เพื่อนรักหลอกย้ายโรงเรียน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน เริ่มตามมาหลอกหลอนในภายหลัง เดิมทีฉันไม่ควรจะเสียใจขนาดนี้ แค่คิดซะว่าถูกเพื่อนรักหักหลัง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแต่เส้นแบ่งที่เรียกว่าเพื่อนนั้น เป็นซ่งลู่เจ๋อที่เลือกก้าวข้ามก่อนในวันที่ตัดสินใจว่าจะย้ายโรงเรียนไปพร้อมกับซ่งลู่เจ๋อ เขาลากฉันไปดื่มที่คลับเพื่อฉลองอิสรภาพท่ามกลางแสงไฟสลัวที่โอบล้อมกาย ฉันมองดูคนที่ตัวเองแอบชอบมาหลายปี แล้วเผลอใจลอยไปชั่วขณะเพราะเหตุนั้น ตอนที่เขาโน้มตัวลงมาจูบ ฉันจึงไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกที่อัดอั้นมานานหลายปีเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วฉันไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป จนต้องถามออกจากปากเพื่อความมั่นใจว่า "ซ่งลู่เจ๋อ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันเหรอ?"ซ่งลู่เจ๋อจูบหน้าผากฉันอีกครั้งอย่างเอ็นดู “ยัยโง่เอ๊ย จะเป็นความสัมพันธ์อะไรได้อีกล่ะ”เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นในห้องวีไอพี บรรยากาศเร่าร้อนเหมือนกับใจที่หวั่นไหวของฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเพียงสองวันให้หลัง ฉันจะได้ยินซ่งลู่เจ๋อพูดทำลายความเพ้อฝันข้างเดียวของฉันด้วยปากของเขาเองฉันยังคงยิ้ม แต่หยาดน้ำตามันกลับร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ที่แท้คำถามย้อนที่คลุมเ

ฉันค่อย ๆ จัดเก็บของทุกชิ้นที่ซ่งลู่เจ๋อมอบให้ฉันตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาสร้อยเส้นนี้คือของขวัญวันเกิดอายุครบสิบแปดของฉัน ใส่ไปโรงเรียนได้แค่ครั้งเดียว ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็เห็นสร้อยเส้นที่เหมือนกันทุกประการอยู่บนคอของหลิวเข่อเข่อเธอพูดอย่างเขินอายว่า “ซ่งลู่เจ๋อบอกว่า ของที่คนอื่นมี ฉันก็ต้องมีเหมือนกัน…”ตุ๊กตาหมีรุ่นลิมิเต็ดเหลือเพียงกล่องเปล่า ซ่งลู่เจ๋อหยิบตัวตุ๊กตาไปโดยบอกว่าเขาชอบกลิ่นน้ำหอมของฉันที่ติดอยู่บนนั้น แต่วันต่อมา ฉันก็เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะของหลิวเข่อเข่อยังมีรองเท้าส้นสูงคู่ที่ใส่ในงานบรรลุนิติภาวะ เครื่องหอมสีน้ำเงินเข้ม...ที่แท้สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าเป็นหนึ่งเดียวของตัวเอง ซ่งลู่เจ๋อกลับมอบมันให้คนอื่นอย่างเท่าเทียมกันมาตั้งนานแล้ว หรืออาจจะไม่ใช่แค่เท่าเทียมด้วยซ้ำฉันนึกถึงการดูแลเอาใจใส่สารพัด และความลำเอียงอย่างไม่ลืมหูลืมตาที่ซ่งลู่เจ๋อมีให้หลิวเข่อเข่อ มุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยในเมื่อเป็นแบบนี้ ของพวกนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บไว้อีกต่อไปฉันจองตั๋วเครื่องบินสำหรับวันพรุ่งนี้ ตั้งใจจะใช้เวลาคืนสุดท้ายอย่างสงบแต่ตอนตีสอง ฉันกลับ

หลังจากงานหมั้นจบลง ทางบ้านก็ให้ฉันกลับประเทศไปฝึกงานที่บริษัทแม่ของฉันเริ่มจินตนาการถึงอนาคต“ถึงตอนนั้น พวกลูกสองคนดูแลงานบริหารภายใน ส่วนแม่กับป้าสือก็ดูแลงานบริหารภายนอกเอง” ส่วนพ่อฉันก็แอบกระซิบฝากฝังให้ฉันช่วยเฝ้าแม่ไว้ดีๆ อย่าปล่อยให้คุณป้าสือลักพาตัวแม่ไปเสียก่อน...ด้วยความคาดหวังเหล่านี้ ฉันจึงก้าวขึ้นเครื่องบินกลับประเทศพร้อมรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่ตอนที่มาส่งฉันขึ้นเครื่อง สืออวี้ไป๋หยิบกระดิ่งลมหนึ่งลูกจากบรรดาพวงกระดิ่งเหล่านั้นมาวางบนฝ่ามือฉันเขาเป็นคนสำรวมและมีมารยาทกับฉันเสมอมาแต่เขาก็ไม่อาจหักห้ามใจ จึงใช้เสียงกระดิ่งคอยบอกให้ฉันรู้ถึงความคิดถึงของเขาจากกันไปหลายเดือน ห้องมัธยมหกทับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมในประเทศได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว เมื่อเพื่อนในประเทศส่งรูปถ่ายวันจบการศึกษาที่ไม่มีฉันมาให้ดู ฉันกลับรู้สึกราวกับเป็นเรื่องของอีกชีวิตหนึ่งในรูปนั้น ซ่งลู่เจ๋อกับหลิวเข่อเข่อยืนเคียงคู่กัน ดูไปแล้วก็เหมาะสมกันดีสายตาของฉันกวาดผ่านใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของทั้งคู่ แต่ว่าในใจกลับไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปเพื่อนของฉันบ่นอย่างหัวเสีย “ตอนนั

