All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 61 - Chapter 70

ท่ามกลางความอบอุ่นของคนทั้งคู่พลันไหล่บางของหญิงสาวกลับรู้สึกถึงความเปียกชื้น“ฉันว่าเราจุดเทียนวันเกิดกันดีไหมคะ”“ครับ” จ้าวหลงหยางตอบรับในลำคอก่อนที่จะผละตัวออก ซูหร่วนซีหยิบทิชชูซับน้ำตาให้เขาอย่างอ่อนโยน“ประทับใจมากเลยหรือคะ” เธอกล่าวหยอกเย้าออกมาด้วยรอยยิ้มจ้าวหลงหยางจึงเผยอรอยยิ้มตาม “น่าอายมากเลยใช่ไหม” เขาถาม “ใช่ค่ะ น่าเกลียดมาก” สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความล้อเลียนแต่พอเห็นเขาเริ่มมีสีหน้ากังวลเธอจึงได้เปลี่ยนคำพูด “ฉันพูดเล่นค่ะ น้ำตาไม่ทำให้ความหล่อของพี่ลดลงเลยต่างหาก” จ้าวหลงหยางหัวเราะเบา ๆ แม้ว่าจะยังมีน้ำตาคลอ ซึ่งเสียงหัวเราะนี้ดูเหมือนว่าจะลบความทุกข์และความเหงาในอดีตไปจนหมดสิ้นวันเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ซูหร่วนซีได้กลับมาทำงานของตนตามปกติและไม่กี่วันต่อมาเจ้าตัวก็ได้รับช่อดอกกุหลาบสีชมพูหวานด้วยความที่หญิงสาวคิดว่าเป็นของจ้าวหลงหยางหล่อนจึงได้จรดจมูกสูดกลิ่นหอมอย่างพอใจแต่แล้วเมื่อตงเหยาเดินถือช่อดอกลิลลี่เข้ามาสีหน้าของคนทั้งคู่จึงดูค่อนข้างประดักประเดิด“เจ้านาย ดอกไม้ค่ะ” ตงเหยาส่งช่อลิลลี่สีชมพูให้ก

“สวยจังเลยนะคะ” ซูหร่วนซีพูดขึ้นในขณะสายตาทอดมองแสงยามเย็นเมื่อเธอนั่งลงบนม้านั่งริมแม่น้ำซงฮวาในเมืองโดยที่ชายหนุ่มด้านข้างเองก็กำลังมองแสงสีทองอันอบอุ่นที่กำลังทาบทอลงบนพื้นน้ำดุจเดียวกันสายลมเย็นพัดโชยมา ทำให้เส้นผมของทั้งเธอและเขาปลิวไสว คนทั้งสองไม่ได้สนทนากันเพียงแต่ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความงามที่กำลังตราตรึงพวกเขาอยู่เพียงเท่านั้น และในระหว่างนี้เองหูของทั้งคู่พลันได้ยินเสียงแว่วหวานของไวโอลินแผ่วเบาลอยมาตามสายลมซึ่งเพลงที่ศิลปินข้างทางกำลังบรรเลงอยู่นั้นนับได้ว่าเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในช่วงต้นของยุคนี้“Canon in D”[1] เสียงทุ้มติดจะแหบพร่าเล็กน้อยของจ้าวหลงหยางพูดขึ้น การได้ฟังเสียงดนตรีที่ไพเราะในยามนี้จึงช่วยเพิ่มความงดงามให้กับภาพพระอาทิตย์ที่ค่อย ๆ ลาลับหายเข้าไปในแนวขอบฟ้าโดยที่สายตาของทั้งสองคนต่างจับจ้องไปทางดวงตะวันด้วยรอยยิ้มบางเบา แสงสีทองอมส้มของท้องฟ้าสะท้อนผ่านดวงตาของชายหนุ่มหญิงสาวก่อนที่เธอและเขาจะหันมาสบตาและแย้มยิ้มให้แก่กันในบางครั้งการมีใครสักคนนั่งอยู่เคียงข้างอย่างเงียบ ๆ ชมพระอาทิตย์ตกดินไปด้วยกันก

