Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“พี่ไม่เคยแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสกับใคร จะเป็นเมียน้อยใครได้ยังไงกัน” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ“อย่ามาพูดดีไปหน่อยเลยค่ะ”“พี่กับภัสไม่ได้เป็นอะไรกัน ภัสเขาโดนข่มเหงจนท้อง พี่อยากช่วยเขา เลยรับเป็นพ่อของตาบอล ไม่งั้นเขาจะฆ่าตัวตาย”“พี่กริชเล่าแล้วค่ะ แต่ใครจะไปเชื่อ ก็วันนั้นเห็นยืนกอดกันกลม” เธอเม้มปากเข้าหากัน เห็นคู่หมั้นตัวเองยืนกอดกับหญิงอื่นใครจะไปทนได้ ถึงเธอจะยังไม่ได้รักอะไรเขามากมายในตอนนั้น เพราะอคติที่โดนจับคลุมถุงชนก็เถอะ แต่ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญไม่ใช่เหรอ“ทำยังไงถึงจะเชื่อ” เขาถอนใจเบาๆ“ปล่อยแก้วไปสิคะ”“ปล่อยกลับไปก็หนีหน้า ไม่ยอมออกมาคุยกัน แบบนี้เรียกว่าหนีปัญหา”“ใครหนีปัญหากัน”“หรือว่ากลัวพี่”“คนอย่างแก้วเหรอจะกลัวใคร”“อย่างนั้นเหรอ” เขามองสบตาเธอ ดวงตาร้อนแรงของเขาทำให้เธอ ต้องหลบ“พี่หุงข้าวเอาไว้แล้ว ทำกับข้าวง่ายๆ พวกไข่เจียว ผัดผัก ต้มจืดหิวหรือยัง” เขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากทะเลาะกับเธอมากไปกว่านี้“ไม่กินค่ะ”“ก็ตามใจ” ประโยคของเขาทำให้เธอต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาไม่สนใจเธอจริงๆ เหรอ บอกว่าไม่กินก็ตามใจง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ“อุ๊ย! พี่หมอ” เธออุทานเมื่อเข

“แก้วครางเสียงดังมาก แสดงว่าสุขสุดๆ ไปเลยใช่ไหมครับ” คเชนทร์เอ่ยถาม ปัดปอยผมตรงใบหน้าของเธอออกไปทัดอยู่กับริมหู “พี่หมอ...” เธอดันอกกว้างของเขาเอาไว้แบบนั้น แต่หนียังไงก็หนีไม่พ้นเขากระแทกร่างเข้าหาจนเธอไถลไปติดอยู่กับหัวเตียง ไม่อยากมองแต่ก็ต้องเผลอก้มมองความหยาดเยิ้มกลางกายที่ไหลทะลักล้นออกมาชโลมความเป็นชายแข็งแกร่งที่โจนจ้วงเข้ามาไม่หยุดหย่อนใบหน้าสวยแดงซ่านลามไปถึงใบหู หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามแทบโลดออกมานอกอกทุกครั้งที่ร่างกายท่อนล่างเสียดสีเข้าหากัน เสียงหอบฟืดฟาดของเขาประสานกับเสียงครางระงมของเธอที่สั่นสะท้านทุกครั้งที่เขาสอดเสียบคเชนทร์ช้อนสะโพกของคู่หมั้นสาวขึ้นมามาจากพื้นเตียง เธอหวีดร้องเบาๆ เมื่อร่างกายลอยขึ้นแล้วกดลงไปกระแทกลงบนแก่นกายชายเต็มเหนี่ยว เธอจับบ่ากว้างของเขาเอาไว้แน่น ร้องครางไม่เป็นภาษาเหมือนคนกำลังจะขาดใจอยู่รอมร่อ“พี่หมอ พี่หมอ อ๊าย...” เธอกระตุกวูบอีกครั้งในขณะที่คเชนทร์ขยำสะโพกของเธอเอาไว้แน่นเพื่อจับกระแทกมาหาให้ลึกสุดใจเธอหวีดร้องเสียงหลง ก่อนจะกัดซอกคอหนาด้วยความรัญจวนใจสุดขีด หอบหายใจกระเส่าอย่างรุนแรงอยู่กับอกกว้าง“อีกแล้วเหรอคะพี่หมอ” เธอถา

แก้วกัลยาตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของคเชนทร์ เธอขยับตัวเล็กน้อยเขาก็ลืมตาตื่น อ้อมแขนของเขาอบอุ่น แต่เดี๋ยวนะ... เมื่อคืนเธอกับเขานอนแก้ผ้าด้วยกันเหรอ“ทำไมไม่สวมใส่เสื้อผ้าคะ” เธอเอ่ยถาม“หนาวเนื้อห่มเนื้อจึงหายหนาว เคยได้ยินไหม”“พี่หมอน่ะ”“แล้วเมื่อคืนหนาวไหมล่ะ” เขาเอ่ยถาม เธอกัดปากแต่ไม่ยอมตอบ บอกก็รู้ว่าไม่หนาว ร่างน้อยพลิกกายหนีเขาก็ตามมากอดรัดจากทางเบื้องหลัง“วันนี้เสียดายแก้วตื่นก่อน จริงๆ พี่อยากตื่นก่อนนะ”“ทำไมเหรอคะ”“อยากปลุกแก้วแบบสยิวๆ น่ะ”“ยี้... พี่หมอน่ะ ทุกทีเลย”“อะไรคือทุกทีครับ” เขากระซิบถาม เลื่อนมือมาเคล้นคลึงทรวงอก อวบอิ่มของเธอไปมาเบาๆ“อืม... พี่หมอ แก้วหิวแล้ว” เธอพยายามหาทางเอาตัวรอด เผลอร้องครางเพราะสัมผัสวาบหวามเล้าโลมนั้น“เดี๋ยวพี่ต้มข้าวต้มให้กินนะ”“มีกับข้าวอะไรบ้างคะ” เธออยากกินข้าวต้มแต่ก็อยากกินกับข้าวอร่อยๆ ด้วย“จะผัดผักบุ้งน่ะ ในลำธารมียอดผักบุ้งอ่อนๆ เยอะเชียว เจียวไข่ และทอดปลาสลิดดีไหม”“น่ากินจังเลยค่ะ” เธอขยับ เขาก็ตามมากอด“ไหนว่าจะไปทำกับข้าวไงคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น ความเป็นชายกำลังเสียดสีอยู่กับสะโพกผายของเธอ ก่อนจะมุดเข้ามาตามร่องก้น เ

