บทที่ 1

ในวินาทีที่ได้ยินความจริง หัวใจของฉันสั่นอย่างแรง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซ่งลู่เจ๋อถูกทำร้ายรุมตี ถูกใส่ร้าย นับครั้งไม่ถ้วน

ฉันพยายามสุดกำลังเพื่อช่วยเขาหลีกเลี่ยงอันตราย แต่ก็มีบางเวลาที่พลาดไปบ้าง

เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันจึงเสนอให้เขาย้ายโรงเรียน

ตอนนั้นซ่งลู่เจ๋อเพิ่งถูกสาดน้ำเย็น ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีดดูน่าสงสาร เขาคว้ามือฉันไว้แล้วพูดด้วยความสิ้นหวังว่า

“จู้ฮ่าวหลาน เราไม่กล้าไปอยู่ในที่แปลกใหม่คนเดียว”

ฉันกับซ่งลู่เจ๋อถือว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็ก ตั้งแต่อนุบาลก็ไปโรงเรียนด้วยกันมาโดยตลอด กว่าสิบปีไม่เคยเปลี่ยน

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจฉันยังแอบหลงรักเขาเงียบ ๆ

เพราะอย่างนั้น ด้วยความวู่วาม ฉันจึงให้คำมั่นกับเขาว่า “อย่ากลัวนะ นายไปที่ไหน ฉันจะไปด้วย”

แต่จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้รู้ ว่าทุกอย่างล้วนเป็นการแสดงที่เขาอุตส่าห์วางแผนขึ้นมา เพื่อไล่ฉันไปให้พ้น

ฉันอดสงสัยไม่ได้ ว่าซ่งลู่เจ๋อเกลียดฉันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

เสียงในห้องยังดังต่อ “จู้ฮ่าวหลานนี่ซื่อสัตย์กับนายสุดหัวใจเลยนะ”

“ตอนนี้นายให้เธอไปโรงเรียนอื่น ไม่กลัวว่าเธอจะไปชอบคนอื่นเหรอ?”

“เธอเนี่ยนะ?”

ซ่งลู่เจ๋อหัวเราะเยาะหนึ่งที ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

“เพื่อฉัน เธอยังกล้าเข้าไปห้ามการรุมทำร้าย ต่อให้ตัวเองโดนซัดจนหน้าช้ำก็ไม่ถอย นายคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจจากฉันได้เหรอ?”

มีคนพึมพำเบา ๆ “ถ้ามีอะไรไม่คาดคิดล่ะ? จู้ฮ่าวหลานไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ นะ”

ซ่งลู่เจ๋อตอบอย่างเอื่อยเฉื่อย “ไม่มีทาง อีกอย่างหนุ่ม ๆ ในเรียนโรงเรียนมัธยมนี้มีตั้งเยอะ นายเคยเห็นเธอมองคนอื่นบ้างไหมล่ะ”

น้ำเสียงของเขาเลี่ยงไม่ได้ที่จะแฝงความดูถูก

“ทั้งวันเอาแต่ตามฉัน แจยิ่งกว่าสุนัขอีก”

เสียงหัวเราะแสบหูดังขึ้นในห้อง ราวกับตบหน้าฉันอย่างแรง

ฉันอยากเดินจากไป แต่เท้ากลับเหมือนยืนนิ่งให้ฉันได้ยิน และเจ็บปวดต่อไป

มีคนถามอย่างสงสัยว่า

“เพิ่งเคยเห็นคนผลักผู้หญิงที่ชอบตัวเองออกไปด้วยมือตัวเอง เป็นฉันต้องขอคารวะเลย”

“แต่ถ้านายไม่ชอบที่จู้ฮ่าวหลานตามติดขนาดนี้ บอกเธอตรง ๆ ก็ได้นี่ เธอก็ไม่ใช่คนจะตื๊อไม่เลิกสักหน่อย”

ซ่งลู่เจ๋อ “จึ๊” อย่างหงุดหงิด “จู้ฮ่าวหลานขี้อวดดีจะตายไป ถ้าพูดตรงๆจะให้เธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง”

เขาเปลี่ยนเรื่องทันที “อีกอย่าง แค่หลิวเข่อเข่อเห็นเธอก็รู้สึกด้อยค่าและเสียใจ ต้องมีฉันอยู่ข้าง ๆ ถึงจะดีขึ้น”

“เพื่อหลิวเข่อเข่อ ฉันทำได้แค่นี้ แค่ต้องให้จู้ฮ่าวหลานลำบากใจสักพัก”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนเข้าใจในทันที

ลองคำนวณเวลาดู ซ่งลู่เจ๋อเริ่มแกล้งทำเป็นถูกรังแก หลังจากหลิวเข่อเข่อย้ายมาโรงเรียนมัธยมนี้ได้หนึ่งสัปดาห์พอดี

มีคนหัวเราะด่าว่า “นายร้ายไม่เบาเลยนะ เด็กสาวหน้าใหม่เพิ่งย้ายมา นายก็เล็งซะแล้ว?”

“แต่หลิวเข่อเข่อนี่สวยน่าเอ็นดูจริง ๆ นิสัยก็อ่อนโยน ผู้ชายจะถูกดึงดูดก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“ไม่เหมือนจู้ฮ่าวหลาน นิสัยเย็นชาไม่พอ ยังทำหน้าเย็นชาใส่คนอื่นทั้งวัน ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่ไหว”

คำวิจารณ์ถึงตัวฉันในห้อง หลั่งไหลมาเป็นระลอกเหมือนคลื่นน้ำ

และซ่งลู่เจ๋อ คนที่ฉันแอบชอบมาหลายปี ไม่ห้าม ไม่โต้แย้ง แถมยังเห็นด้วยเป็นครั้งคราว

ฉันยืนอยู่นอกประตู หัวใจร่วงหล่นสู่ห้วงลึก ว่างเปล่า และอึดอัด

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันก็อยากเปิดประตูเข้าไปตะโกนถามเขา

ถามว่าเขาหลอกฉันทำไม

ถามว่าในตอนที่เห็นฉันถูกทำร้ายเพราะปกป้องเขา เขาเคยรู้สึกผิดหรือใจอ่อนสักเสี้ยวไหม

ถามว่าในตอนที่ทำทุกอย่างนี้ เขาเคยนึกถึงมิตรภาพกว่าสิบปีของเราบ้างหรือเปล่า

แต่สุดท้าย คำพูดของแม่ก็ดังขึ้นข้างหู อย่าทำเรื่องที่เกินจำเป็น

คนเราไม่ได้เลวลงในชั่วพริบตาเดียว

ฉันหันหลัง เดินจากห้องนั้นไป