“ฉะ..ฉัน” จางหว่านชิงกำลังคิดหาทางรอดให้ตัวเอง และดูเหมือนว่าโชคดีจะเป็นของเธออีกครั้ง“ญาติของฮัวเหม่ยลี่” เสียงของเจ้าหน้าที่ดังขึ้นทำให้เฉินมู่เจ๋อปล่อยต้นแขนของหล่อนอย่างจำยอม“ผมเองครับ” ในขณะที่ชายหนุ่มเดินไปพูดกับเจ้าหน้าที่จางหว่านชิงผู้มีชนักติดหลังจึงได้ลอบระบายลมหายใจออกมา เธอไม่เสียเวลาอยู่ตรงนี้แม้เสี้ยววินาทีก่อนที่จะรีบหมุนกายเดินออกมาอย่างรีบร้อน(ฉันจะทำยังไงดี) หล่อนคิดอย่างหวาดวิตกมือของเธอบีบเข้าหากันจนเห็นข้อขาวซีดในระหว่างที่ฮัวเหม่ยลี่กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ส่งคนมาคอยดูแลเธอตามที่เฉินมู่เจ๋อต้องการ ทั้งนี้เป็นเพราะพวกเขาล้วนพิสูจน์ได้แล้วว่าเรื่องครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุแต่เป็นการจงใจ“แม่! พวกเราจะทำยังไง หากนังแก่นั้นไม่ตายพวกเราได้จบเห่แน่” หลานจวินมองใบหน้าของบุตรสาวด้วยความหวาดหวั่นไม่ต่างกัน“ฉันก็ไม่รู้เหมือนแกนั่นแหละ แต่ฉันคิดว่าแกลองใจเย็นดูก่อนไม่แน่ว่าถึงมันฟื้นขึ้นมาความจำอาจจะเลอะเลือนก็ได้ ดังนั้นในช่วงนี้แกก็หมั่นไปเยี่ยมมันบ่อย ๆ ก็แล้วกัน” คนเป็นแม่พยายามระงับอารมณ์

ภายในสวนสาธารณะมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนกระสับกระส่ายด้วยความกังวลใจเมื่อยังไม่เห็นคนที่นัดตนปรากฏตัวออกมาทั้งที่เลยเวลานัดมามากกว่าห้านาที“ซินอี้!” เธอหันไปตามต้นเสียง“กว่าเธอจะมาได้ ฉันเกือบจะกลับไปแล้ว ไหนเงิน” หญิงสาวคนนี้พูดออกมายืดยาวคล้ายกับโล่งใจที่เห็นว่าเป็นใครมาเรียกเธอ“นี่เงิน เอาไปแล้วก็อย่าลืมที่ตกลงล่ะ” จางหว่านชิงส่งซองสีน้ำตาลอ่อนออกไปกล่าวกำชับ“ฉันรู้แล้วน่า ฉันไม่เบี้ยวหรอก ฉันไปก่อนนะ” เธอตอบขึ้นคล้ายรำคาญก่อนจะบอกลาเมื่อนับเงินเสร็จโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าจางหว่านชิงกำลังจ้องแผ่นหลังของเธอด้วยดวงตาฉายแววสังหารอย่างไม่อำพราง (ไม่ต้องกลัว ฉันจะทำให้ไม่มีใครหาเธอเจอเลยทีเดียว)ช่วงสายของวันต่อมา ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบสงบบริเวณโต๊ะมุมหนึ่งของร้านได้มีชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังรอการมาของใครบางคนด้วยท่าทางกระวนกระวาย“หว่านชิง คุณนัดคนไว้กี่โมง” เฉินมู่เจ๋อถามขึ้นหลังจากเลยเวลานัดมาหลายนาที“เธออาจจะมีเรื่องด่วนก็ได้ เรารออีกสักหน่อยเถอะนะคะ” จางหว่านชิงเองก็เริ่มนั่งไม่ต

การท่องเที่ยวระหว่างปู่กับหลานเต็มไปด้วยความสนุกสนานระคนด้วยความคิดถึงต่อผู้ที่จากไป“คุณปู่คะ คุณเหนื่อยหรือยัง ฉันว่าพวกเรากลับบ้านพักกันก่อนดีไหมคะ” ซูหร่วนซีกลัวว่าชายชราจะรู้สึกเศร้ามากเกินไปเธอถึงได้พูดออกมาแบบนี้“ก็ดีเหมือนกัน”โจวฟ่านที่อยู่บ้านพักตามลำพังในขณะที่เขากำลังนอนหลับอย่างมีความสุขอยู่นั้น เจ้าตัวพลันถูกรบกวนจากเสียงข้อความของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นติด ๆ กัน“พี่ใหญ่ ช่วยผมด้วย” “พี่ใหญ่ คุณต้องรีบมานะ”โจวฟ่านที่กำลังสะลึมสะลืออยู่นั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างจำใจก่อนที่เจ้าตัวจะเด้งตัวจากที่นอนนิ้วของชายหนุ่มรีบกดเบอร์โทรออกหาเจ้าของข้อความทันทีด้วยความรีบร้อน“ขออภัยหมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” ไม่ว่าเขาจะกดโทรศัพท์อีกกี่ครั้งผลก็ยังเป็นเหมือนเดิมโจวฟ่านจึงรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก เขาจึงรีบแต่งตัวและเมื่อเปิดประตูห้องนอนออกมาก็เจอเข้ากับจ้าวหลงหยาง ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากันเพราะดูเหมือนว่าจ้าวหลงหยางเองก็ได้รับข้อความด้วย“ซีซี วันนี้พี่คงต้องขอตัวกลับ