“พี่หมอชอบแกล้ง” เธอเอนตัวไปด้านหลังดันอกของเขาเอาไว้เมื่อเขาตามมามองสบตาเธอใกล้ๆ “พี่หมอ” เธอดันเขาเอาไว้และเอนตัวไปด้านหลังมากไป ทำท่าจะเสียหลักหงายหลังไปกับพื้น เธอจึงดึงคอเสื้อของเขาเอาไว้ ทำให้เขาเสียหลักทาบทับเธอทั้งตัว“พี่หมอน่ะ เห็นไหมว่าล้ม อื้อ...” เธอโดนจูบปิดปากอย่างดูดดื่ม ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้ขึ้นไปนั่งบนหินก้อนโตเหมือนเดิม เธอจิบกาแฟแก้เขิน เสไปมองทัศนียภาพเบื้องหน้าแต่ก็แอบเหลือบสายตามองเขาไปด้วย“กลับไปแต่งงานกับพี่นะ” เขาขอเธอแต่งงานอย่างจริงจัง“ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ” เธอหันมาตอบเขาอย่างจริงจังเช่นกัน“ยังไม่มั่นใจอะไรในตัวพี่เหรอครับ”“ตอนนี้ยังตอบไม่ได้ค่ะ แต่สัญญาว่าถ้าพี่หมอพากลับบ้านแก้วจะตอบ พี่หมอค่ะ” จริงๆ เธอใจอ่อนและให้อภัยเขาตั้งแต่รู้ว่าประภัสสรไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้ว เรื่องชีวิตคู่หรือความรักสิ่งสำคัญคือการไม่นอกใจกัน ถ้าคนเรานอกใจกันแล้ว แสดงว่าไม่มั่นคงต่อกันอีกต่อไปแล้ว ความรักก็ย่อมมีอันสั่นคลอน“งั้นพี่ยังไม่พากลับบ้านดีกว่า”“อ้าว ทำไมล่ะคะ”“รอให้พี่มั่นใจก่อนว่าแก้วจะตกหลุมรักพี่บ้าง” คนใจแข็งยิ้มให้แต่ไม่ยอมเอ่ยปากให้เขาได้ใจ“พี่จะไม่บังคับไ

“ตอนพระจันทร์เต็มดวงแก้วก็ชอบนะคะ มันทำให้สว่างไสว มองเห็นทางได้ดีเชียวค่ะ แต่วันไหนที่เป็นคืนเดือนมืดดวงดาวก็พราวไปหมดทั่วท้องฟ้าระยิบระยับสวยจับตา มองแล้วมีความสุขจัง” คเชนทร์มองแก้มเนียนของเธอ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปหาแล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่“อุ๊ย! พี่หมอ”“พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางกันแล้ว กลับไปแก้วจะหลบหน้าพี่อีกไหม”เขาเอ่ยถามอย่างอยากรู้ ค่อยๆ ดึงเธอมากอดรัดอย่างแสนรักใคร่“ไม่บอกค่ะ”“ทำไมถึงได้ใจร้ายกับพี่นัก”“กลับไปก็รู้เองแหละค่ะ” ถ้ากลับไปเขาขอแต่งงานตอนไหน เธอก็จะตอบตกลงตอนนั้น แต่เธอยังไม่บอกเขาในตอนนี้หรอก“ถ้าไม่ติดว่าฝนจะตกหนักพี่ไม่พากลับไปส่งหรอก” บางทีเขาก็คิดว่ายังพยายามไม่พอ เธอถึงยังไม่ยอมใจอ่อนให้เขาลุงปรีชาบอกว่ากรมอุตุฯ แจ้งมาว่าฝนจะตกหนัก น้ำอาจจะท่วมได้ นี่จึงเป็นสาเหตุให้เขาต้องพาเธอกลับไปส่งที่ไร่ ไร่ของกริชน้ำท่วมไม่ถึงเพราะเป็นที่สูง อีกทั้งเขาอาจจะต้องให้การช่วยเหลือชาวบ้านเหมือนที่ทำในทุกๆ ปี“พี่จะรอฟังคำตอบจากแก้วนะครับ” เขาวางมือทาบที่หัวใจด้านซ้ายของเธอ มันเต้นถี่แทบกระหน่ำออกมานอกอก ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไร ฝนก็โปรยลงมาอย่างหนักแบบไม่ลืมหูลืมตา เข