All Chapters of โหยหิวรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“พี่หมอขี้อ้อนเหมือนกันนะคะ” ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเรียบตึงใต้ร่มผ้าของเขาเมื่อปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า ให้ความรู้สึกเหมือนไฟช็อต เขาครางเบาๆ เมื่อปลายนิ้วของเธอแตะต้องผิวกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกวาบหวามในหัวใจยิ่งนัก “หมดรังแล้วครับ” เขาบอกเสียงนุ่มเมื่อเธอเอาแต่มองกระดุมเม็ดสุดท้ายอย่างอ้อยอิ่ง เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นหน้าอกกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ที่แข็งแรง หน้าท้องแกร่งและผิวขาวจัดของเขาทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนี“คราวนี้ก็ถอดกางเกง” เขาจับมือเธอมาจับที่ขอบกางเกง“ต้องถอดกางเกงด้วยเหรอคะ” เธอทำหน้าเหลอหลา“ครับ”“ถอดเองสิคะ” เธอดึงมือหนี“อยากให้เมียถอดให้”“ไม่ใช่เสียหน่อย”“อะไรไม่ใช่ครับ”“ก็เราเป็นแค่คู่หมั้นกัน”“ที่ทำกันอยู่ทุกวันบ้านพี่เรียกว่าเมียครับ”“แล้วบ้านพี่หมอกับบ้านแก้วเรียกไม่เหมือนกันยังไงคะ” เธอถามเขากลับงงกับคำถามเสียเอง“นั่นสิครับ” เขาหลุดขำออกมา มองเธอยิ้มๆ ด้วยสายตาสื่อความหมาย“พี่ชายของแก้วใจร้ายจังเลยค่ะ” เธอหันไปต่อว่าต่อขานถึงพี่ชายที่ตอนนี้จำหน้าไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร และจำไม่ได้ด้วยว่าเป็นใครด

“พี่นวดให้แก้วเป็นคนแรกเลยนะ”“เรียนมาแล้วไม่เคยนวดให้ใครเลยเหรอคะ”“ตอนเรียนก็ลองนวด แต่ลงสนามจริงยังนะ พี่เป็นหมอสูติฯ ไม่ใช่หมอนวด”“อ้อ... ตอนแรกแก้วยังนึกว่าพี่หมอเป็นหมอนวดเลยค่ะ คิกๆ” เธอหัวเราะเบาๆ การอยู่กับเขาทำให้เธอมีความสุขไม่น้อย“นวดเสร็จก็ต้องนาบ” เขาทาบทับมาทางด้านหลัง“อืม... พี่หมอขา” แก้วกัลยาครางแผ่วๆ รับการบดเบียดของร่างกำยำจากทางเบื้องหลัง เขาช้อนสะโพกของเธอขึ้นรับ เธอหลับตาพริ้ม ยอมรับแก่นกายที่สอดประสานเข้ามาแนบชิดสนิทเสน่หาที่ไร่ของกริช เขากำลังมองภรรยาปรุงอาหารสำหรับมื้อค่ำอยู่ในครัวอย่างเพลินตา เธอเรียกป้าสมรให้มาชิมแกงอยู่หน้าเตา แต่เขาหันไปจุ๊ปากบอกป้าสมรให้ออกไปก่อน“ป้าคะ ชิมหน่อยสิคะว่าแกงอ่อมของข้าวรสชาติเป็นยังไงบ้าง”“ครับ”“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อหันมาเจอเข้ากับสามี เขาจับมือเธอเอาไว้ ก่อนจะอ้าปากชิมแกงของเธอเสียเอง“รสชาติเป็นยังไงบ้างคะ” ในเมื่อเขาเป็นคนชิม เธอเลยต้องเอ่ยถามว่ารสชาติเป็นเช่นไร“อร่อยมากครับ”“เห็นพี่กริชบอกว่าอยากกิน”“ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นแล้วนะครับ” เขาลูบหน้าท้องตัวเองไปมา เธอไม่ยักเห็นเขาอ้วนสักนิดเพราะกริชชอบออกกำลังกาย ไหนจะเข้า

“เป่าด้วยครับ พี่ให้อธิษฐานได้หนึ่งข้อ” เขาอมยิ้มให้เธอ คนฟังอธิษฐานก่อนจะเป่าเค้กตรงหน้า และไฟฟ้าก็สว่างขึ้น เธอเพิ่งรู้ว่าเขาตั้งเวลาเปิดปิดไฟเอาไว้“ยังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ จะกินเค้กก่อนเหรอ”“กินหลังอาหารได้ครับ กินไม่หมดใส่ตู้เย็นเอาไว้กินต่อ”“เค้กผลไม้น่ากินจังเลยค่ะ”“ข้าวชอบกินใช่ไหม”“พี่กริชรู้ด้วยเหรอคะ” เธอมองสามีด้วยความประหลาดใจไม่น้อย เขารับรู้เรื่องส่วนตัวและความชอบเล็กๆ น้อยๆ ของเธอด้วย“ยายแก้วน่ะชอบทำขนม แล้วก็ชอบทำเค้กผลไม้ให้ข้าวกินด้วย วันเกิดปีที่แล้วยายแก้วทำเค้กผลไม้ผสมน้ำผึ้งให้ข้าวพี่จำได้” เขายื่นมือไปหา วางมือบนศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะโยกไปมา เธอวางมือทับบนมือของเขา ยิ้มแป้นให้เขาอย่างน่ารัก“ไหนมาชิมแกงอ่อมไก่กันหน่อย” เขาตักแกงอ่อมมาชิม“เป็นไงบ้างคะ”“ตอนเย็นชิมน้ำแกงไปแล้วอร่อยมากครับ เมียใครน้าทำกับข้าวอร่อยที่สุดในสามโลกเลย”“แน่ะ! พี่กริชนี่ปากหวานใช่ย่อย” เขาตักกับข้าวให้เธอ“ปากพี่หวานก็ชิมบ่อยๆ สิ คืนนี้ให้อยู่ข้างบน”“พี่กริชน่ะ” เธอตาโตใส่เขา ดูพูดเข้า“อายเหรอ ไม่เห็นต้องอายเลย พี่ชอบนะเวลาที่ข้าวหื่นใส่พี่”“ใครทำเค้กผลไม้คะ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่อ

