All Chapters of ส่วนเกินรัก: Chapter 51 - Chapter 60

51 เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก@ห้างสรรพสินค้าหลังทานข้าวเช้าเสร็จราฟาเอลก็พาอิณรามาเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า คนตัวเล็กที่เดินตามหลังพยายามมองหาช่องทางหลบหนี แต่ก็มีลูกน้องของราฟาเอลเดินตามหลังอยู่ จนกระทั่งหางตากลมโตเหลือบเห็นป้ายบอกทางไปห้องน้ำอิณราจึงคิดแผนการบางอย่างออก“เอ่อ…คุณราฟาเอลคะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะ พอดีปวดท้อง”ร่างสูงที่เดินนำหน้า ชะงักเท้า ก่อนจะหันหลังกลับมาหาคนตัวเล็ก หรี่ตามองเหมือนกำลังไม่ไว้ใจ อิณราทำตัวเป็นปกติ ไม่ให้ชายหนุ่มจับพิรุธได้ สักพักเขาก็อนุญาตให้เธอไป“อืม เดี๋ยวฉันจะรออยู่ตรงนี้”อิณราเหลือบตามองแล้วเดินผ่านร่างสูงไป ทันทีที่ผ่านพ้นสายตาของชายหนุ่มเธอก็เริ่มคิดหาทางหนี แต่จะทำยังไงให้เขาไม่รู้“จะทำยังไงดี” อิณรายืนบ่นอยู่หน้ากระจกด้วยสีหน้าร้อนรนใจ ห้องน้ำในห้างสรรพสินค้าแทบไม่มีช่องทางให้หลบเลยด้วยซ้ำ “หรือฉันต้องอยู่กับผู้ชายอย่างคุณไปจนวันตายจริงๆ”หน้างามฉายแววสลดเมื่อนึกว่าตนเองคงหนีจากซาตานร้ายไม่พ้นแน่ๆ และในจังหวะนั้นก็มีผู้หญิงคนนึ่งเดินเข้ามาล้างมืออยู่ข้างๆ หล่อนสวมหมวกไหมพรมสีน้ำตาลอ่อน สวมแว่นกันแดดสีดำ สวมเสื้อแจ๊คแก็ตตัวโคร

53 ตามหาแม่รถไฟมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองจังหวัดชุมพรตามที่อยู่ที่ป้าขวัญเป็นคนให้ ซึ่งอิณราเคยมาที่นี่ครั้งนึ่งปรากฏว่าบ้านหลังเก่าถูกขายทอดตลาดไปแล้ว ตอนนั้นไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ แต่ครั้งนี้เธอจำเป็นต้องกลับมาที่นี่อีรอบ เพื่อมาตามหาความจริงอิณราก้าวเท้าลงจากขบวนรถไฟแล้วจ้างสามล้อเครื่องให้ไปส่งตามที่อยู่ที่ระบุไว้ในเอกสารสำเนาบัตรประชาชนของมารดา ได้แต่ภาวนาขอให้ท่านยังมีชีวิตอยู่…กระทั่งมาถึงบ้านหลังเก่าที่มารดาเคยอยู่ ปรากฏว่าตอนนี้ถูกรื้อทำใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เท้าเล็กก้าวไปหยุดอยู่ริมรั้วหน้าบ้าน เห็นหญิงสาววัยสามสิบต้นๆกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน สภาพบ้านหลังใหม่แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยด้วยซ้ำ สักพักหญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา ย่นคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นคนแปลกหน้ายืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน“มาหาใครจ้ะหนู” เสียงนั้นดึงสติของอิณรากลับคืนมา“เอ่อ…หนูมาหาเจ้าของบ้านค่ะ พอดีหนูมีเรื่องสำคัญอยากจะถาม”“พี่ไม่ใช่เจ้าของบ้านหรอกจ้า พี่เป็นแค่หลาน” นางวางบัวรดน้ำลงแล้วเดินมาหาอิณรา แต่ก็ยังไม่ยอมเปิดประตูรั้วให้ “มีเรื่องอะไรหรอ”“คือว่า…หนูเป็นลูกสาวเจ้าของบ้านหลังเก่

