วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน

วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน

last updateHuling Na-update : 2026-01-19
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 Mga Ratings. 4 Rebyu
360Mga Kabanata
21.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ชาติก่อน 'หลินหว่าน' มอบใจให้แม่ทัพปีศาจ 'หลี่เฉิง' จนตัวตาย แต่สิ่งที่ได้คืนคือความเดียวดายในเรือนร้าง เมื่อสวรรค์ให้โอกาสหวนคืน นางสาบานจะเลิกโง่เขลาและปิดตายหัวใจ! จากภรรยาผู้แสนดีแปรเปลี่ยนเป็นสตรีผู้เย็นชา ทว่าเมื่อนางเริ่มห่างเหิน สามีผู้หยิ่งยโสกลับเริ่มร้อนรน... เขาจะทำอย่างไรเมื่อพบว่า 'ของตาย' ชิ้นนี้ ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป?

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 : เถ้าธุลีมีชีวิต

The faint sound of running water echoed from the bathroom; Vance Bradford was taking a shower.

It was three in the morning, and he had just returned home.

Rebecca Perry stood at the bathroom door, her heart pounding. There was something she wanted to discuss with him, but she felt nervous, unsure if he would agree once he heard it.

As she pondered how to broach the subject, a strange noise came from inside. She listened closely and realized he was pleasuring himself.

The heavy breaths and muffled groans struck her like hammers, pounding relentlessly at her chest. Bitterness surged through her like a tidal wave, leaving her gasping for air, drowning in agony.

Today marked their fifth wedding anniversary, yet they had never consummated their marriage.

So, this was why. He'd rather take care of himself than touch her.

His breathing grew more frantic, and suddenly, in a moment of intense release, he groaned lowly, "Catherine..."

That name delivered the final, crushing blow. Something inside her shattered into dust.

She clamped a hand over her mouth to stifle her sobs and turned to flee, but in her haste, she stumbled, crashing into the sink and tumbling to the floor.

"Rebecca, is that you?" Vance's voice, still ragged from exertion, carried a note of forced composure, though his breathing remained heavy.

"I-I needed the bathroom. I didn't know you were showering," she stammered, desperately grabbing the sink to pull herself up.

But in her panic, she made things worse. Water slicked the floor and countertop, making it impossible to find her footing.

She finally managed to stand just as Vance emerged. His white bathrobe was hastily thrown on, the belt cinched tightly around his waist.

"Did you fall? Let me help you," he said, reaching out to lift her.

Tears brimmed in her eyes from the pain, but she pushed his hand away, stubborn and resolute. "No need. I can manage myself."

She steadied herself but nearly slipped again. Limping awkwardly, she fled back to the bedroom—a hasty escape from the awkward scene.

For five years, she had been hiding from the outside world, from the judgmental stares, and from Vance's sympathy.

She was ashamed of her condition, though she used to have strong, beautiful legs before the accident.

She always felt inferior. A cripple like her didn't deserve someone as accomplished and luminous as Vance Bradford.

Vance followed her, his tone gentle and concerned. "Does it hurt? Let me check."

"It's nothing." She burrowed under the covers, hiding her embarrassment along with her body.

"Are you sure?" His worry seemed genuine.

"Yeah." She nodded, showing her back to him.

"Then get some sleep. Don't you want to use the bathroom anymore?"

"Nope, let's just rest."

"Alright. Oh, it's our anniversary today. I got you a gift. Open it tomorrow and see if you like it."

"Okay."

The gift sat on the nightstand; she had already spotted it. She didn't need to unwrap it to know what was inside.

Every year, it was the same-sized box containing an identical watch. Her drawer already held nine of them, including birthday gifts. This would be the tenth.

The conversation ended.

Vance switched off the light and lay down. The air was filled with the damp, fresh scent of his shower gel, but she barely felt the mattress dip under his weight.

The bed was giant, but they lay far apart, each on one edge. The space between them could fit three more people.

As if by tacit understanding, neither of them mentioned Catherine Welch or what had transpired in the bathroom.

Rebecca lay rigid on her back, her eyes stinging fiercely.

