วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 301 - チャプター 310

แสงตะวันยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างลายแกะสลักของท้องพระโรงไท่เหอ ลงมากระทบพื้นหินขัดมันจนเกิดประกายวาววับ ทว่าแสงสว่างนั้นมิอาจขับไล่บรรยากาศอึมครึมและหนาวเหน็บที่ปกคลุมอยู่ทั่วอาณาบริเวณได้ กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมที่มักจะช่วยให้จิตใจสงบ บัดนี้กลับดูเหมือนจะลอยอวลผสมไปกับกลิ่นอายความตึงเครียดของเหล่าขุนนางบนบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหยกขาว ฮ่องเต้ประทับนั่งด้วยสีพระพักตร์เรียบเฉย แววตาฉายแววเหนื่อยหน่ายระคนกดดัน พระองค์เพิ่งจะฟื้นตัวจากพิษร้าย ร่างกายยังคงซูบผอม แต่ภาระหน้าที่แห่งแผ่นดินมิเคยรอให้ผู้ใดพร้อมเบื้องล่าง ทางฝั่งขวาของบัลลังก์ เก้าอี้ไม้พะยูงตัวใหญ่สลักเสลาลวดลายพยัคฆ์เหยียบเมฆ ถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งพิเศษเหนือขุนนางทั้งปวงหลี่เฉิงในชุดขุนนางเต็มยศสีม่วงเข้มปักดิ้นทองนั่งเอกเขนกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน ใบหน้าคมเข้มเรียบนิ่งดุจรูปสลักหินผา ดวงตาพยัคฆ์คู่คมหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังกลุ่มขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยมที่ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่กลางโถง"ทูลฝ่าบาท..."เสียงกระแอมไอแห้งๆ ดังขึ้น ก่อนที่ขุนน

สายลมอุ่นในยามบ่ายพัดผ่านผิวน้ำในสระบัว ส่งกลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวหลวงเข้ามาเคล้าคลึงกับกลิ่นชามะลิชั้นดีภายในศาลาริมน้ำของจวนชินอ๋อง บรรยากาศควรจะรื่นรมย์และผ่อนคลาย หากมิใช่เพราะกระแสความกดดันบางอย่างที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มของอาคันตุกะหลินหว่านนั่งสงบนิ่งอยู่บนตำแหน่งประธาน อาภรณ์สีฟ้าครามปักลายนกกระเรียนเหยียบเมฆาขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูสูงส่งดุจหยกเนื้อดี นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ ดวงตาหงส์กวาดมองสตรีสี่นางที่นั่งรายล้อมสตรีเหล่านี้ล้วนเป็นฮูหยินตราตั้งของขุนนางฝ่ายจารีต... กลุ่มคนที่สามีของพวกนางเพิ่งจะถูกหลี่เฉิงเล่นงานจนหน้าม่านกลางท้องพระโรงไปเมื่อวาน วันนี้พวกนางจึงถือโอกาสมา 'เยี่ยมเยียน' เพื่อหยั่งเชิง"รสชาดีหรือไม่?" หลินหว่านเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม"รสเลิศเพคะ พระชายา" ฮูหยินหวัง ภรรยาเอกของเสนาบดีกรมพิธีการวางถ้วยชาลง นางกรีดนิ้วขยับพัดจีบในมือปิดบังรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะกวาดมองไปรอบเรือนรับรอง"จวนชินอ๋องหลังการบูรณะช่างงดงามโอ่อ่าสมฐานะ... เสียดายก็แ

ไอร้อนระอุจากเตาหลอมยาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่กลางห้องลับหลังตำหนักหยางซิน แผ่กระจายความอบอ้าวไปทั่วบริเวณผนังหินสีเทาเข้ม ควันสีเขียวอมดำลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดาน กลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรพิษและสัตว์เลื้อยคลานตากแห้งผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นของห้องที่ปิดทึบ สร้างความระคายเคืองต่อนาสิกประสาทจนผู้ที่อยู่ในห้องต้องย่นจมูกฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง พระพักตร์ที่เคยซีดเซียวจากการขับพิษเมื่อหลายวันก่อน แม้จะมีเลือดฝาดขึ้นบ้าง แต่แววตาหงส์กลับหม่นหมองไร้ประกาย พระหัตถ์ผอมแห้งวางทาบลงบนหน้าตักอย่างไร้เรี่ยวแรง"เจิ้นคงหมดวาสนา..."สุรเสียงแหบพร่าทำลายความเงียบงัน พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นมองน้องชายที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำจำลอง และหลินหว่านที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ"พิษกู่น้ำแข็งกัดกินภายในเจิ้นมานานนับสิบปี... หมอหลวงทุกคนต่างส่ายหน้า เส้นชีพจรส่วนล่างถูกทำลายจนเย็นเฉียบ เจิ้นไม่อาจมีทายาทสืบสกุลได้อีกแล้ว... เราคงไม่มีวาสนาได้อุ้มลูกของตัวเอง"คำตัดพ้อนั้นทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง ทว่าหลี่เฉิงกลับไม่ได้แสดงท่าทีโศกเศร้าตามวิสัยขุนนางทั่วไป คิ้วเข้มของแม่ท