55 เรียนผูกต้องเรียนแก้วันเวลาผ่านไปราฟาเอลก็ยังไม่ได้ข่าวของอิณราสักที ทุกคืนล้วนผ่านไปด้วยการนอนคิดถึงคนที่เคยนอนกอด แต่เมื่อไร้เงาของเธอ ชีวิตก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จากชายหนุ่มที่เคยมุ่งมั่นอยู่กับการแก้แค้น กลายเป็นคนเขร่งครึม ไม่พูดไม่จากับใคร วันๆเอาแต่เก็บตัวเงียบ ตกดึกก็ออกไปดื่มเหล้าย้อมใจ ชีวิตของเขาวนลูบอยู่แบบนี้มาสักพักแล้วอิณราใจร้ายเหลือเกิน ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัวเลย เธอคงโกรธเข้ามาก เกลียดเขามาก ถึงได้หนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เพียงลำพัง“เธอไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม เกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรอ” ริมฝีปากหยักบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขวดเหล้าขึ้นมากระดกดื่มครั้งแล้วครั้งเล่า หวังให้ความเมาลบล้างความรู้สึกผิดในใจ หลับตาลงก็นึกถึงแต่ภาพที่อิณราถูกเขาทำร้ายต่างๆนาๆ ทุกครั้งที่เจอ ดวงตากลมใสแจ่วคู่นั้นมักเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตา ความเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจที่เธอได้รับ คงหนักหนาเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทนไหว ในวินาทีนี้ที่ไม่มีเธอแล้ว คนที่จมอยู่กับความเสียใจก็คงเป็นเขา ราฟาเอลตัดสินใจขับรถออกจากบ้านเพื่อไปหาร้านนั่งดื่มย้อมใจ จนกระทั่งมาถึงรูฟท็อ

57 เริ่มต้นใหม่อิณราใช้เวลาตามหามารดาร่วมอาทิตย์จนกระทั่งพบเบาะแสจากเจ้าของบ้านคนก่อน หญิงสาวรีบเดินทางไปที่ตลาดริมคลองทันที ซึ่งอยู่อีกฝากหนึ่งของตัวเมือง เธอมาที่นี่ด้วยความหวัง…หวังว่าจะเจอมารดา หากเจอกัน ไม่รู้ว่าท่านจะจำได้หรือเปล่าว่าเคยมีลูก เท้าเล็กเก้าไปตามทางเดินอันแสนคับแคบ ซึ่งบางจุดมีน้ำขังจนส่งกลิ่นเหม็นเน่ากึก!ร่างเล็กหยุดชะงักที่หน้าร้านขนมไทยซึ่งตั้งอยู่ในโซนขายอาหาร ราวกับวิญญาณโดนสูบออกจากร่างจนไม่กล้าขยับขาเดินต่อ เบื่องหน้าคือหญิงวัยสี่สิบนิดๆกำลังนั่งขายขนมอย่างตั้งใจ แต่ก็แทบไม่มีลูกค้าแวะเข้าร้านเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าของท่านค่อนข้างอิดโรย เสื้อผ้าที่สวมใสค่อนไปทางเก่า ผิวพรรณแห้งเหี่ยวโดยเฉพาะบริเวณฝ่ามือบ่งบอกว่าท่านคงทำงานอย่างหนัก“ขนมจ้า ขนมตาล ขนมกล้วย ขนมเข่ง ชิ้นละยี่สิบบาทจ้า…” เสียงท่านร้องเรียกลูกค้าที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา แต่ก็ไม่มีใครแวะจอดสักราย กระทั่งท่านหันไปถามแม่ค้าร้านข้างๆ “วันนี้ขายของไม่ดีเลย ทั้งวันเพิ่งได้ขายแค่สองร้อยเอง”“ฉันก็เหมือนกัน ไม่รู้จะพอค่านมลูกหรือเปล่า เศรษฐกิจก็แย่เหลือเกิน คนเดินตลาดก็ไม่มี”“ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องด

59 ป้าโกหกผมทำไม!หลายเดือนผ่านไป...ราฟาเอลได้เรียนรู้การใช้ชีวิตโดยไม่มีอิณราอยู่ข้างๆ ทำให้เขารู้ว่าตั้งแต่วันที่เธอจากไป เธอได้พรากความสุขของเขาไปด้วย อิณราใจร้ายเหลือเกิน ไม่ให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเอง ว่าผู้ชายคนนี้ก็สามารถเป็นคนดีได้เหมือนกัน หรือเขามันเลวเกินกว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดี“ฉันคิดถึงเธอเหลือเกินอิณรา ป่านนี้เธอจะทำอะไรอยู่” ริมฝีปากหยักพร่ำเพ้อหาหญิงสาวอันเป็นที่รัก ป่านนี้เธอคงท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว จะมีใครคอยดูแลอยู่ข้างๆหรือเปล่า คิดแล้วก็เป็นห่วง อยากเจออิณราก่อนคลอดเพราะอยากเป็นคนแรกที่ได้เจอหน้าลูก“ที่ทำไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะฉันรู้สึกผิด แต่เป็นเพราะฉันรักเธอต่างหาก” ราวกับเข็มแหลมทิ่มแทงข้างในหัวใจ เจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าอันแสนงดงามของอิณราเธออาจจะไม่ใช่คนที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แต่สำหรับเขา…อิณรางดงามเกินกว่าจะมีใครมาเทียบ นั่นก็ทำให้เขาหลงรักเธอจนหมดหัวใจ ทุกวันนี้เขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยจนไม่มีกะจิตกะใจทำงาน บางครั้งที่คิดถึงอิณรามากๆเขามักจะหยิบหมอนที่เธอเคยหนุนขึ้นมากอด เผื่อว่าความคิดถึงจะทุเลาลงบ้าง เขาเสียใจที่รั้งเธอไว้ไม่ได้ ท