Catherine was Vance's college classmate, his first love, and his goddess. After graduation, she had gone abroad, leading to their breakup and his depression. He had spiraled into despair, drinking heavily every day.

Rebecca and Vance, however, were classmates in high school. She had harbored a secret crush on him back then.

He was the campus heartthrob and an aloof, top student, while she spent most of her time in a dance studio far from the spotlight.

She was pretty enough, but she was quiet, never one to stand at the center of things, and in a school full of confident, outspoken girls, she was easy to overlook.

So, her feelings had remained her private secret; she never dreamed of approaching him.

That changed after she graduated from the dance academy and returned home for summer break, encountering him in his broken state.

He was heavily drunk that night, weaving erratically down the street. As he crossed the road without checking the lights, a car barreled toward him, unable to brake in time.

She had been trailing him out of concern and shoved him aside—just in time for the car to strike her instead.

At that time, she had secured a spot in graduate school, but the accident left her crippled. She could never dance again.

Afterward, he quit drinking and married her.

He remained forever indebted, forever grateful, soft-spoken and distant. He showered her with gifts and money, but never with love.

She had believed time could heal everything and soften the edges of her pain. Yet after five years, he still clung to Catherine so deeply that even in his most private moments, it was her name he uttered.

She had been foolish and naïve.

She lay awake all night, checking an email on her phone over a hundred times. It was an offer from a foreign university for graduate studies—the very thing she had planned to discuss with him that evening.

But now, there was no need to consult him. Their five-year marriage, filled with countless sleepless nights, could finally begin its countdown.

When he rose in the morning, she feigned sleep, overhearing him speak to the housekeeper, Nancy. "I have a business dinner tonight. Tell Rebecca not to wait up; she should rest early."

After his instructions, he returned to the bedroom to check on her. She hid under the covers, her pillow soaked with tears.

Normally, she would prepare his outfit for work, laying it out neatly. But not today.

He dressed himself in the walk-in closet and left for the office. Only then did she open her eyes, feeling them swollen and sore.

Her phone alarm buzzed—the daily reminder she had set for herself to study.

Since the marriage, her leg had confined her to the house most of the time. To pass the endless hours, she divided her days into segments, filling each with small tasks.

She silenced the alarm and mindlessly scrolled through apps. Her mind was a jumble, unable to focus on anything, until she saw a familiar face in a video.

It was posted just the night before, and the account name was Cathy W. The algorithm was really uncanny, delivering this right before her eyes.

Rebecca tapped on the video, and lively music played, followed by voices shouting, "Three, two, one! Welcome back, Catherine! Cheers!"

One voice stood out—Vance's.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

