All Chapters of เพื่อน (ผัว) คนนี้คือใคร: Chapter 31 - Chapter 40

Chapter :9 ฝันร้าย“ตรี พี่ขอโทษ แม่พัชครับ ผมขอโทษ ที่หนีมาคนเดียว ฮือๆ ผมยังไม่อยากตาย ผมไม่อยากกลับไป อย่าพาผมกลับไปเลย อย่า!” ฉันที่ยืนมองจากปลายเตียงหลังจากไปเข้าห้องน้ำในตอนดึก แล้วออกมาพบว่าคนที่หลับกำลังละเมอเพ้อพร่ำชื่อของตัวเองและแม่พัช ฉันรู้สึกงุนงง และยืนฟังการละเมอหรือฝันร้ายนั้นอย่างตั้งใจ กระทั่งมันกรีดร้องตัวสั่นสะท้าน จึงพุ่งเข้าไปเขย่าตัวอีกฝ่าย“ตรี ตื่นๆ!”“ไม่ ไม่ ผมไม่ไป ไม่ไป!”“ตรี ตื่นโว้ย!” ฉันตะโกนชื่อมัน กอดร่างสั่นสะท้านนั้นไว้อย่างตกใจ แต่ดูเหมือนสติมันจะไปไกลเกินกว่าเสียงเรียกและอ้อมกอดของฉันจะรั้งมั้นไว้ได้ จึงตัดสินใจทุบไหล่มันอย่างแรง และมันได้ผลมันลืมตาขึ้น หายใจหอบแรง เหงื่อเต็มใบหน้า และอาจจะทั้งตัวเพราะเสื้อมันก็ชื้น มันมองหน้าฉันเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่น แล้วพึมพำพร้อมกับดวงตาที่ปิดลงอีกครั้ง“เก้าเหรอ”“ใช่ กูเอง ฝันร้ายเหรอวะ” ฉันถามแล้วลูบไหล่หลังมันอย่างปลอบโยน“อือ ฝันไม่ดีเลย” มันพูดงัวเงียและยังหลับตาเหมือนคนที่ยังไม่ตื่นเต็มที่“ฝันอะไร”“ฝันว่าแม่พัชกับไอ้ตรีมาตามให้พี่ไปอยู่ด้วย”คำตอบนั้นทำให้ฉันช็อกไปทันที เย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง

“เพราะถ้าคุณพ่อเสีย หรือแม้จะไม่เสียก็เถอะ ไอ้โทมันกลัวว่าสมบัติของมันอาจตกเป็นของคนอื่น เช่นแม่เลี้ยง หรือลูกบุญธรรมอย่างไอ้แทนไท ซึ่งไอ้โทมันไม่มีทางให้เป็นแบบนั้น มันเลยเขียนพินัยกรรมยกทุกอย่างให้เป็นของกูคนเดียว เพราะอย่างน้อยกูก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของมัน”“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วพ่อมึงรู้มั้ยว่าพี่มึงยกทุกอย่างให้มึง”“รู้”“เขาถึงไม่ส่งเสียมึงอีกต่อไปสินะ”“ก็อาจไม่เกี่ยว เพราะแม่เลี้ยงกูคุมบัญชีที่บ้านว่ะ”“ว้าวท่าทางแม่เลี้ยงมึง จะเหมือนในละครหลังข่าวเปล่าวะ”“ก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะละครหลังข่าวบางเรื่องก็อาจเขียนมาจากชีวิตจริงก็ได้”“มึงพูดแบบนี้ทำให้กูคิดเยอะนะ”“คิดอะไร”“เรื่องอุบัติเหตุรถชนไง ตอนนั้นมึงกับพี่อยู่ด้วยกันสองคนเหรอ”“มีแม่พัชด้วย”“แม่พัช” ฉันทวนคำพูดของไอ้ตรี ตอนที่อยู่บ้านนอกด้วยกันปกติมันเรียกแม่ก็เรียก แม่เฉยๆ ไม่มีแม่พัชแล้วไหนก่อนหน้านั้นมันบอกว่าแม่ฆ่าตัวตายเพราะเป็นซึมเศร้านี่นะตกลงมันยังไงกัน ฉันรู้สึกว่ามันจำเรื่องที่ตัวเองโกหกไว้ไม่ได้แน่ๆอยากจะเค้นถามเรื่องนี้ต่อ แต่ฉันก็ไม่ทำ เพราะฉันอยากจะฟังมันพูดเล่าออกมาเอง แต่เพราะฉันชะงักกับคำพูดของมัน มั

Chapter :10 การตัดสินใจ ฉันโทร. บอกป้าดามาเปิดประตูทางเข้าคอนโดฯ เพราะไม่มีคีย์การ์ดรอไม่กี่นาทีป้าดาว สาวใหญ่ร่างเล็กวัยห้าสิบสิบห้า ใส่ชุด เดรสยาวสีฟ้า ใบหน้าสวยสมวัยส่งยิ้มสดใสให้ฉัน“มาก็ดีแล้ว ป้ามีเรื่องสำคัญจะบอก” เมื่อเดินเข้ามาในลิฟต์ป้าดาก็เอ่ยขึ้น“มีเรื่องอะไรเหรอคะ”“ถึงห้องก่อน ค่อยคุย”เมื่อลิฟต์เปิดยังชั้นห้องพัก ก็เดินตามป้าดาไปติดๆ กระทั่งเข้าไปในห้องพัก ซึ่งเป็นห้องขนาดสามสิบตารางเมตร ซึ่งป้าดาซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน หลังจากทำคาเฟ่แล้วรายได้ค่อนข้างดีป้าดาหยิบขวดน้ำเย็นมายื่นให้ฉัน แล้วนั่งลงข้างๆ“มีเรื่องอะไรเหรอคะ”“พอดีมีคนขอเซ้งคาเฟ่ ให้ราคาดี ป้าเลยโอเค รวมทั้งต้องขายคอนโดฯ เพราะป้าต้องการเงิน เพื่อจะไปตั้งหลักที่เมกา ไม่แน่ใจว่าจะกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทยอีกมั้ย”“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ก็ถ้าป้าดาตัดสินใจแบบนั้นก็โอเคค่ะ”“ไม่เป็นไรใช่มั้ยที่ป้าไม่ได้ให้เราดูแลคาเฟ่แล้ว และยังขายคอนโดฯ อีก”“ไม่เป็นไรค่ะ”“แต่ถ้าเก้าอยากทำงานที่คาเฟ่ ป้าฝากเจ้าของคนใหม่ให้ได้นะ”“ไม่เป็นไรค่ะ เก้าหางานอื่นทำได้ ป้าดาไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เก้าเพิ่งเรียนจบ การหางานทำเป็นเรื

