วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

กลิ่นเครื่องหอมกล้วยไม้ราคาแพงระยับลอยตลบอบอวลผสมปนเปกับกลิ่นคาวมันของเนื้อสัตว์ย่างรมควัน ภายในโถงรับรองของตำหนักฉืออัน ไออุ่นจากเตาถ่านที่จุดไว้รอบทิศทำให้อากาศภายในร้อนอบอ้าวและชวนให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องหลินหว่านในชุดผ้าฝ้ายสีครามเข้มเก่าซอเดินก้มหน้าผ่านธรณีประตูเข้ามา สภาพของนางดูขัดแย้งกับความหรูหราฟุ้งเฟ้อของสถานที่อย่างสิ้นเชิง ราวกับนกกระจอกที่หลุดเข้ามาในดงพญาหงส์เบื้องหน้าของนาง บนตั่งไม้จันทน์แกะสลักลวดลายมังกรชิงแก้ว ไท่เฟยนั่งเอนกายพิงหมอนอิงปักดิ้นทอง ใบหน้าของพระนางมิได้ซีดเซียวหรือซูบผอมดั่งคนป่วยหนักตามที่ขันทีกล่าวอ้าง ตรงกันข้าม แก้มทั้งสองข้างกลับแดงปลั่งด้วยเลือดฝาด ริมฝีปากฉ่ำวาวจากการเสวยอาหารรสเลิศรอบกายของไท่เฟย รายล้อมไปด้วยฮูหยินตราตั้งจากตระกูลขุนนางใหญ่อีกสามนางที่กำลังหัวเราะต่อกระซิก จอกสุราในมือของพวกนางสั่นไหวตามแรงหัวเราะ"อ้าว... มาแล้วรึ?"หญิงสูงศักดิ์ปรายตามองลูกสะใภ้ด้วยหางตา แววตาที่มองสำรวจชุดผ้าฝ้ายซอมซ่อของหลินหว่านเต็มไปด้วยความรังเกียจและขบขัน"ถวายพระพรเสด็จแม่... คารวะฮูหยินทุกท่าน"หลินหว่านย่อกายลงต่ำจนเข่าแทบติดพื้น กิริยานอบน้อม

กลิ่นน้ำมันนวดฉุนกึกตลบอบอวลไปทั่วห้องบรรทมส่วนพระองค์ในตำหนักฉืออัน แทนที่กลิ่นหอมของกล้วยไม้ที่เคยมีอยู่ก่อนหน้า เศษถ้วยชามที่แตกกระจายถูกนางกำนัลเก็บกวาดออกไปจนหมดสิ้น แต่ร่องรอยความอัปยศที่ปรากฏบนกระโปรงผ้าไหมราคาแพงยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเจ้าของตำหนักไท่เฟยนั่งกัดฟันกรอดอยู่บนตั่งไม้สัก ขาข้างที่ถูกน้ำแกงลวกถูกพาดไว้บนหมอนรอง นางกำนัลสองคนกำลังบรรจงทา 'ขี้ผึ้งหยกเย็น' ซึ่งเป็นของดูต่างหน้าที่หลินหว่านทิ้งไว้ให้ลงบนผิวเนื้อที่เริ่มแดงพองความเย็นวาบของตัวยาที่ลูกสะใภ้ตัวดีมอบให้ ไม่ได้ช่วยดับไฟแค้นในอกหญิงชราได้แม้แต่น้อย กลับยิ่งเปรียบเสมือนการถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า"เบาๆ สิ! พวกเจ้าอยากตายรึไง!"ไท่เฟยตวาดลั่น ถีบนางกำนัลคนหนึ่งจนหงายหลังล้มกลิ้ง"ออกไป! ออกไปให้หมด!"เหล่าข้ารับใช้รีบกุลีกุจอถอยกรูดออกจากห้องเหลือเพียงขันทีจางคนสนิทที่ยืนก้มหน้าสงบนิ่งอยู่มุมห้อง และสตรีร่างเล็กบอบบางในชุดสีชมพูอ่อนที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังฉากกั้นลมหวังรั่วเดินเข้ามาใกล้ตั่งประทับอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของนางดูอ่อนช้อยและไร้พิษสง ใบหน้าจิ้มลิ้มรูปไข่ประดับด้วยดวงตากลมโตที่ดูใสซื่อบริสุท

