วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน

ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่ท่อนแขน ส่งผลให้สติที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุราของหลี่เฉิงกระตุกวูบสัมผัสนั้นมิใช่ความเย็นจากหิมะด้านนอก หากแต่เป็นความเย็นชืดที่ไร้สัญญาณชีพ แข็งกระด้างราวกับท่อนไม้ที่ถูกทิ้งร้างกลางป่า สัญชาตญาณแม่ทัพที่เจนจบในสนามรบกรีดร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง ทว่าทิฐิและโทสะที่คุกรุ่นกลับปัดป้องความจริงนั้นทิ้งไปในทันที"ข้าบอกให้ลุกขึ้น!"ชายหนุ่มออกแรงกระชากท่อนแขนบอบบางนั้นเต็มแรง จนร่างที่ไร้การควบคุมของหลินหว่าน ปลิวตามแรงดึงขึ้นมาปะทะกับแผงอกกว้างภายใต้ชุดเกราะศีรษะพับตกลง กระแทกเข้ากับไหล่แกร่งอย่างแรง เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเกล้าไว้อย่างประณีตบัดนี้ยุ่งเหยิง ปรกระลงมาปิดบังใบหน้าซีดเซียว กลิ่นคาวเลือดแห้งกรังผสมกับกลิ่นอายความตายลอยคลุ้งขึ้นมาปะทะจมูก กลบกลิ่นสุราหมักพันปีจนหมดสิ้นหลี่เฉิงชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสตรีในอ้อมแขนที่นิ่งสนิท... นิ่งเกินไป"พระชายา... ฮือ... ปล่อยนายหญิงนะ! ท่านอ๋องอย่าแตะต้องนาง!"เสี่ยวจูที่ทรุดอยู่ข้างเตียงหวีดร้องเสียงหลง ร่างเล็กถลันเข้ามาทุบตีชุดเกราะของชายหนุ่มอย่างไม่กลัวตาย กำปั้นน้

ไอระเหยร้อนกรุ่นลอยคว้างขึ้นจากอ่างทองแดงขัดเงาที่เสี่ยวจูประคองเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยวนอยู่ในน้ำอุ่นปะทะเข้ากับจมูกของหลินหว่านที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นพรม ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เสี่ยวจูในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าเกล้าเป็นมวยคู่ประดับผ้าผูกผมสีสดใส แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งด้วยเลือดฝาดของคนที่มีชีวิตชีวา มิใช่ใบหน้ามอมแมมเปื้อนคราบน้ำตาและความสิ้นหวังที่หลินหว่านเห็นเป็นครั้งสุดท้ายในเรือนร้างท้ายจวน"พระชายา? ท่านลงไปนั่งทำอะไรบนพื้นเจ้าคะ พื้นมันเย็น..."เสี่ยวจูยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างบอบบางของหลินหว่านก็พุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง แรงปะทะนั้นทำให้สาวใช้ร่างเล็กเซถลา อ่างทองแดงในมือเอียงวูบ น้ำอุ่นจัดกระฉอกออกมาหกเลอะพื้นพรมจนเปียกชุ่ม ส่งไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมทั้งสองร่างเคร้ง!อ่างโลหะร่วงหล่นกระแทกพื้นกลิ้งหลุนๆ ไปชนขาโต๊ะ แต่หลินหว่านหาได้สนใจไม่ นางโผเข้ากอดรัดร่างของสาวใช้แน่น แขนเรียวเล็กเกร็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปน ใบหน้าซบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง"พระชายา! เกิดอะไรขึ้นเจ

เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังสนั่นทำลายความเงียบสงัดของราตรียามซู ฝีเท้าที่เร่งร้อนบ่งบอกถึงความร้อนใจของผู้ขี่ ม้าศึกสีแดงเพลิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายหลี่เฉิงกระตุกบังเหียนหยุดม้าหน้าประตูจวนอ๋อง ความหนาวเหน็บจากลมเหนือไม่อาจดับไฟในดวงตาที่ทอประกายด้วยความคาดหวังตลอดทางกลับจากงานฉลองชัยชนะ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของเหล่าทหารยังคงดังก้องในหู สุรารสเลิศยังทิ้งรสหวานซ่านไว้ที่ปลายลิ้น ทว่าสิ่งที่เขารอคอยมิใช่เกียรติยศจอมปลอมเหล่านั้น แต่เป็นการกลับมายังที่พักพิงสุดท้ายภาพในหัวเขามีเพียงสตรีในชุดสีชมพูที่มักยืนถือเตาพกอุ่นมือรอรับเขาเสมอ พร้อมถ้วยน้ำขิงร้อนๆ และรอยยิ้มเอียงอายที่คุ้นตา นางมักจะยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว ปลายจมูกแดงระเรื่อ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายดีใจราวกับสุนัขที่ได้เห็นเจ้าของ เพียงแค่เขาปรายตามอง นางก็จะรีบวิ่งเข้ามาช่วยถอดผ้าคลุมและปัดฝุ่นให้อย่างเอาใจใส่ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับว่างเปล่าบานประตูไม้สักลงรักสีแดงชาดปิดสนิท ไร้แสงไฟ ไร้คนเฝ้ายาม มีเพียงความมืดมิดและกองหิมะที่ทับถมสูง ไร้ร่องรอยการกวา

กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมที่เคยช่วยผ่อนคลายจิตใจ บัดนี้กลับฉุนจมูกชวนเวียนหัวเมื่อผสมเข้ากับบรรยากาศมาคุภายในห้องนอนใหญ่มือหนากระชากม่านประตูมุกแหวกออก เสียงม่านมุกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งบาดหูหลี่เฉิง เดินกระแทกเท้าเข้ามาในเขตหวงห้ามส่วนตัวด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นจากโต๊ะอาหาร สายตาคมกริบกวาดมองไปที่เตียงสี่เสาหลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องบนฟูกนอนหนานุ่มที่ปูทับด้วยผ้าไหมสีแดงมงคล ร่างของหลินหว่านนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาผนัง นิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน ผ้าห่มแพรผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมจนถึงใบหู เผยให้เห็นเพียงกลุ่มผมสีดำขลับที่แผ่สยายอยู่บนหมอนใบเล็กไม่มีการลุกขึ้นมาต้อนรับ ไม่มีการช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า มีเพียงแผ่นหลังบอบบางที่แผ่รังสีเย็นชาออกมาปฏิเสธการมีตัวตนของผู้มาเยือนแม่ทัพหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ เหวี่ยงเสื้อคลุมตัวนอกพาดลงบนฉากกั้นห้องอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดเข็มขัดและชุดลำลองออกอย่างลวกๆ เหลือเพียงชุดนอนสีขาวสะอาดตา ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นเตียงด้วยท่าทางคุกคาม จงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงบนฟูกเพื่อให้คนข้างกายรู้สึกถึงแรงสะเทือน"ขยับไป"เสียงทุ้มต่

ปัก! ปัก! ปัก!ลูกธนูหัวเหล็กสามดอกพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะปักตรึงเข้าที่จุดกึ่งกลางเป้าซ้อมยิงอย่างแม่นยำ แรงปะทะรุนแรงจนเป้าไม้หนาแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ปลิวว่อนร่วงกราวลงสู่พื้นดินแห้งผากของลานฝึกซ้อมทหารหลี่เฉิงลดคันธนูเขาแกะในมือลง ลมหายใจหอบถี่ พ่นไอขาวออกมาเป็นจังหวะหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโป้งไหลย้อยจากขมับผ่านแก้มตอบลงสู่คาง แม้อากาศที่ค่ายทหารนอกเมืองจะหนาวเหน็บจนน้ำในถังจับตัวเป็นน้ำแข็ง แต่รังสีกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องกลับร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง"ท่านอ๋อง..."โม่หยิงหัวหน้าองครักษ์เงาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างสนาม ก้าวเข้ามาส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตาคมกริบของลูกน้องคนสนิทเหลือบมองไปที่เอวสอบของเจ้านายแวบหนึ่ง... เข็มขัดหยกมังกรที่เมื่อเช้าถูกใส่กลับหัว บัดนี้ถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางแล้ว แต่สาบเสื้อที่ยับย่นยังคงฟ้องถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้"ฝีมือท่านยังเฉียบขาดเช่นเดิม... เพียงแต่ดูเหมือนวันนี้ท่านอ๋องจะมีเรื่องกวนพระทัย"หลี่เฉิงกระชากผ้าเช็ดหน้ามาซับเหง