“มึงจะบ้าเหรอ!”“มึงไม่อยากได้สมบัติกูเหรอ ทั้งคอนโดฯ รถ ที่ดินอีกตั้งมากมาย เงินสดในธนาคาร มึงใช้ไปจนตายก็ไม่หมดนะโว้ย ถ้าไม่เปย์คนอื่นจนหมดตัว”“มึงอย่าเอาเงินมาหลอกล่อกูนะ กูยิ่งจนๆ อยู่”“เงินนะเก้า มึงจะได้ไม่ต้องเครียดว่าชีวิตนี้จะหางานได้มั้ย หรือยังไง”“แต่ถ้ากูได้สมบัติมึง ตอนมึงตายนี่นะ ไอ้บ้า ถึงกูจะอยากได้ แต่ต้องแลกที่มึงต้องตาย กูไม่เอาหรอก”“มึงพูดแบบนี้ กูยิ่งรักมึงมากขึ้นกว่าเดิม แต่ตอนนี้กูยังไม่ตายไง มึงก็ให้กูดูแล และถ้าจดทะเบียนสมรสกันได้ มันจะยิ่งดี กูจะได้หายห่วง ว่าตายไปสมบัติกูจะเป็นของมึงในฐานะเมีย เพราะจู่ๆ ทำพินัยกรรมยกสมบัติให้โดยไม่ได้จดทะเบียน มันก็ทำได้นะ แต่มึงอาจโดนพ่อกูฟ้องร้อง หรือมีเรื่องราวต่างๆ วุ่นวายตามมา เผลอๆ ถ้ากูตาย เขาอาจสงสัยมึง เพราะเป็นคนเดียวที่ได้รับมรดกกู”ไอ้ตรีอธิบายจนฉันเริ่มมึนๆ แต่ฉันก็ยังไม่คล้อยตาม“สมมตินะ ไอ้แทนไทมันรู้เข้า มันก็จะกำจัดทั้งมึงและกูไง” เงินก็อยากได้ แต่พอคิดว่าจะต้องถูกปองร้าย หากไอ้แทนไทมันคิดชั่วอยากได้สมบัติของไอ้ตรี ที่ดูเหมือนว่าจะมีมหาศาลอยู่“ก็อย่าให้มันรู้สิวะ เราไม่ได้จัดงานแต่งป่าวประกาศนี่หว่า”“ม

“โอ๊ยเมื่อยไปทั้งตัว” ฉันบ่นหลังจากหอบข้าวของเข้ามาในเพนส์เฮ้าส์ ฉันทิ้งตัวบนโซฟาอย่างหมดแรง“กูเอาไปเก็บที่ห้องแต่งตัวนะ” ไอ้ตรียกข้าวของฉันเข้าไปในห้อง ซึ่งห้องนอนมันมีห้องแต่งตัวแยกไปอีกมุม ใกล้กับห้องน้ำพี่ชายไอ้ตรีคงเป็นผู้ชายที่โคตรเป๊ะ นอกจากห้องจะตกแต่งอย่างเรียบหรู ของใช้ต่างๆ ก็จัดวางอย่างเป็นระเบียบ และจัดสรรพื้นที่ใช้สอยในห้องพักอย่างลงตัว“หิวหรือยัง” ไอ้ตรีเดินกลับมายังห้องนั่งเล่น“ก็หิวเหมือนกัน”“กินไรดี” มันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฟู้ดเดลิเวอรี่“อยากกินหมี่แห้งหมูแดง หมูกรอบ”“อือ” มันพยักหน้ารับ แล้วกดสั่งเมนูที่ฉันต้องการทันที รอเพียงครึ่งชั่วโมง มันก็ลงไปรับออร์เดอร์ มาวางตรงหน้าฉัน ก่อนเดินไปหยิบเครื่องดื่มมาให้ ซึ่งคือน้ำผลไม้ยี่ห้อโปรดของฉัน“วันหลังต้องไปซื้อของสดมาใส่ในตู้เย็น กูอยากทำอาหารกินเองจะได้ประหยัด” ท้ายประโยคไอ้ตรีทำหน้าขัดใจ“มีเงินเยอะก็จริง แต่ไม่ประหยัดมันก็หมดได้ง่ายๆ นะโว้ย”“เออๆ กูแค่ไม่อยากให้มึงเหนื่อย”“จะเหนื่อยบ้าไรล่ะ ทำอาหารกินแค่นี้ เอากับมึงเหนื่อยกว่าอีก”“โห เปรียบเทียบเข้า”“ก็ตอนนี้เรายังหาเงินเองไม่ได้เลยไง ก็ประหยัดได้ก็ปร