ตะวันรอนอัสดงสาดแสงสีส้มแดงอาบไล้ไปทั่วจวนอ๋อง ทว่าเมื่อแสงนั้นส่องกระทบ 'เรือนตะวันตก' ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายสวน กลับดูคล้ายกับสีของโลหิตที่แห้งกรังบนกำแพงเก่าคร่ำคร่าต้นไห่ถังยืนต้นตายซากหน้าเรือนแผ่กิ่งก้านสาขาสีดำทะมึนราวกับกรงเล็บปีศาจที่พยายามจะตะกายฟ้า ใบไม้แห้งกรอบปลิวว่อนไปตามแรงลมที่พัดกรูเกรียว หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดเล็กกวาดฝุ่นผงไปกองรวมกันที่มุมอับหวังรั่วก้าวเท้าลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างาม นางปรายตามองที่พักใหม่ด้วยความพึงพอใจในแวบแรก โครงสร้างเรือนทำจากไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตร แม้จะดูเก่าไปบ้างตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงความโอ่อ่าสมฐานะ"พี่สะใภ้ช่างใจกว้างจริงๆ..." หญิงสาวพึมพำ มุมปากยกยิ้มเหยียด "เรือนใหญ่โตขนาดนี้ ยกให้ข้าอยู่คนเดียว"เท้าเล็กในรองเท้าปักลายดอกท้อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปวูบ...ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โถงกลาง ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พัดปะทะใบหน้า จนขนอ่อนตามร่างกายลุกชันโดยพร้อมเพรียง มันไม่ใช่ความหนาวเย็นตามฤดูกาล แต่เป็นความเย็นชื้นที่แทรกซึมมาจากใต้พื้นดิน ราวกับลมหายใจของหลุมศพภายในห้องตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้จันทน์หอมราคาแพงตามที่หลินหว่าน

รุ่งสางของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับหมอกหนาที่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณจวนอ๋อง อากาศเย็นจัดจนไอขาวพวยพุ่งออกมาทุกครั้งที่หายใจเข้าออก เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกล ปลุกให้สรรพสิ่งตื่นจากนิทราทว่าสำหรับหลี่เฉิงค่ำคืนที่ผ่านมาเปรียบเสมือนการทรมานที่ยาวนานแม่ทัพหนุ่มนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียง รอยคล้ำใต้ตาปรากฏชัดเจนจากอาการนอนไม่หลับ เสียงหวีดร้องและเสียงเคาะประตูของหวังรั่วที่ดังเป็นระยะตลอดคืน รบกวนโสตประสาทจนเขาข่มตาไม่ลง แม้จะสั่งให้บ่าวไพร่กันนางไว้อีกห้อง แต่เสียงสะอื้นไห้คร่ำครวญราวกับจะขาดใจตายก็ยังเล็ดลอดเข้ามาในห้องนอนได้อยู่ดีความเงียบสงบ... สิ่งที่เขาเคยได้รับจนเคยชินจากภรรยาเอก บัดนี้กลายเป็นสิ่งที่เขาโหยหาที่สุดปัง!หลี่เฉิงกระแทกบานประตูห้องนอนเปิดออกด้วยความหงุดหงิด เขาต้องการออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อไล่ความมึนงงที่ศีรษะแต่ทันทีที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตู ร่างเงาตะคุ่มที่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่หน้าห้องก็ผุดลุกขึ้นทันควัน"ท่านพี่! ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?"หวังรั่วในสภาพขอบตาบวมช้ำ จมูกแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ถลาเข้ามาหาเขา มือเรียวคว้าชายเสื้อคลุมของชายหนุ่มไว้แน่น กลิ่นแป้งและกลิ่นเค

เสียงดนตรีบรรเลงและเสียงหัวเราะขบขันจากลานพระราชพิธีเริ่มแผ่วเบาลงเมื่อหลินหว่านเดินปลีกตัวออกมายังส่วนลึกของอุทยานหลวง ความวุ่นวายและสายตาที่จับจ้องนางราวกับสัตว์หายากทำให้รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นสุราคละคลุ้งที่ลอยมาจากโต๊ะเสวยถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีและไอชื้นจากสระบัวร่างระหงในชุดไหมต่วนสีฟ้าครามเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินกรวด แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบเครื่องประดับเงินบนศีรษะเกิดประกายวูบวาบ ลมหนาวยามดึกพัดกรูเกรียวทำให้ชายกระโปรงยาวพลิ้วไหว ส่งเสียงสวบสาบเสียดสีกับพื้นหินนางมาหยุดยืนอยู่ที่ศาลาริมน้ำซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเหล่าบัณฑิตและขุนนางฝ่ายบุ๋นเพื่อประชันบทกวี บนโต๊ะหินอ่อนมีพู่กัน แท่นฝนหมึก และกระดาษเซวียนจื่อวางเรียงรายพร้อมสรรพ ทว่าในยามนี้ไร้ผู้คน เพราะทุกคนต่างไปรวมตัวกันดื่มกินอยู่ที่ลานหน้าเพื่อประจบสอพลอฮ่องเต้หญิงสาวมองดูผิวน้ำที่สะท้อนเงาจันทร์ ความโดดเดี่ยวที่คุ้นเคยโอบล้อมรอบกาย มือเรียวหยิบพัดจีบผ้าไหมสีขาวที่พกติดตัวออกมาคลี่ออกนิ้วยาวดั่งลำเทียนเอื้อมไปหยิบพู่กันจุ่มหมึกที่ถูกฝนไว้แล้ว ปลายขนสัตว์ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหมึกสีดำสนิท นางจรดป