Semua Bab นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ: Bab 51 - Bab 60

“เหม่ยฉี... เจ้าจะทำเรื่องพรรค์นี้จริงหรือ? เจ้าดูข้าให้ดี ๆ ข้าไม่ใช่มนุษย์” “ข้าไม่สนใจเรื่องนั้น ข้าต้องการท่านแม่ทัพผู้เดียว ได้โปรดเถิด” เสียงหวานพร่าเอ่ยพลางพ่นลมหายใจอุ่นร้อนบนซอกคอ ใต้เรือนผมสีเงินที่พัวพันไปกับเรือนผมของนาง แอ่นเอวเข้าหาเรือนกายสั่นเกร็ง จนหน้าท้องแบนราบชนชิดติดหน้าท้องแน่นขนัดแม่ทัพร่างกำยำสวมเสื้อเพียงชั้นเดียว นางเป็นคนนำชุดของบิดามาเปลี่ยนให้เขาตอนหลับใหล จะใส่หรือถอดนางก็ช่ำชองแล้ว ยิ่งเขามีครึ่งกายเป็นหางสะอาดซึ่งนางหลงใหลมันนัก เขาคงไม่กล้าออกไปจากห้องนี้เจี้ยนหยู่เผลอส่งเสียงเรียกปรามนาง ‘เหม่ยฉี อย่าเลย’ ทว่าเขากลับปิดตาลงด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มเมื่อถูกเล้าโลมอย่างหนัก ตอนนี้นางถือว่านางเอาเปรียบเขาได้ นางก็ลูบจับไปทั่วกายบุรุษ พอนางเอ่ยเสียงหวาน ‘ท่านแม่ทัพเจ้าขา ยอมเป็นของข้าดี ๆ เถิด’ เขาก็แทบคลั่ง!กลิ่นหอมอบอวลจากเนื้อกายสาวทำเอาบุรุษอสรพิษผู้ถือพรหมจรรย์มาร่วมร้อยปีกัดฟันแน่น เส้นเลือดปูดโปนไปทั่วแม้กระทั่งต้นแขน เล็บปีศาจจิกกำผ้าปูที่นอนถึงแม้ว่าแม่ทัพใหญ่ไม่เคยแตะต้องสตรี ใช่ว่าไม่เคยเข้าหอนางโลม ทุกคราวเลี้ยงฉลองกับเหล่าทหาร ตัวเขาจำต้องเง

ใกล้รุ่งสางนางติดสินบนสาวใช้ด้วยปิ่นราคาแพงและเงินตำลึงทอง ซึ่งอาจเป็นเงินเดือนบ่าวทั้งปี เรียกบ่าวคนสนิทนำผ้าปูเตียงไปซัก แม่ทัพเจี้ยนหยู่กลับขอโทษนาง พูดพร่ำว่าจะสู้หน้าท่านหมอหลวงได้อย่างไร เขาทำลายชื่อเสียงของคุณหนูรองจนย่อยยับ กระทั่งนางเอ็ดว่าได้เสียกับนางแล้วจะทิ้งนาง หรือจะให้นางทิ้งเขาเป็นสุนัขดี? เขาถึงนิ่งเงียบไป...“ใช่เพียงอาหารบำรุงอย่างเดียวจะทำให้ครึ่งอสรพิษกลับมาแข็งแรงได้ ท่านพ่อรีดพิษท่านไปมาก ต่อให้เป็นเทพปีศาจยังใช้เวลาฟื้นฟูร่วมแรมปี ข้าจะรักษาท่านด้วยยาสมุนไพร ฝังเข็มเพื่อปรับสมดุลหยินหยาง ในทางปีศาจก็ต้องทำ...” นางชำเลืองมองไปยังอาภรณ์น้อยชิ้นเจี้ยนหยู่มีสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ เขาสวมชุดสีนิลเบาบางหลุดหล่นบนบ่า เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำอย่างบุรุษนักรบ เรื่องเสื้อผ้าของเขานั้นคุณหนูรองสั่งบ่าวรับใช้ให้ไปนำมาจากจวนแม่ทัพ ใส่หีบผ้าวางไว้ตรงมุมห้อง ทว่าคนที่ปกติกินนอนบนดินทราย อย่างมากก็เปลี่ยนชุดวันละครั้งเรือนหมอหลวงดูแลท่านแม่ทัพเป็นอย่างดีตามพระบรมราชโองการ เรือนหลันฮวาที่พักส่วนตัวของคุณหนูรอง ห้ามไม่ให้ใครมารบกวนแม้แต่คณาญาติ ประตูบานที่เชื่อมกับโรงปรุงยาขัดไม้

“ไยท่านต่อว่าข้าเป็นพวกปากหวาน น้ำใจเชือดคอเสียได้” นางหัวเราะร่าเริง บุรุษร่างกำยำหายใจครืดคราดดัง ทำหน้ายุ่งมองสตรีในอ้อมแขน พอเขายอมนางหน่อยนางก็ได้ใจ “ข้าบอกรักใต้เท้าทุกวัน ได้หรือไม่เจ้าคะ?”“เรื่องของเจ้าสิ”“โธ่... ใต้เท้าเจ้าขา ทำไมท่านถึงไม่พอใจ ข้าใช่คนหัวโบราณเสียเมื่อไร ชายหญิงถูกใจกัน มีสัมพันธ์ทางกายเป็นเรื่องธรรมดา นี่แน่ะ ข้าจะเล่าอะไรให้ท่านฟัง” นางเอานิ้วชี้แตะปลายจมูกโด่งเป็นสันคมด้วยท่าทีหยอกล้อ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงทันที “สหายข้าคนหนึ่ง นางมีคนรักตั้งสิบ นางคบ ๆ เลิก ๆ แล้วนางก็มีใหม่ สหายอีกคนเล่าว่านางมีประสบการณ์หลับนอนกับบุรุษรูปงามมากมายนับไม่ถ้วน นางย้ำว่าพวกเขาไม่ใช่คนรัก รุ่งเช้าก็แยกทางกันไป นางเป็นหญิงรักสนุก”“แล้วเจ้าล่ะ?”“ข้าเป็นเด็กดีเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจเรียนจนสอบแพทย์ปรุงยาได้ ไม่เสียเงินเรียนสักตำลึง การสอบเป็นนักเรียนทุนในบ้านข้าน่ะยากเสียยิ่งกว่าสอบจอหงวน ข้าได้อันดับหนึ่ง”“เจ้าพูดจริงหรือ?” เขาจ้องจับผิดนางด้วยสายตาราวกับว่ากำลังเค้นเอาความลับจากเชลย เขาคาดหวังคำตอบของนางเป็นอย่างมาก...“ข้าจะโกหกท่านทำไมเล่า วัน ๆ ข้าอ่านหนังสือกองเท่าภูเขาจนด

