All Chapters of โหยหิวรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“พี่หมอไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวแก้วจะไปเดินเล่นในโรงพยาบาลเหมือนเดิม” แก้วกัลยาบอกคุณหมอหนุ่มเสียงใส คเชนทร์รู้ดีว่าเธอไปไหนและไปทำอะไรบ้าง เธอเป็นจิตอาสาคอยช่วยเหลือพยาบาลพาคนแก่ไปวัดความดัน ชั่งน้ำหนัก และดูบัตรคิวให้ เนื่องจากคนไข้เยอะ นั่นทำให้ผู้สูงอายุหลายคนที่ตามองไม่ค่อยเห็น หูไม่ค่อยดี โดนเรียกคิวก็ไม่ได้ยิน พอตอนพัก เธอก็ไปช่วยจิตอาสาคนอื่นๆ ร้องเพลงและให้ความรู้ด้านอาหาร อาการเจ็บป่วยต่างๆ ซึ่งทางโรงพยาบาลมีกิจกรรมสันทนาการเพื่อให้คนป่วยและญาติคนป่วยได้ผ่อนคลายแก้วกัลยาคิดว่าคนป่วยคงเครียดที่ตัวเองป่วย หากได้กำลังใจดีๆ หรือได้อยู่ในบรรยากาศที่มีความสุข ก็คงจะทำให้มีความสุขมากๆ เช่นเดียวกัน“คุณยายมาคนเดียวเหรอคะ” แก้วกัลยาเอ่ยถามคุณยายชราที่เดินอยู่คนเดียว“มาคนเดียวจ้ะ ลูกๆ หลานๆ เขายุ่งกันน่ะ ยายเลยไม่อยากรบกวน” แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่สายตากลับเศร้าสร้อยยิ่งนัก หญิงชราและคนสูงวัยหลายคนคงอยากมีลูกหลานอยู่ใกล้ๆ เป็นธรรมดา เธอเข้าใจข้อนี้ดีเธอตามคเชนทร์มาที่โรงพยาบาลบ่อยๆ จึงได้เห็นว่ามีคนแก่หลายคนที่เจ็บป่วยแต่ลูกหลานไม่ใส่ใจ บางคนก็นอนป่วยไม่มีคนเฝ้าอยู่ที่เตียงเพียงลำพัง“เ

เธอก็ยังคงอยู่เคียงข้างคเชนทร์เป็นเพื่อนที่ดีของเขา และในอนาคตก็จะเป็นคนรักและเป็นภรรยาที่ดีของเขา เพราะเธอพยายามกีดกันผู้หญิงทุกคนออกไปจากชีวิตของเขามาโดยตลอด ยกเว้นคู่หมั้นของเขา ซึ่งตอนนี้ก็เข้าทาง เธอทำให้แก้วกัลยาเข้าใจผิดได้แบบนี้ก็ถือว่าเป็นการดี ประภัสสรรู้ว่าคเชนทร์คิดกับเธอเพียงแค่เพื่อนเท่านั้น แต่เธอก็ยังแอบหวังว่าความใกล้ชิดจะทำให้เขาหวั่นไหวได้บ้าง แล้วก็จริงตามที่เธอคิดเอาไว้ แก้วกัลยาไม่ยอมพบหน้าหรือยอมเจอคเชนทร์เลย เธอแอบสะกดรอยตามเขาไป เห็นเขาต้องผิดหวังหลายครั้งเพราะแก้วกัลยาไม่ยอมเจอหน้า พอเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่หกแก้วกัลยาก็หนีไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ในขณะที่คเชนทร์เองก็ได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศเช่นเดียวกัน ทำให้คนทั้งสองต้องจากกัน อยู่ห่างกันคนละซีกโลก เธอไม่คิดว่าแก้วกัลยากลับมาจะประสบอุบัติเหตุแบบนี้ แถมยังความจำเสื่อม เลยเข้าทางเธออีกรอบ นึกเหยียดยิ้มคิดไปถึงพี่ชายของแก้วกัลยา ยอมลงทุนให้น้องสาวมาอยู่กับผู้ชายเพราะอยากให้มีผัว เชอะ!ประภัสสรกดโทรศัพท์หาชิตพงศ์ก่อนจะเล่าทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟังชิตพงศ์นั้นแอบชอบแก้วกัลยามานาน ถ้าแก้วกัลยาไปหาก็คงจะปลุกปล้

