All Chapters of ยอดสวาทคนเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“ตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า” เหมือนเขาจะจับได้ด้วยความสงสัย เธอนอนแข็งทื่อยังกะท่อนไม้ แตกต่างจากสายตาและท่าทียั่วยวนที่เคยทำให้เขาใจละลาย“ใช่สิ เพราะเราเพิ่งจะเคยแนบชิดกันแบบนี้” คำตอบของเธอทำให้เขาคิดว่า นี่คือครั้งแรกของกันและกัน แต่ไม่ใช่ครั้งแรกของคนอื่น เขายักไหล่อย่างไม่แคร์อะไรอีก เมื่อมือเธอลูบไล้แผงอกกว้างของเขาชัชญาใจกล้าไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่นอีก เธอพลิกร่างขึ้นทาบทับเขาเอาไว้ ช้อนสายตาขึ้นสบ กัดริมฝีปากเบาๆ แล้วแตะลิ้นลามเลีย ก่อนจะดึงกระดุมเขาออกจนหมด“ชอบความรุนแรงเหรอครับคุณหนู”อธิปหัวเราะเบาๆ ดวงตาร้อนแรง เขานอนนิ่งให้เธอจัดการปลดกางเกงยีนส์ของเขาออก ชั้นเชิงของเธอดูน่าขย้ำชะมัด ท่าทางอยากรู้อยากเห็นนั้นก็อีก ทำยังกับไม่เคยสัมผัสเนื้อแท้ของผู้ชาย นั่นยิ่งทำให้เขากระหายอยากครอบครองเธอมากขึ้นไปเรื่อยๆ“ไม่ชอบความรุนแรง แต่ผู้ชายคงจะชอบอารมณ์แบบนี้” เธอดึงกางเกงยีนส์เนื้อดีของเขาลงไปทางปลายขา ก่อนจะแตะลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก“คราวนี้ก็ตาผมบ้างนะครับ” เขาจับเธอพลิกลงด้านล่าง ก่อนจะขึ้นทาบทับ มือหนาเลื่อนไปตามชุดเดรสสวยหวานสีชมพูอมม่วง ซึ่งขับผิวเธอให้ผุดผ่องน่าสัมผัสยิ่ง

“นายไท...” ชัชญาเรียกอธิปเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหวีดร้องเกร็งกระตุกร่างด้วยความกระสันซ่าน ภายในอ่อนนุ่มของเธอโอบรัดเขาเอาไว้แน่นทุกทิศทาง จนได้ยินเสียงอธิปคำรามพร้อมๆ กับการนิ่วหน้าด้วยความทรมาน“คราวนี้ก็ตาผมแล้วล่ะ”ชัชญาไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าเขาหมายถึงอะไร เพราะเธอมัวแต่หอบหายใจ สมองพร่างพราวไปด้วยความสุขสม ตัวเบาจนแทบลอยได้ มันขาวโพลนไปหมดทั้งหัว รู้สึกตัวอีกครั้งก็เมื่อเขาเริ่มขยับจังหวะในกายเธอ อารมณ์พิศวาสที่ยังไม่มอดดับถูกจุดขึ้นมาสานต่ออีกครั้ง เธอร้องครางอย่างต่อเนื่องเมื่อสะโพกสอบกดกระชั้นกายลงมาพร้อมด้วยลมหายใจหอบฟืดฟาดของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เธออยากเล่นรักกับเขาดูสักครั้งแม้จะมีประสบการณ์การเห็นที่มากมายจนน่าเบื่อหน่ายจากบิดา ทุกครั้งเธอก็อยากจะลองดูกับใครสักคน แต่ก็ไม่กล้า ไม่รู้ทำไมกับอธิป เธอถึงกล้ายั่วยวนเขา แต่พอเขาเอาจริง เธอไม่ประสาอะไรสักอย่าง แค่พยายามนึกถึงภาพเคลื่อนไหวที่เคยเห็นบ่อยครั้งและนำมาปฏิบัติบ้าง แต่มันกลับเงอะๆ งะๆ จนน่าตลกขบขัน ให้เขาหัวเราะเยาะแต่เปล่าเลย อธิปกลับชอบ เขาทำตัวเป็นอาจารย์ที่ดีสอนลูกศิษย์สาวสุดสวาทด้วยความเอื้ออารี และแม้จะพยายามไม่ให้ร