AiGame Aigame
AiGame Aigame
พระเอกไม่ใช่หลี่เฉิงใช่ไหม เปิดฉากมาก็ปล่อยเมียนอนตายอยู่ท้ายจวน แถมดูเหมือนจะเชื่อทุกคนที่เป่าหู แม่นมมาเป่าหูนางยังเชื่อ ขนาดให้ดูว่าแม่นมยักยอกเงิน ปล่อยนางเอกไปเจอคนดีกว่านี้เถอะ
2026-05-10 15:08:46
0
0
Triple Great
Triple Great
เรื่องนี้จบแล้วใช่ไหม
2026-04-11 00:03:49
1
1
อรทัย
อรทัย
บทดีมาก ชอบมากๆเลยค่ะ
2026-01-27 01:35:19
1
1
MY1536
MY1536
สนุกมากๆค่ะ
2026-01-10 22:11:49
3
1
360 Kabanata
บทที่ 2 : ความเงียบงันที่เสียดแทง
ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่ท่อนแขน ส่งผลให้สติที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุราของหลี่เฉิงกระตุกวูบสัมผัสนั้นมิใช่ความเย็นจากหิมะด้านนอก หากแต่เป็นความเย็นชืดที่ไร้สัญญาณชีพ แข็งกระด้างราวกับท่อนไม้ที่ถูกทิ้งร้างกลางป่า สัญชาตญาณแม่ทัพที่เจนจบในสนามรบกรีดร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง ทว่าทิฐิและโทสะที่คุกรุ่นกลับปัดป้องความจริงนั้นทิ้งไปในทันที"ข้าบอกให้ลุกขึ้น!"ชายหนุ่มออกแรงกระชากท่อนแขนบอบบางนั้นเต็มแรง จนร่างที่ไร้การควบคุมของหลินหว่าน ปลิวตามแรงดึงขึ้นมาปะทะกับแผงอกกว้างภายใต้ชุดเกราะศีรษะพับตกลง กระแทกเข้ากับไหล่แกร่งอย่างแรง เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเกล้าไว้อย่างประณีตบัดนี้ยุ่งเหยิง ปรกระลงมาปิดบังใบหน้าซีดเซียว กลิ่นคาวเลือดแห้งกรังผสมกับกลิ่นอายความตายลอยคลุ้งขึ้นมาปะทะจมูก กลบกลิ่นสุราหมักพันปีจนหมดสิ้นหลี่เฉิงชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสตรีในอ้อมแขนที่นิ่งสนิท... นิ่งเกินไป"พระชายา... ฮือ... ปล่อยนายหญิงนะ! ท่านอ๋องอย่าแตะต้องนาง!"เสี่ยวจูที่ทรุดอยู่ข้างเตียงหวีดร้องเสียงหลง ร่างเล็กถลันเข้ามาทุบตีชุดเกราะของชายหนุ่มอย่างไม่กลัวตาย กำปั้นน้
Magbasa pa
บทที่ 3 : ตื่นจากฝันร้าย
เฮือก!เสียงสูดลมหายใจดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ร่างระหงที่นอนอยู่บนเตียงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระชากด้วยเชือกที่มองไม่เห็นหลินหว่านเบิกตาโพลง นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างยกขึ้นตะปบที่ลำคอและหน้าอกของตนเองอย่างบ้าคลั่ง ปลายนิ้วจิกเกร็งลงไปบนเนื้อผ้าชุดนอนจนแทบทะลุ พยายามควานหาบาดแผลและความเจ็บปวดที่ควรจะมีอยู่ไม่มี...ไม่มีของเหลวข้นคลั่กสีแดงฉานทะลักออกมา ไม่มีรสสนิมเหล็กฝาดเฝื่อนในปาก และที่น่าแปลกประหลาดที่สุดคือ... ไม่มีคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดแทงปอดของนางอีกต่อไปทรวงอกที่เคยถูกบีบอัดจนแทบระเบิด บัดนี้กลับสูดอากาศเข้าได้เต็มปอด อากาศที่... อุ่น?หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม ความทรงจำสุดท้ายยังคงแจ่มชัด ความหนาวเหน็บที่กัดกินไขกระดูก พายุหิมะที่พัดกระหน่ำ และความโดดเดี่ยวในวาระสุดท้ายแต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานไม้ผุพังที่มีรอยรั่วและคราบน้ำฝนแสงแดดยามเช้าที่สว่างจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาดเข้ามา กระทบเข้ากับเครื่องเรือนไม้จันทน์หอมราคาแพงระยับ โต๊ะเครื่องแป้งที่ทำจากไม้พะยูงแ
Magbasa pa
บทที่ 4 : รุ่งอรุณที่เปลี่ยนไป