“ถ้าเรารดน้ำพรวนดิน คุยกับมันทุกวัน หรือแม้แต่ร้องเพลงให้มันฟัง มันจะโตวันโตคืน ออกดอกออกผลให้เราชื่นใจนะครับ”“ดีจังเลยค่ะ”“ตรงกันข้ามถ้าเราไม่ใส่ใจ ไม่ดูแล มองเมินมันก็อาจจะแห้งเหี่ยวเฉาตายได้ ความรักมันมีอานุภาพรุนแรงมากนะ”“เหมือนกับคนใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามเขา มองสบตาเขาอย่างลึกซึ้ง“ใช่ครับ เหมือนกัน ถ้าเราใส่ใจดูแลคนที่เรารัก เขาจะรับรู้ถึงความรักความจริงใจของเราเหมือนๆ กัน” คุณหมอหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ปัดปอยผมไปทัดใบหูเล็กๆ ของเธออย่างเบามือ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปหาทาบทับริมฝีปากลงไปบดคลึงเคล้าหนักๆ“อุ๊ย! พี่หมอ” เธออุทานเมื่อเขาเผลอกดเธอไปข้างๆ แปลงดอกไม้กลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์หอมกรุ่นจรุงจิตแผ่กระจายอยู่รอบกายของคนทั้งสอง กลีบดอกไม้ลอยขึ้นเหนือร่างจากแรงกดทับ“พี่หมอ” เธอเรียกเขาซ้ำอีกครั้งเมื่อเขาประทับริมฝีปากลงมาบดจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม มือหนาสอดประสานเข้าในอุ้งมือนุ่มของเธอ ปากร้อนแทะเล็มซุกไซ้ลงไปยังซอกคอหอมกรุ่น เธอครางอืออาด้วยความรัญจวนใจอย่างที่สุด“แก้ว...” เสียงของคุณหมอหนุ่มที่เรียกชื่อเธอคือเสียงครางที่แสนแหบพร่า ความปรารถนาของเขาซ่านอยู่ในห้วงความรู้สึก“ตร

“พี่กริชน่ะ” ใบข้าวมองเขาแล้วหน้าแดง “ก็จริงๆ นี่ครับ”“ข้าวเขาชอบทำอาหารตั้งแต่เด็ก แต่ที่เขาเลือกเรียนบัญชีเพราะบอกแม่ว่าหางานทำง่าย ส่วนการทำอาหารเขาสามารถเรียนรู้ได้ไม่มีที่สิ้นสุด เดี๋ยวนี้มียูทูปมีรายการทำอาหารเยอะแยะ ถ้าเราใฝ่รู้ใฝ่เรียนเราก็จะไม่หยุดนิ่งหรือย่ำอยู่กับที่”“จริงครับคุณแม่ ผมอยากอุ้มลูกแล้วละครับ แต่งงานกันจะได้มีลูกทันใช้” กริชรับคำ เปลี่ยนเรื่องไปพูดเรื่องอยากอุ้มลูกขึ้นมาจนแม่ปรานีถึงกับ ยิ้มกว้าง“พี่กริชนี่ ไม่อายคุณแม่บ้างเลยนะคะ”“มีลูกตอนยังสาวๆ ก็ดีนะ แก่ไปอุ้มไม่ไหว” คุณแม่ปรานีสัพยอก เด็กสาวที่ท่านเลี้ยงมากับมืออย่างรักใคร่ระคนเอ็นดู กริชยิ้มกว้างทันที ใบข้าวหน้าแดงไม่พูดอะไรอีกหลังรับประทานอาหารเสร็จ กริชก็ช่วยภรรยาเก็บถ้วยชามไปล้าง แต่เธอรีบปรามเอาไว้“พี่กริชไปนั่งพักเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้ข้าวกับน้องๆ จะล้างเอง”“ไม่เอาหรอกครับ อยากช่วยเมีย กินแล้วก็ต้องช่วยกันล้าง” เขาบอกอย่างยินดี พร้อมที่จะช่วยเหลืองานทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงงอน เขาช่วยล้างจานจนเสร็จ ก่อนจะพาเด็กๆ เข้านอน ก่อนเข้านอนต้องท่องสูตรคูณ อ่านหนังสือ แต่วันนี้กริชมีนิทานมาเล่าให้เด็กๆ ฟัง