Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“เอ่อ... ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นๆ เขาไล้มือของเธอเบาๆ ใบข้าวช้อนสายตาขึ้นมองแล้วใจสั่น ความเป็นสาวหยาดเยิ้มอย่างไม่น่าให้อภัย แค่สบตาเขาก็มีอารมณ์แล้วเหรอ มันน่าอายนัก…“มีอารมณ์เหรอ” ดูเขาถามเข้าสิ เขาไล้มือของเธอไม่หยุด ใบข้าวขนลุกเกรียวกราวก่อนจะดึงมือหนี“พี่กริชน่ะ” เธอมีท่าทีชวนน่าเอ็นดู“ทำไมครับ หรือว่าไม่จริง” เขาขยับเข้าไปใกล้มองสบตาเธอ เธอหลบสายตาเป็นพัลวัล กริชลูบมือไปกับโคนขาของหญิงสาว สัมผัสเบาๆ เพราะเธอสวมใส่กระโปรง“พี่กริชคะ ในโรงพยาบาลนะคะ” เขาคงไม่ทำอะไรชวนสยิวในลานจอดรถของโรงพยาบาลหรอกนะ“ข้าวครับ” น้ำเสียงของเขาที่เรียกเธอแลดูแหบพร่าชวนสยิวระคนท้องไส้ปั่นป่วน“คะ” เธอช้อนสายตาขึ้นมอง แววตาสะท้านหวั่นไหว“ถ้าข้าวพร้อม เราไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน พอยายแก้วหายแล้ว เราแต่งงานกันดีไหม” เขาใจร้อนเลยบอกกับเธอไปตรงๆ แบบนั้น“พี่กริชมั่นใจแล้วเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะก่อนหน้านี้ เขาทำท่าเหมือนแค่อยากคบกับเธอไปก่อน คิดอย่างไรค่อยตัดสินใจกันอีกครั้ง“ไม่มั่นใจอะไรอีกล่ะครับ พี่หลงรักข้าวมานานหลายปีแล้ว” เขาสารภาพมันออกมา ความรักมันจุกอกจริงๆ อยากครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใ

“อาหารกำลังอุ่นๆ ครับ” เขาบอกเธอ กดให้ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับเขา“พี่หมอทำเองทั้งหมดเลยเหรอคะ”“ครับ มีมะนาวเป็นลูกมือคอยช่วย”“อ้อ... ค่ะ น่ากินจังเลยค่ะ” เธอมองอาหารนิ่ง ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในสมองจนต้องหลับตานึก“เป็นอะไรครับ ปวดหัวอีกเหรอ”“แก้วเห็นภาพอะไรบางอย่างนะคะ ภาพนั่งกินข้าวด้วยกันสามคนแวบเข้ามาในหัว แต่ไม่มีพี่หมอนะคะ เป็นผู้ชายกับผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังกินอาหารแบบนี้อยู่บนโต๊ะ” เธออธิบายถึงสิ่งที่มองเห็น“อาหารพวกนี้เป็นของโปรดของแก้วครับ” คเชนทร์ยอมรับว่าเขารู้ทุกอย่างที่เป็นเธอ เขาจำได้ว่าเธอเกิดวันไหน ชอบกินอะไร ชอบไปเที่ยวที่ไหน ชอบสีอะไร ชอบใส่เสื้อผ้าแบบไหน จะพูดว่าเพราะพ่อแม่หมั้นหมายเขากับเธอเอาไว้ตั้งแต่เด็กก็ไม่เชิง เพราะการคลุมถุงชนครั้งนี้เขายินยอมพร้อมใจให้เป็นเช่นนั้น“อร่อยจังเลยค่ะ” เธอตักมารับประทานแล้วเอ่ยชม“อร่อยก็กินเยอะๆ นะครับ พี่จะทำกับข้าวให้กินทุกวัน” เขาบอกเสียงนุ่ม“ค่ะ” เธอรับคำแล้วรับประทานอาหารเงียบๆ“กินข้าวเสร็จแล้วออกไปเดินเล่นสูดอากาศกันไหมครับ ที่นี่พระอาทิตย์ตกสวยมากนะ” เขาบอกเธอ แก้วกัลยาพยักหน้า หลังรับประทานอาหารเสร็จสิ้น เ

“ไม่หรอกครับ เดี๋ยวความจำกลับมาก็กลับไปเปิดใหม่ได้ พี่ชายของแก้วบอกว่าแก้วอยากมีร้านกาแฟเป็นของตัวเอง”“แก้วจำอะไรไม่ได้เลย”“เดี๋ยวก็จำได้เองครับ ความจำของแก้วจะหายไปแค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น กินยาทุกวันเดี๋ยวก็หายครับ พี่จะพาแก้วออกไปข้างนอก จะได้สดชื่นไม่อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน ดีไหมครับ” เขาลูบแก้มสาวไปมาเบาๆ ด้วยสัมผัสอ่อนโยน“ก็ดีค่ะ”“เจ็บไหม”“คะ?” เธอทำหน้างงเมื่อได้ยินเขาถามแบบนั้น“พี่ทำให้เจ็บไหม”“เอ่อ” เธออึกอักหลบสายตาคู่นั้นในทันที“เมื่อคืนน่ะ เจ็บมากไหม” เขาถามย้ำ ไล้สะโพกผายของเธอไปมาเบาๆ“ไม่ค่อยเจ็บค่ะ” รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อเขาไส้สะโพกของเธอไม่หยุดหย่อน“ไม่เจ็บก็ดีแล้ว ถ้าเจ็บมากจนทนไม่ไหวพี่จะทายาให้” เขายังไล้สะโพกของเธอไปมา“เอ่อ... แก้วหิวแล้วค่ะ” คนอยากเอาตัวรอดหาทางเปลี่ยนเรื่องโดยไว“พี่ให้มะนาวกลับบ้าน เหลือเราอยู่แค่สองคน แก้วลงไปนั่งรอพี่นะครับ พี่จะทำกับข้าวให้กิน” เพราะตื่นพร้อมกัน เลยยังไม่ได้เตรียมอาหารอะไรให้เธอเลย“แก้วช่วยพี่หมอดีกว่าค่ะ จะได้เสร็จเร็วๆ บางทีหาอะไรทำอาจจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้างนะคะ” เธอรีบอาสา เขายิ้มบางๆ ให้เธอ“ครับ” เขาพาเธอเดินลงไปชั

