ชวนฝันนั่งมองสายน้ำไหลเอื่อย คิดว่าจะนั่งสักครู่เท่านั้น คงไม่ต้องรีบร้อนเพราะรุ่นพี่กำหนดเวลาให้รุ่นน้องที่มาร่วมโครงการเดินเที่ยวชมป่าตามความพอใจเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงก่อนจะกลับไปพบกับพวกรุ่นพี่ตามจุดต่าง ๆ หล่อนนั่งพิงเสาไม้เหมือนหมดแรง แต่แล้วสักครู่ก็ได้ยินเสียงเปาะแปะของน้ำที่หล่นลงมากระทบใบหญ้า“ตายละ...ฝนตกเหรอเนี่ย”หล่อนพูดกับตัวเองเมื่อเห็นหยดน้ำค่อย ๆ โปรยปรายลงมา มีแอบตกใจเล็ก ๆ ว่าฝนตกแล้วจะกลับยังไง แต่ก็โชคดีเจอเพิงพักหลบฝนได้ ชวนฝันทำท่าจะลุกขึ้นก็นั่งกลับลงไปด้วยใจห่อเหี่ยว วันนี้โชคร้ายซะจริง เจอเรื่องที่ไม่คิดว่าจะได้เจอแล้วยังต้องมานั่งติดฝนเดียวดายในป่าริมลำธารอย่างนี้อีก หล่อนถอนใจเบา ๆ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมือ่ได้ยินเสียงใครคนหนึ่ง“จูน...มาอยู่นี่เองเหรอ พี่ตามหาแทบแย่”ณวัตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเสื้อผ้าเป็นรอยเปียกน้ำฝน เมื่อเห็นพี่รหัสทำให้ชวนฝันที่นั่งอยู่นิ่งอึ้ง หล่อนถามไปว่า“พี่ณวัตตามหาจูนทำไมคะ”“อ้าว...ก็จูนหายไป เพื่อนจูนบอกว่าไม่เห็นไปตามเส้นทางที่พวกพี่วางไว้ก็เลยรีบออกมาหารู้ไหมว่าพี่กลัวจูนหลงป่า”“จูนไม่หลงหรอกนะคะ แค่เดินเล่นแล้วมานั่งตรงนี้”“จูน
Read more