ไอระเหยร้อนกรุ่นลอยคว้างขึ้นจากอ่างทองแดงขัดเงาที่เสี่ยวจูประคองเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยวนอยู่ในน้ำอุ่นปะทะเข้ากับจมูกของหลินหว่านที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นพรม ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เสี่ยวจูในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าเกล้าเป็นมวยคู่ประดับผ้าผูกผมสีสดใส แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งด้วยเลือดฝาดของคนที่มีชีวิตชีวา มิใช่ใบหน้ามอมแมมเปื้อนคราบน้ำตาและความสิ้นหวังที่หลินหว่านเห็นเป็นครั้งสุดท้ายในเรือนร้างท้ายจวน"พระชายา? ท่านลงไปนั่งทำอะไรบนพื้นเจ้าคะ พื้นมันเย็น..."เสี่ยวจูยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างบอบบางของหลินหว่านก็พุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง แรงปะทะนั้นทำให้สาวใช้ร่างเล็กเซถลา อ่างทองแดงในมือเอียงวูบ น้ำอุ่นจัดกระฉอกออกมาหกเลอะพื้นพรมจนเปียกชุ่ม ส่งไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมทั้งสองร่างเคร้ง!อ่างโลหะร่วงหล่นกระแทกพื้นกลิ้งหลุนๆ ไปชนขาโต๊ะ แต่หลินหว่านหาได้สนใจไม่ นางโผเข้ากอดรัดร่างของสาวใช้แน่น แขนเรียวเล็กเกร็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปน ใบหน้าซบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง"พระชายา! เกิดอะไรขึ้นเจ
Magbasa pa
บทที่ 5 : อาภรณ์ไรัรัก
บานประตูตู้เสื้อไม้พะยูงถูกเปิดออกกว้าง กลิ่นหอมเย็นของลูกกลอนและดอกไม้แห้งที่อบร่ำไว้ลอยฟุ้งออกมาปะทะจมูกเสี่ยวจูจำใจต้องเก็บชุดสีชมพูเข้าตู้ด้วยความเสียดาย ก่อนจะดึงชุดยาวสีฟ้าอ่อนออกมาตามคำสั่ง เนื้อผ้าฝ้ายธรรมดาที่ดูหยาบกร้านเมื่อเทียบกับผ้าไหมต่วน สีของมันซีดจางคล้ายท้องฟ้าในฤดูหนาวที่ไร้แดด ดูเย็นเยียบและห่างเหินหลินหว่านลุกขึ้นยืน ปลดชุดนอนออก เผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ตัดกับความมืดสลัวในห้อง นางรับชุดสีฟ้ามาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว ผูกสายคาดเอวสีขาวเรียบๆ โดยไม่ประดับหยกพกหรือถุงหอมใดๆเมื่อสวมเสร็จ ร่างที่สะท้อนในกระจกดูราวกับกิ่งไผ่ในป่าลึก เรียบง่าย สูงสง่า แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและความเย็นชาที่แผ่ออกมารอบตัว อาภรณ์ชุดนี้ไม่ได้ส่งเสริมให้ผู้สวมใส่ดู 'น่าทะนุถนอม' แต่กลับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางผู้คนให้ออกห่าง"เครื่องประดับเล่าเจ้าคะ?" เสี่ยวจูหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา เปิดโชว์ปิ่นทองคำฝังทับทิมและต่างหูมุกเม็ดโต"ไม่ต้อง"หลินหว่านนั่งลงหน้ากระจกอีกครั้ง มือเรียวหยิบเพียงปิ่นเงินอันเล็กๆ ที่ไม่มีลวดลายวิจิตรบรรจง รวบผมดำขลับขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างลวกๆ แล้วเสียบปิ่นลงไ
Magbasa pa
บทที่ 6 : การต้อนรับที่ว่างเปล่า
เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังสนั่นทำลายความเงียบสงัดของราตรียามซู ฝีเท้าที่เร่งร้อนบ่งบอกถึงความร้อนใจของผู้ขี่ ม้าศึกสีแดงเพลิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายหลี่เฉิงกระตุกบังเหียนหยุดม้าหน้าประตูจวนอ๋อง ความหนาวเหน็บจากลมเหนือไม่อาจดับไฟในดวงตาที่ทอประกายด้วยความคาดหวังตลอดทางกลับจากงานฉลองชัยชนะ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของเหล่าทหารยังคงดังก้องในหู สุรารสเลิศยังทิ้งรสหวานซ่านไว้ที่ปลายลิ้น ทว่าสิ่งที่เขารอคอยมิใช่เกียรติยศจอมปลอมเหล่านั้น แต่เป็นการกลับมายังที่พักพิงสุดท้ายภาพในหัวเขามีเพียงสตรีในชุดสีชมพูที่มักยืนถือเตาพกอุ่นมือรอรับเขาเสมอ พร้อมถ้วยน้ำขิงร้อนๆ และรอยยิ้มเอียงอายที่คุ้นตา นางมักจะยืนตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว ปลายจมูกแดงระเรื่อ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายดีใจราวกับสุนัขที่ได้เห็นเจ้าของ เพียงแค่เขาปรายตามอง นางก็จะรีบวิ่งเข้ามาช่วยถอดผ้าคลุมและปัดฝุ่นให้อย่างเอาใจใส่ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับว่างเปล่าบานประตูไม้สักลงรักสีแดงชาดปิดสนิท ไร้แสงไฟ ไร้คนเฝ้ายาม มีเพียงความมืดมิดและกองหิมะที่ทับถมสูง ไร้ร่องรอยการกวา
Magbasa pa
บทที่ 7 : แกงจืดที่เย็นชืด
แสงเทียนในห้องโถงรับประทานอาหารวูบไหวตามแรงลมที่พัดกรรโชกเข้ามาจากการเปิดประตูอย่างรุนแรง เงาของหลี่เฉิงทอดยาวพาดผ่านโต๊ะไม้แดงทรงกลมขนาดใหญ่ไปจนถึงผนังอีกฝั่ง กลิ่นหอมของอาหารที่ควรจะยั่วน้ำลายกลับเจือปนไปด้วยกลิ่นความเย็นชืดที่น่าอึดอัดบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูเลิศรสที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีต ไก่ย่างหนังกรอบที่เคยส่งกลิ่นหอมหวน บัดนี้ไขมันสีเหลืองทองได้จับตัวเป็นก้อนไขสีขาวขุ่นเกาะติดอยู่ตามหนังและจานกระเบื้องเคลือบ บ่งบอกว่ามันถูกวางทิ้งไว้เป็นเวลานานจนสูญเสียความร้อนไปจนสิ้น เช่นเดียวกับซุปกระเพาะปลาที่ผิวน้ำเริ่มจับตัวเป็นแผ่นฝ้าบางๆ ไร้ซึ่งไอควันพวยพุ่งทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องนี้น่าอึดอัดยิ่งกว่าอาหารเย็นชืด คือสตรีที่นั่งอยู่เพียงลำพังหลินหว่านนั่งหลังตรงแน่วแน่อยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม อาภรณ์สีฟ้าซีดไร้ลวดลายที่นางสวมใส่ทำให้ดูราวกับกิ่งไผ่แห้งที่ถูกทิ้งไว้กลางหิมะ ใบหน้าขาวผ่องไร้เครื่องประทินโฉมก้มลงมองถ้วยข้าวต้มในมือนางค่อยๆ ใช้ช้อนกระเบื้องตักข้าวต้มสีขาวขุ่นที่มีเพียงเม็ดข้าวบานๆ กับน้ำใสๆ เข้าปาก เคี้ยวอย่างเชื่องช้าและเงียบกริบ โ
Magbasa pa
บทที่ 8 : กำแพงหมอนข้าง
กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมที่เคยช่วยผ่อนคลายจิตใจ บัดนี้กลับฉุนจมูกชวนเวียนหัวเมื่อผสมเข้ากับบรรยากาศมาคุภายในห้องนอนใหญ่มือหนากระชากม่านประตูมุกแหวกออก เสียงม่านมุกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งบาดหูหลี่เฉิง เดินกระแทกเท้าเข้ามาในเขตหวงห้ามส่วนตัวด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นจากโต๊ะอาหาร สายตาคมกริบกวาดมองไปที่เตียงสี่เสาหลังใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องบนฟูกนอนหนานุ่มที่ปูทับด้วยผ้าไหมสีแดงมงคล ร่างของหลินหว่านนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาผนัง นิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน ผ้าห่มแพรผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมจนถึงใบหู เผยให้เห็นเพียงกลุ่มผมสีดำขลับที่แผ่สยายอยู่บนหมอนใบเล็กไม่มีการลุกขึ้นมาต้อนรับ ไม่มีการช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า มีเพียงแผ่นหลังบอบบางที่แผ่รังสีเย็นชาออกมาปฏิเสธการมีตัวตนของผู้มาเยือนแม่ทัพหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ เหวี่ยงเสื้อคลุมตัวนอกพาดลงบนฉากกั้นห้องอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดเข็มขัดและชุดลำลองออกอย่างลวกๆ เหลือเพียงชุดนอนสีขาวสะอาดตา ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นเตียงด้วยท่าทางคุกคาม จงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงบนฟูกเพื่อให้คนข้างกายรู้สึกถึงแรงสะเทือน"ขยับไป"เสียงทุ้มต่