“ผมขออยู่คนเดียวนะภัส” คเชนทร์บอกประภัสสรที่ตามเขากลับบ้าน มาด้วย“แต่ลูก...”“บอกแกว่าผมเหนื่อย คุณคงเข้าใจ” เขาเอ็นดูธนกฤตก็จริง แต่ในยามนี้เขาไม่อยากเอาความไม่สบายใจทำให้เด็กน้อยไม่สบายใจไปด้วย และเขาก็ไม่พร้อมเล่นกับเด็กในเวลานี้ด้วย“ค่ะ ภัสเข้าใจแล้ว” ประภัสสรยอมถอยออกมา เธอรู้นิสัยของคเชนทร์ดี ถ้าเขาบอกว่าไม่ก็คือไม่ หากเธอยังเซ้าซี้คงไม่ดีแน่ๆทางด้านแก้วกัลยา เธอกลับมาถึงบ้านก็หลับเป็นตาย ก่อนที่จะป่วยเพราะโดนฝน จนกริชต้องไปตามหมอมาฉีดยาในวันรุ่งขึ้น“พี่กริชคะ” ใบข้าวเรียกสามีด้วยสีหน้าลำบากใจ“ว่าไงครับ” เขายื่นมือไปจับแก้มของเมียรักขณะยังนั่งอยู่บนเตียงของน้องสาว“มีแขกมาหายายแก้วสองคนเลยค่ะ”“ใครกัน” เขาผละจากเตียงเอ่ยถามอย่างสงสัย“ให้พี่กริชทายสิคะว่าใคร”“หมอเชนเหรอ”“ถูกค่ะ อีกคนล่ะคะ”“พ่อเลี้ยงชิตพงศ์เหรอ”“ใช่ค่ะ”“เดี๋ยวพี่ออกไปต้อนรับพวกเขาเอง ฝากข้าวดูแลแก้วด้วยนะ”“ได้ค่ะ” เธอรับคำสามี เดินมาที่เตียงเพื่อสัมผัสหน้าผากของแก้วกัลยาเพื่อดูว่าตัวร้อนอีกไหม จะได้จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อีกรอบ กริชหันมามองภรรยาแล้วอมยิ้ม ใบข้าวเป็นผู้หญิงอ่อนโยนและจิตใจดี เขาดีใจท

ประภัสสรเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลที่คเชนทร์ทำงานอยู่เมื่อลูกโตแล้ว หลังจากที่เธอเรียนจบและไปทำงานที่อื่นอยู่หลายปี โดยมีมารดาช่วยเลี้ยงลูกให้ นานๆ เธอจะพาลูกชายไปโรงพยาบาลสักครั้ง และคเชนทร์เป็นเพื่อนกับประภัสสร ใครๆ ก็รู้ ทั้งสองสนิทกันจึงถือเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็มีหลายคนแอบคิดว่าทั้งสองเป็นมากกว่าเพื่อนดังนั้นตอนที่คเชนทร์พาแก้วกัลยาไปทำงานที่โรงพยาบาลด้วย มีหลายคนจับกลุ่มซุบซิบเรื่องนี้กันและสงสัยในความสัมพันธ์ของคนทั้งสาม แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรไม่ดี เนื่องด้วยคเชนทร์เป็นคนดีและมีน้ำใจ ไม่เคยทำเรื่องเสียหายอะไร จึงเป็นที่รักของทุกคน ดังนั้นเรื่องไหนที่ยังไม่รู้แน่ชัดจึงไม่มีใครกล้าพูดออกไปให้คเชนทร์เสื่อมเสีย อีกอย่างหนึ่งคเชนทร์แสดงออกให้ทุกคนรับรู้ว่าเขาเป็นเพียงแค่เพื่อนกับประภัสสร มีแต่ตัวประภัสสรเองนั่นแหละที่พยายามทำตัวสนิทสนมให้คนอื่นเข้าใจผิด แต่สำหรับแก้วกัลยานั้น คเชนทร์แนะนำให้ทุกคนได้รู้จักในฐานะคู่หมั้นคู่หมายที่กำลังจะแต่งงานกัน คเชนทร์ให้เกียรติแก้วกัลยาเป็นอันมากกริชขับรถมาถึงบ้านก็บอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้น้องสาวฟัง แก้วกัลยาขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะบอกพี่ชายและเพื

“คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ” เด็กชายตัวน้อยเข้าไปเช็ดน้ำตาให้มารดา“เปล่าจ้ะ”“คุณพ่อมา แต่ทำไมไม่เข้าไปหาน้องบอลครับ” เด็กน้อยทำเสียงหงอยๆ คอตกขณะพูดถึงบิดาบุญธรรม“คุณพ่อมาคุยธุระกับแม่น่ะจ้ะ แล้วก็มีธุระต้องไปทำต่อ อย่าน้อยใจไปเลยนะครับคนดี” เธอโอบกอดลูกชายตัวน้อยแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้ากายใจ คเชนทร์เป็นคนตรงไปตรงมาแต่ก็แคร์ความรู้สึกของเธอ ในครั้งนี้เขาพูดมันออกมาอย่างชัดเจน เธอควรจะถอยได้แล้ว ถ้าเธอไม่อยากสูญเสียเขาไปตลอดชีวิต ในครั้งหนึ่งเขาเคยมีบุญุคณช่วยเหลือเธอกับลูกเอาไว้ เธอไม่ควรตอบแทนเขาอย่างนี้“ตัดใจเสียเถิดลูก รักคนที่เขารักเราดีกว่า” มือนิ่มๆ ของมารดาที่บีบเบาๆ ที่ไหล่ และบุ้ยใบ้ไปทางคุณหมอหนุ่มอย่างอนิรุต เพื่อนรุ่นพี่ของคเชนทร์ทำให้เธอเริ่มเปิดใจ เขาตามตื๊อเธอมานานหลายปี บางทีเธอก็ควรที่จะเปิดใจรับคนใหม่ ดีกว่าจมปลกอยู่กับคนเก่าที่ทำเช่นไรก็ไม่มีทางกลับมารักเธอแน่นอนจะดีกว่า เธอเคยคิดเรื่องอนิรุตหลายครั้ง แต่ก็บอกตัวเองว่ายังตัดใจจากคเชนทร์ไม่ได้ เพื่อนๆ ที่สนิทกันในโรงพยาบาลที่รู้ว่าเธอกับคเชนทร์ไม่ได้ เป็นอะไรกัน ก็แอบเชียร์อนิรุตเพราะอีกฝ่ายก็เป็นคนดีคนหนึ่ง แ