บททั้งหมดของ ขวัญรดาลูกแม่ค้า: บทที่ 31 - บทที่ 40

ชายร่างกำยำผู้เป็นลูกค้าคนแรกรับจานสังกะสีไปพร้อมกับเลือกตักผักสดใส่จานของตนจนพูน ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งเหมาะ ๆ ใต้ร่มไม้แล้วลงมือใช้ช้อนสังกะสีตักขนมจีนชุ่มน้ำยาเข้าปากทันที วินาทีที่เส้นขนมจีนคำแรกเข้าปาก...ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ! "เฮ้ย! อร่อยจริงเว้ย!" เขาต

หลังจากที่ความตื่นเต้นยินดีเรื่องกำไรก้อนแรกเริ่มสงบลง บทสนทนาในวงข้าวก็เปลี่ยนเป็นเรื่องแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่ในขณะที่สุ่นลั้งกับมนตรีกำลังพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้นถึงการเพิ่มปริมาณของที่จะทำไปขาย... แววตาของช่อฟ้ากลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป...รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ แต่แววตากลับฉายความกั

หลังจากที่มนตรีได้ทดลองเข็นรถวีไอพีให้ลูก ๆ นั่งเล่นจนเป็นที่พอใจแล้ว เขาก็จอดมันไว้กลางลานหน้าบ้าน ก่อนที่ทุกคนในครอบครัวจะพากันมายืนล้อมวงมองผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้ด้วยความภาคภูมิใจ ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่รถเข็น...แต่ทว่ามันคือสัญลักษณ์ของความสามัคคีและความหวังของพวกเขา...บรรยากาศในยามเย็นวั

คำพูดที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริงของช่อฟ้า ทำให้บรรยากาศที่เคยคึกคักเมื่อครู่เงียบลงทันที ทุกคนต่างรู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดคือความจริง...ลำพังแค่การเตรียมของและขายขนมจีนในตอนกลางวันก็แทบจะหมดเรี่ยวแรงกันแล้ว หากต้องมาทำของขายเพิ่มในตอนเย็นอีก มีหวังได้ล้มป่วยกันทั้งบ้านแน่ ความหวัง

"ลองสิ! จัดมาเลยอาลั้ง!" ป้านิ่มและผองเพื่อนต่างพากันสั่งอย่างไม่ลังเล หลายคนกลับเข้าบ้านไปหยิบจานชามของตัวเองออกมาเพื่อซื้อกลับไปเป็นมื้อกลางวัน หลังจากนั้นไม่นานช่อฟ้ากับสุ่นลั้งก็ช่วยกันตักแกง ตักข้าวให้ลูกค้ากลุ่มแรกของวันนั้นอย่างคล่องแคล่วและเข้าขากันอย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งขวัญรดาคิดว