“ใส่ชุดแต่งงานสวยๆ มีเพื่อนฝูงและญาติๆ มาร่วมแสดงความยินดีแต่งานไม่ต้องใหญ่มาก แก้วว่ามันเหนื่อยและสิ้นเปลือง แบบนั้นพี่หมอว่าดีไหมคะ” เธอพูดแล้วมองเขาตาปริบๆ “บ้านของแก้วรวยมากนะ ไม่น่าจะต้องกลัวสิ้นเปลือง” เขาบีบจมูกเล็กๆ ของเธอ“แก้วไม่รู้หรอกค่ะ คิดว่าตอนนี้อยากได้แบบนี้ แล้วพี่หมอล่ะคะ อยากแต่งงานแบบไหน” ไม่คิดว่าจะต้องมานั่งถามเขาถึงเรื่องานแต่งแบบนี้ แต่ยังไงเธอก็เป็นคู่หมั้นของเขา ก็คงต้องแต่งงานกันอยู่ดี“แต่งยังไงก็ได้ ขอแค่เจ้าสาวเป็นแก้ว เป็นผู้หญิงที่พี่รัก”“ทำไมพี่หมอถึงรักแก้วล่ะคะ” ที่เธอเอ่ยถามเพราะอยากรู้ว่าในอดีตความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเป็นเช่นไร เรื่องราวของเธอกับเขามีความทรงจำอะไรบ้างที่ทำให้เธอจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง“ไม่รู้เหมือนกันครับ ตกหลุมรักมาหลายปีแล้ว ความรักมันไม่มีเหตุผล ใจอยากรักก็คือรัก” เขาไล้แก้มสาวไปมา ป้อนปาท่องโก๋เธอจนเกือบหมดจาน เธอก็กินเพลิน ขณะคุยกับเขา น้ำเสียงของเขา สีหน้าและแววตาของเขามัน บ่งบอกถึงความรักอันแสนอบอุ่น เขามีความสุขกับการมีเธออยู่เคียงข้างได้ดูแล ได้เอาใจ ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของเธอ เขายิ่งรู้สึกดีไปด้วย นั่นคือความรู้สึกพิเศษที่เข

“พี่กริชก็เนียนไปเลยนะคะ” เธอแกล้งว่า“พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี” เขาหอมแก้มเธออีกขณะเล่า“แก้มช้ำหมดแล้ว”“แก้มหอมจนพี่อดใจไม่ไหว”“ยายแก้วโคตรใจแข็งเลยนะคะ”“แข็งเป็นหินเลย พี่ก็ยังสงสัยว่าทำไมยายแก้วไม่ชอบหมอเชน บอกว่า ไม่ชอบเฉยๆ แค่นั้น เหตุผลก็พอมีอยู่ว่าไม่ชอบคลุมถุงชน แต่พี่ว่าน่าจะลองคบกันก่อน พี่เองก็ไม่ได้บังคับว่าต้องทำตามที่พ่อแม่สั่งเสียเอาไว้ ถ้าน้องสาวของพี่ไม่มีความสุข พี่จะบังคับได้อย่างไรกันล่ะ” เขาเล่าให้คนในอ้อมแขนฟังต่อคล้ายปรึกษาหารือ กริชคิดว่าตอนนี้ใบข้าวคือส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาและเป็นคนในครอบครัวที่เขาสามารถพูดคุยกับเธอได้ในทุกๆ เรื่อง และใบข้าวก็เป็นคนใจเย็นที่จะรับฟังเขาได้ทุกเรื่อง รวมถึงเป็นที่ปรึกษาชั้นยอดอีกด้วย“ไม่แน่นะคะ ยายแก้วความจำเสื่อมแบบนี้เจอหมอเชนดูแลดีอาจจะตกหลุมรักหมอเชน พอความจำกลับมาอาจจะตัดสินใจตกลงแต่งงานกับหมอเชนก็ได้นะคะ” ถ้าเป็นเธอเจอผู้ชายดีๆ น่ารักเธอก็รัก หากยังไม่มีใครในใจ การเปิดใจรับคนดีๆ เข้ามาในชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร“หมอเชนไปเรียนต่อหลายปี ได้ทุนไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยนะจบกลับมาก็ไม่เคยมีสาวที่ไหน ไม่เคยมีเรื่องเสียหาย