ฉันได้เจอกับซ่งลู่เจ๋ออีกครั้ง ในงานเลี้ยงต้อนรับที่เพื่อนเป็นคนจัดพวกเราล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องในแวดวงจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไปพูดถึงธุรกิจและผลประโยชน์ของแต่ละครอบครัวแสงไฟสลัวอ่อนๆ กับรสชาติหวานละมุนของน้ำเมา ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายสบายดี ฉันเผลอใจอยู่ต่อนานอีกนิด แต่แล้วจู่ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏตัวขึ้นบรรยากาศในห้องวีไอพีเงียบกริบลงอย่างประหลาดในชั่วพริบตาเพื่อนดึงชายเสื้อฉันเบาๆ แล้วกระซิบอธิบาย “จู้ฮ่าวหลาน ไม่มีใครเชิญเขามานะ”ฉันพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้เพื่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “สองคนนี้ตอนนี้เหมือนตัวเรือดในวงสังคม บ้านจะตกต่ำก็ช่างเถอะ แต่นิสัยใจคอก็ยังใช้ไม่ได้อีก”“โดยเฉพาะหลิวเข่อเข่อ มองซ่งลู่เจ๋อราวกับเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ก็อยากแย่ง ยัยนั้นคอยระแวงผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เลยละ”ฉันเอียงหน้ามองไปข้างหลังซ่งลู่เจ๋อ แล้วก็พบว่าหลิวเข่อเข่อเดินตามหลังเขามาจริงๆ พอเห็นฉันมองไป หลิวเข่อเข่อก็หดไหล่ทำท่ากลัวตามสัญชาตญาณ แต่หลังจากนั้นกลับถลึงตาใส่ฉันอย่างเคียดแค้นซ่งลู่เจ๋อทำเหมือนไม่สังเกตเห็นอะไรเลย เขาเดินตร

การร่วมมือกันระหว่างตระกูลจู้และตระกูลสือดำเนินไปอย่างมั่นคงสามปีต่อมา ฉันกับสืออวี้ไป๋ก็แต่งงานกันสถานที่จัดงานแต่งคือเมืองเล็กสไตล์วินเทจในต่างแดน ทุกบ้านล้วนแขวนกระดิ่งลมสีสันสดใสเมื่อสายลมพัดผ่าน จะเกิดเสียงกริ่งใสกังวาน ราวกับคำอวยพรจากใจจริงใกล้จะจบพิธีแต่งงาน ฉันได้รับของขวัญชิ้นหนึ่งไม่มีการลงชื่อไว้ แต่ตราประทับของตระกูลซ่งนั้นคนรอบข้างต่างก็จำได้ดีความจริงแล้ว หลังจากสืออวี้ไป๋เข้าสืบทอดสือกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ เขาก็ได้ทำการกดดันและโจมตีตระกูลซ่งอย่างหนักในทุกด้านหากจะเปรียบ ก่อนหน้านั้นตระกูลซ่งที่ไร้การสนับสนุนจากแม่ของสืออวี้ไป๋ก็เหมือนตึกที่ใกล้จะถล่มงั้นตระกูลซ่งหลังถูกสืออวี้ไป๋จัดการ ก็เหลือเพียงซากอิฐซากปูนตระกูลที่ทรยศแม่ของเขา สืออวี้ไป๋ไม่มีวันปล่อยไปง่ายๆฉันเลือกสนับสนุนโดยไม่ลังเล และยิ่งทำให้หนักหน่วงกว่าเดิมตระกูลซ่งไม่มีชื่อเสียงเรียงนามหลงเหลืออยู่ในวงสังคมอีกต่อไปแล้วเพราะคนที่เคยทรยศฉัน ฉันเองก็ไม่มีวันปล่อยไปเหมือนกันในสถานการณ์แบบนี้ยังจะได้รับคำอวยพรจากซ่งลู่เจ๋ออีก ฉันรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเปิดกล่องออก ฉันถึงได้พบว่ามันค