“มาทำไมบ่อย ๆ พวกเสนาบดีนี่ว่างงานนักรึไง เหม่ยฉี เจ้าให้สาวใช้ไปส่งยาต้มแทนไม่ได้หรือ ใครต้มยาก็รสชาติเหมือน ๆ กันนั่นแหละ เจ้ามีหน้าที่ดูแลข้า ร่างกายยังไม่แข็งแรงดี จะไปทำงานรับใช้บ้านเมืองได้อย่างไร”“อ้าว! แม่ทัพเจี้ยนหยู่ ท่านยังไม่หายป่วยรึ?” เสียงที่ดังขึ้นขัดบทสนทนาไม่ใช่คนอื่นไกล ไท่ซือจิ่วควบม้าตรงมาที่จวนแม่ทัพ โดยมิได้ตั้งใจว่าจะมาพบบุตรสาว บิดาก้าวเข้ามาในห้องพักด้วยท่าทางอารมณ์ดี ไม่ลืมหันไปบอกสาวใช้“ขอบใจพวกเจ้ามาก อุตส่าห์ดูแลเรือนหมอหลวงแทนคุณหนูรอง ข้ามีเรื่องจะปรึกษาท่านแม่ทัพสักประเดี๋ยว ข้าไปพบพวกเขาเอง เจ้าไปแจ้งแขกให้รอ”“เจ้าค่ะนายท่าน”สาวใช้รับคำสั่งแล้วรีบไป ในขณะที่แม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยโทสะ แลดูริษยาอาฆาต เขาจ้องผู้ช่วยแพทย์หนุ่มที่คาดใบหน้าครึ่งหนึ่งด้วยผ้าขาวบางจนเจ้าตัวก้มหน้าหวาดกลัว รีบเก็บอุปกรณ์ใส่หีบ “คำนับแม่ทัพเจี้ยน” บิดาเข้ามายกมือโขกศีรษะ แม่ทัพก็รับมารยาท“เชิญท่านทำตัวตามสบาย ท่านหมอหลวง” “จะว่าไปแล้วท่านแม่ทัพก็อายุมากกว่าข้า มากกว่าอาวุโสบ้านข้าเสียอีก เอ... ตกลงเรื่องลูกสาวข้านี่มันยังไง?”“ท่านกำลังกล่าวหาว่าข้าเป็นตาเฒ่า หลงเด็กสาว...

ตงฟางมาส่งรายงาน ขณะแม่ทัพใหญ่ออกคำสั่งตั้งแถวทหารพลหอกอย่างเข้มแข็งกองทัพต้าเจี้ยงจวินมีสัญลักษณ์ที่โดนเด่นด้วยการปักด้ายแดงบนแขนเสื้อเป็นลวดลายอสรพิษ เหล่าทหารจะมีป้ายยศแบ่งแยกกลุ่มกองอย่างชัดเจนแม่ทัพส่วนมากสวมเกราะดำทับเครื่องแบบของแต่ละเหล่าทัพ ขณะที่ต้าเตียงจวินดูสง่างามกว่าผู้ใดในต้าเหลียง อาภรณ์พระราชทานของเขาตัดกับเรือนผมสีเงิน สามารถมองเห็นได้ชัดเจนแม่ทัพเจี้ยนหยู่ในชุดสีเงินเอามือไพล่หลัง เฝ้าดูทหารหนุ่มอย่างใจเย็น ท่ามกลางอากาศที่เย็นลง ผู้คนสวมเสื้อผ้าหนาขึ้นตามฤดูกาลถือเป็นวันดีของทหารหน้าใหม่ เล่ากันว่าแม่ทัพเฉินหรือแม่ทัพหยางต่อให้ดุดันก้าวร้าวในการฝึกฝนเท่าไร ก็ยังไม่เท่าแม่ทัพเจี้ยนหยู่ เขาเคี่ยวกรำทหารอย่างหนักราวกับว่าจะสร้างกองทัพปีศาจ วันใดที่ถูกเพ่งเล่งด้วยนัยน์ตาสีชาด เหมือนกับว่ากลุ่มควันปีศาจจะพุ่งเข้ามารัดข้อมือข้อเท้า ทหารต่างบ่นว่าปวดระบมจนลุกไม่ขึ้น ต้องนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ไปถึงรุ่งเช้า วันนี้แม่ทัพเจี้ยนหยู่ท่าทางใจลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อตัว ยิ่งกลิ่นสาบเหงื่อมนุษย์พาลให้หงุดหงิดหิวกระหาย เขาชะโงกคอมองหาใครสักคน จนบ่าวรับใช้ตระกูลหยางนำยาและอาหารมาส่ง