ราตรียามซูแห่งเทศกาลหยวนเซียว เปลี่ยนนครหลวงฉางอันให้กลายเป็นทะเลดาวบนพื้นพิภพโคมไฟกระดาษสาหลากสีสันนับหมื่นดวงถูกแขวนประดับประดาตลอดสองฝั่งถนนจูเชวี่ย แสงสีส้มแดง แดงชาด และเหลืองนวล ส่องสว่างแข่งกับแสงจันทร์วันเพ็ญ ขับไล่ความหนาวเหน็บของลมฤดูหนาวให้จางหายไป กลิ่นหอมหวานของขนมบัวลอยน้ำขิงและควันธูปหอมลอยตลบอบอวล ผสมผสานไปกับเสียงหัวเราะเริงร่าของผู้คนที่หลั่งไหลออกมาเฉลิมฉลองท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดจนแทบจะหาที่ว่างมิได้บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเดินแหวกสายธารมนุษย์ออกมาอย่างมั่นคง ท่วงท่าการก้าวเดินองอาจดุจขุนเขาที่เคลื่อนที่ได้ แม้จะสวมเพียงชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มไร้ลวดลายมังกรประดับ แต่เนื้อผ้าที่ทอด้วยไหมทองคำและกิริยาท่าทางที่แผ่อำนาจกดดัน ก็บ่งบอกชัดเจนว่าเขาหาใช่สามัญชนบนท่อนแขนอันแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้ร่มผ้าหลี่เฉิงอุ้มทารกน้อยสองคนไว้ด้วยแขนคนละข้างอย่างมั่นคงราวกับคีมเหล็ก'หลี่หยาง' ในอ้อมแขนขวาเบิกตาโพลงมองแสงไฟระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น ขาป้อมๆ ถีบตัวไปมาอย่างซุกซน ส่วน 'หลี่เยว่' ในอ้อมแขนซ้ายซุกหน้าหลับปุ๋ยกับอกกว้างของบิดา ไม่สนใจเสียงประทัดที่ดังแว่ว

หมอกยามเช้าตรู่ในฤดูใบไม้ผลิหนาหนักดั่งม่านไหมสีขาวขุ่นที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงฉางอันความชื้นเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านรอยต่อของเสื้อผ้า บรรยากาศภายในจวนชินอ๋องเงียบสงัด มีเพียงเสียงไม้กวาดของบ่าวไพร่ที่เสียดสีกับพื้นหินเป็นจังหวะเนิบนาบบนกิ่งเหมยที่เริ่มผลิดอกตูม นกเชวี่ยสองสามตัวกระโดดไปมาพลางส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว ราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งข่าวดีทันใดนั้น ความสงบยามรุ่งสางก็ถูกฉีกกระชากจนขาดสะบั้น"ท่านอ๋อง! ...ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!"เสียงตะโกนแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนกดังทะลุผ่านม่านหมอกเข้ามา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและไม่มั่นคงขันทีคนสนิทประจำพระองค์ฮ่องเต้ 'หวังกงกง' วิ่งถลันผ่านประตูชั้นในเข้ามาในสภาพที่ดูไม่ได้ หมวกขุนนางเอียงกระเท่เร่จนเกือบหลุดจากศีรษะ ชายเสื้อคลุมยาวลากเรี่ยพื้นเกี่ยวเอาเศษใบไม้ติดมาด้วย ใบหน้าขาวซีดที่ไร้หนวดเคราชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ทั้งที่อากาศหนาวเย็นจนปากสั่นหวังกงกงวิ่งสะดุดชายเสื้อตัวเองจนเกือบคะมำหน้าฟาดพื้นบันไดเรือนรับรอง แต่ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งต่อโดยไม่สนความเจ็บปวด ปากยังคงพร่ำตะโกนเรียกเจ้าของจวนไม่หยุด"เรื่องใหญ่! ...เรื่องใหญ่แล