“เล่ามาสิ” เธอเร่งเร้าทั้งปากและมือ ปากก็กัดเขาอย่างยั่วเย้า สายตาเชิญชวนจนเขาอยากจะจับเธอกดบนที่นอนอีกรอบ มือน้อยสาวควบกายของเขาจนแข็งกร้าวแทบจะปริแตกชัชญากดร่างสูงเพรียวเอาไว้ไม่ยอมให้เขาพลิกกายขึ้นเหนือร่างเธอเช่นเก่าก่อน สายตาของเธอทรงพลังมีอำนาจเหนือเขา และเขาต้องหมอบแทบเท้าของเธออธิปหายใจหอบแรง เขาเกร็งค้างเมื่อเธอเร่งเร้าอย่างหนัก มือบางนุ่มนิ่มกอบกุมกระตุ้นให้เขาไปถึงสวรรค์อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มส่งเสียงคำรามลั่น ไหลรินน้ำรักหลั่งล้นออกมาให้เธอดูดกินจนเหือดแห้ง“เล่ามาสิ” เธอเร่งเร้า แต่ยังไม่ยอมผละออกจากร่างกายของเขา เหมือนเขาเป็นอาหารรสโอชะของเธอ“ผมเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่”อธิปเริ่มเล่าเมื่อหายใจเป็นปกติ แม้จะโดนเธอกวนบ้างแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญสักนิด แถมความเป็นชายยังคึกร้อนอยู่ไม่คลาย ซึ่งเธอเองก็รู้ดีเพราะมือมักจะป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นจนเขาต้องปรามเสียทุกครั้ง ไม่ใช่ไม่ต้องการ แต่หากว่ามือเธอยังอยู่บริเวณนั้น เขาคงได้จับเธอกดบนเตียงแล้วกระแทกให้หนำใจเป็นแน่“ฉันก็เป็นลูกคนเดียวของแม่กับ... พ่อ”เมื่อเอ่ยถึงบิดา หญิงสาวมีเสียงเศร้าจนอธิปสัมผัสได้ พอจะรู้สถานะของชัชญ

“อยากชิมสิ อยากชิมคุณหนูด้วย”“ถ้ากินข้าวเสร็จจะให้ชิม แต่นายต้องไปเป็นลูกมือทำครัวกับฉัน” เธอโปรยยิ้มหยาดเยิ้มมากเสน่ห์ให้เขา อธิปถึงกับตาพร่าเผลอยิ้มตามโอ้ว... เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่รู้สึกว่าโลกนี้เป็นสีชมพูเวลาอยู่กับผู้หญิงคนนี้“แม่ก็ชอบทำอะไรอร่อยๆ ให้ฉันกิน ฉันอยากทำกับข้าวเก่งๆ ทำขนมเก่งๆ เหมือนแม่”“ตอนเด็กๆ ผมเดาว่าคุณคงเป็นลูกมือท่านน่ะสิ”“ใช่ แต่พ่อไม่เคยมากินอะไรกับเรานะ เรากินกันสองคนแม่ลูก”“พ่อคุณไม่เคยกินกับข้าวฝีมือของคุณหนูเลยเหรอ”“ไม่เคยสนใจไยดี ฉันเลยไม่ทำให้กิน เพราะคงเททิ้ง”“ทำไมล่ะ”“พ่อมีผู้หญิงเยอะจนน่าเบื่อหน่าย”“ผมเดาเอาว่าคุณเลยมาอยู่คนเดียว”“นายเดาถูกอีกนั่นแหละ เมื่อก่อนฉันทะเลาะกับเมียน้อยเมียเก็บพ่อทุกวัน”“แล้วพ่อคุณทำยังไง”“ก็ไม่ทำยังไง ก็ทำหน้ารำคาญ” เธอยักไหล่ ยิ้มเจ้าเล่ห์“คุณก็ร้ายกาจเหมือนกันนะ”“นายยังรู้จักฉันน้อยไป ฉันร้ายกาจกว่าที่นายคิดเยอะ” เธอหันมามองสบตาเขาอย่างท้าทาย มือบางลูบไล้อกแกร่งของเขาเล่น อธิปสูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึก รู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน “ตามมาเร็วๆ นายไท ฉันคันไม้คันมืออยากทำกับข้าวจะแย่อยู่แล้ว”อธ

อธิปจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของชัชญาบางเบา หลังจากที่เธอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แม้อยากนอนกกกอดเธออยู่บนเตียงอุ่นๆ แต่เพราะภารกิจของเขาค้ำคออยู่จึงทำดั่งใจคิดไม่ได้ชายหนุ่มแทบไม่อยากห่าง เขามองเธออย่างตัดใจครั้งแล้วครั้งเล่า ให้ตายเถอะ! เขาอยากจะอยู่กับเธออย่างลืมวันลืมคืน ลืมว่าตัวเองมีภารกิจบ้าบออะไรอยู่ริมฝีปากร้อนหนาสัมผัสไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาอบอุ่น เขาวกกลับมาปล้นจูบเธออีกครั้ง แล้วตัดใจเป็นครั้งสุดท้ายร่างสูงเพรียวแข็งแกร่งย่องออกมาจากเรือนดอกไม้อย่างระมัดระวัง จุดนัดพบของเขากับลูกน้องคนสนิทอยู่ไม่ไกลจากสุสานของสุพิชชา... มารดาของชัชญานัก เพราะที่นี่เป็นเขตหวงห้ามจึงไม่มีใครเข้ามายุ่งวุ่นวาย อีกทั้งยังเป็นคำสั่งของชาญ ที่ได้ทำตามคำขอของบุตรสาวเอาไว้ทุกคนกลัวชัชญาจะอาละวาด ฤทธิ์เธอเยอะหากโมโห ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเข้ามายุ่งวุ่นวายให้บุตรสาวคนเดียวของเสี่ยใหญ่ได้ขุ่นเคืองใจ“ผมนึกว่าคุณไทจะกินนมจนจุก” นพฤทธิ์เอ่ยแซวเจ้านายหน้านิ่ง แต่แววตากลับไม่นิ่ง“ปากแกนี่มันน่าโดน ยุ่งฉิบ” อธิปสบถ“คุณหนูชัชญาคงจะทำให้คุณไทหลงลืมเรื่องสำคัญ”“ไม่ลืม