะมือบางค่อยๆ คลายออก หลังจากเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์อันแสนสุขร่างสูงเพรียวเคลื่อนตัวว่องไว ค่อยๆ เดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เตียงผ้าใบของหญิงสาว เขาทอดสายตามองเธอใกล้ๆ เห็นผิวเนียนละเอียดหอมกรุ่น แก้มเธอแดงระเรื่อแต่เป็นไปตามธรรมชาติ เขาเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงไม่แต่งหน้าแล้วน่ามองขนาดนี้ มือหนาจึงค่อยๆ เคลื่อนไปสัมผัสกับแก้มเนียน เมื่อเห็นคนน่ารักหลับตาพริ้ม“โอ๊ย!!!” อธิปร้องเสียงหลงเมื่อเธอลืมตาตื่นแล้วคว้าหมับเข้าที่มือเขา แต่ที่ทำให้เขาเจ็บเพราะเธอหักนิ้วเขาเต็มแรง“นายไท!!!” ชัชญาคลายมือออก มองเขาอย่างแปลกใจ“ผมเอง” เขาดึงมือมาสะบัด นับว่าฝีมือการป้องกันตัวเองของเธอฉกาจนัก ทำให้เขาแทบพิการ“นายเข้ามาทำไม รู้ไหมว่าที่นี่คือเขตหวงห้าม ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย”เธอตวัดสายตาขึ้นมองเขา ใบหน้าเฉียบไม่แพ้น้ำเสียงที่กดเขาเอาไว้ได้ นี่คงเป็นบุคลิกส

“ไม่พอใจ อยากจะลาออกก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไร และไม่แคร์ด้วย บอดี้การ์ดใหม่หาเมื่อไหร่ก็ได้”อธิปสาบานว่าเขาจะจัดการเธอให้สาสม แต่ตอนนี้การที่เขาจะโดนไล่ออก มันไม่ใช่เรื่องดีต่องานของเขาแน่นอน ดังนั้นการอดทนจึงสำคัญมากชัชญาหัวเราะคิกเมื่อเห็นอธิปทั้งรวบทั้งถือและทั้งคาบถุงหลายใบซึ่งบรรจุข้าวของมากมายที่เธอกวาดซื้อมาด้วยความสุขใจและสิ่งที่ทำให้อธิปแปลกใจก็คือ หญิงสาวไม่ได้เอาเสื้อผ้าพวกนั้นไปใส่เอง หรือเอาไปทิ้งขว้างเพราะคิดว่ามันเฉิ่มเชยอย่างที่เธอบอก แต่เธอกลับเอามาแจกให้คนงานในไร่ทั้งหญิงและชาย ลูกเด็กเล็กแดงต่างได้ของแจกจากชัชญาทุกคน ไม่มีเลือกที่รักมักที่ชัง ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสและรักเธอกันทั้งนั้น“คุณหนูซื้อข้าวของพวกนี้มาแจกหรอกหรือ” อธิปมองหญิงสาวอีกแง่มุมหนึ่ง“ใช่ พวกเค้าลำบาก เป็นแค่คนงานในไร่ของพ่อ แม้จะมีสวัสดิการอะไรจากทางไร่ แต่เสื้อผ้าข้าวของพวกนี้พวกเค้าก็ต้องคิดมากๆ ก่อนซื้อ มันจำเป็นหลายอย่าง ฉันเลยอยากให้ เพราะยังไงคุณพ่อก็รวย เงินของท่านใช้ไปถึงชาติหน้าก็ไม่หมด”“คุณรู้ได้ยังไงว่าใช้ไปถึงชาติหน้าก็ไม่หมด”“ก็คุณพ่อรวยมาก เงินทองมีเยอะ จนนายคาดไม่ถึงเลยล่ะ”“คุณหน

“ด้านนี้มันเก็บปุ๋ย” นพฤทธิ์ชี้ไปยังแผ่นกระดาษที่อธิปวาดเอาไว้คร่าวๆ แต่อ่านง่ายว่าอะไรอยู่ตรงไหน“เสี่ยชาญขายปุ๋ยด้วยนี่ มันคงหาทางยัดยาเข้าไปในกระสอบปุ๋ยตอนผลิต ที่นี่กว้างมากเป็นพันๆ ไร่ กว่าตำรวจจะเข้ามาตรวจมันก็ไวตัวทัน”“ใช่ครับ มันอยากจะซื้อไร่ธารธาราด้วยแต่นายกับนายใหญ่ไม่ขาย”“ฉันก็ไม่ขายให้ไอ้เลวนั่นเด็ดขาด นอกจากส่งมันเข้าคุก” อธิปพูดเช่นนั้นเพราะไร่ธารธาราครึ่งหนึ่งถูกโอนยกให้เขาเรียบร้อยแล้ว ด้วยการคะยั้นคะยอของเกรียงไกร แลกกับการที่เขาอยากจะมาสืบเรื่องคนเลวๆ อย่างเสี่ยชาญ“ถ้ามันซื้อไร่ธารธาราได้ ที่นี่ก็เป็นของมันทั้งหมด”“แล้วพอมันจะทำอะไรผิดกฎหมายก็สะดวกน่ะสิ เพราะซีกหนึ่งของที่นี่เป็นของมันแล้ว” อธิปต่อประโยคของนพฤทธิ์“แล้วคุณไทจะสำรวจไร่ตอนไหนครับ”นพฤทธิ์เอ่ยถาม เขานั้นต้องคอยตามติดความเคลื่อนไหวของเสี่ยชาญ และทำตัวให้กลมกลืนกับลูกน้องของเสี่ยนั่นทำให้เขาไม่มีเวลาสำรวจไร่เท่าที่ควร แค่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนเท่านั้น เพราะวันๆ หัวหมุนกับการรับใช้พวกมัน เพื่อให้มันตายใจ“ฉันสำรวจอยู่ทุกวัน ไปกับคุณหนูชัชญา” พอพูดถึงชัชญาดวงตาอธิปก็วาววับขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ นพฤทธิ์รับ