“สวัสดีป่าน...อาได้ฟังเรื่องของป่านจากพี่ปอนด์ ตอนแรกก็ลังเลว่าจะรับเข้ามาทำงานแทนเลขาที่ลาพักร้อนดีไหมเพราะกลัวว่าจะอึดอัดที่ต้องมาอยู่ในบริษัทใหญ่ ๆ แต่ก็อยากให้หนูได้มีประสบการณ์ ที่สำคัญอากับพ่อของหนูเราสนิทกันมากก็เลยคิดว่าคงไม่เป็นไรถ้าจะให้มาช่วยงานสักพัก”“ยินดีที่ได้รู้จักหนูเหมือนกันนะคะ”ผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่เข้ามาทักทายทั้งสอง ปานวาดหันไปมองผู้หญิงคนนั้น เป็นสาวสวยหน้าตาดีอายุราว ๆ สามสิบกว่า ทั้งสวยและแต่งกายด้วยชุดที่ดูดี หล่อนเข้ามายืนข้าง ๆ การิม สักครู่ปรมัตจึงเอ่ยกับลูกสาวของเขาว่า“นี่คือภรรยาของคุณอาการิม คุณโฉมชบา เรียกน้าโฉมก็ได้นะลูก”“สวัสดีค่ะน้าโฉม”ปานวาดยกมือไหว้ โฉมชบารับไหว้และยิ้มละมัยกับหล่อน เด็กสาวนึกในใจว่าท่าทางเมียของการิมจะเป็นคนเรียบร้อย หน้าตาสวยและยังเพียบพร้อมเหมาะสมกันอย่างมากกับเจ้าของบริษัทใหญ่ ๆ แบบนี้ แต่ลึก ๆ หล่อนก็อดเสียดายไม่ได้ แหม...คุณอาหนุ่มใหญ่ชาวอาหรับดันมีเมียแล้วเหรอเนี่ย นี่ถ้ายังไม่มีหล่อนคงเขินมากกว่านี้ เพราะมันผิดคาดหมดทุกอย่างจากที่นึกมาจากบ้าน ตอนนี้หล่อนจึงไม่แสดงอาการเบื่อหน่ายกับการเป็นเลขาของท่านประธานคนนี้ ตรงข้า
อ่านเพิ่มเติม