Magbasa pa
บทที่ 9 : เช้าที่วุ่นวาย
แสงแดดสีขาวขุ่นของยามเหม่าลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาตกกระทบเปลือกตาที่ปิดสนิท หลี่เฉิงขยับตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทราด้วยความรู้สึกปวดร้าวที่ขมับ อาการเมาค้างผสมกับโทสะที่สะสมมาทั้งคืนทำให้ศีรษะหนักอึ้งราวกับถูกหินทับฝ่ามือหนาควานไปด้านข้างตามความเคยชิน หวังจะสัมผัสผิวกายนุ่มนิ่มของภรรยาที่จะคอยนวดขมับและส่งน้ำอุ่นให้ดื่มยามเช้าตรู่ทว่าสิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสโดน กลับเป็นเพียงความเย็นชืดของผ้าไหมเนื้อลื่นเขาผงกศีรษะขึ้นมอง ภาพแรกที่ปะทะสายตาคือกำแพงหมอนยาวสีน้ำเงินเข้มที่ยังคงวางตระหง่านกั้นกลางเตียง แผ่นหลังของหลินหว่านหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยับย่นบนที่นอนฝั่งด้านในที่เย็นเฉียบ บ่งบอกว่านางลุกออกไปนานแล้ว"อวดดีนัก..."แม่ทัพหนุ่มพึมพำเสียงแหบพร่า สะบัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่าสัมผัสความเย็นของพื้นพรม เขายืนกางแขนรออยู่หน้าฉากกั้นไม้ฉลุลาย รอคอยให้ใครสักคนเข้ามาปรนนิบัติสวมเสื้อผ้าเหมือนทุกเช้าตลอดสามปีที่ผ่านมาหนึ่งเค่อผ่านไป... ความเงียบงันยังคงปกคลุมห้องนอนไม่มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ไม่มีกลิ่นหอมของน้ำอบร่ำผ้า
Magbasa pa
บทที่ 10 : ความมั่นใจผิดๆ
ปัก! ปัก! ปัก!ลูกธนูหัวเหล็กสามดอกพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะปักตรึงเข้าที่จุดกึ่งกลางเป้าซ้อมยิงอย่างแม่นยำ แรงปะทะรุนแรงจนเป้าไม้หนาแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ปลิวว่อนร่วงกราวลงสู่พื้นดินแห้งผากของลานฝึกซ้อมทหารหลี่เฉิงลดคันธนูเขาแกะในมือลง ลมหายใจหอบถี่ พ่นไอขาวออกมาเป็นจังหวะหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโป้งไหลย้อยจากขมับผ่านแก้มตอบลงสู่คาง แม้อากาศที่ค่ายทหารนอกเมืองจะหนาวเหน็บจนน้ำในถังจับตัวเป็นน้ำแข็ง แต่รังสีกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องกลับร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง"ท่านอ๋อง..."โม่หยิงหัวหน้าองครักษ์เงาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างสนาม ก้าวเข้ามาส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตาคมกริบของลูกน้องคนสนิทเหลือบมองไปที่เอวสอบของเจ้านายแวบหนึ่ง... เข็มขัดหยกมังกรที่เมื่อเช้าถูกใส่กลับหัว บัดนี้ถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางแล้ว แต่สาบเสื้อที่ยับย่นยังคงฟ้องถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้"ฝีมือท่านยังเฉียบขาดเช่นเดิม... เพียงแต่ดูเหมือนวันนี้ท่านอ๋องจะมีเรื่องกวนพระทัย"หลี่เฉิงกระชากผ้าเช็ดหน้ามาซับเหง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status