Short
เพื่อนรักหลอกย้ายโรงเรียน

เพื่อนรักหลอกย้ายโรงเรียน

By:  เลือนลอยCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
3.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันเคยรับปากว่าจะย้ายโรงเรียนไปพร้อมกับเขา เพื่อนสมัยเด็กที่ถูกรังแก แต่เขากลับเปลี่ยนใจในวันก่อนยื่นเอกสารอย่างเป็นทางการ เพื่อนของเขาพูดแซวว่า “เก่งจริงนะ แกล้งทำเป็นโดนรังแกตั้งนาน ก็เพื่อหลอกเอาจู้ฮ่าวหลานไป” “เธอเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กของนายเอง นายกล้าปล่อยให้เธอไปโรงเรียนแปลกหน้าแค่ลำพังจริงๆ เหรอ” ซ่งลู่เจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ก็แค่โรงเรียนอีกแห่งในเมืองเดียวกัน จะไกลสักแค่ไหนกัน” “โดนเธอตามติดทั้งวัน ฉันก็เริ่มเอียนเหมือนกัน แบบนี้ก็ดีแล้ว” วันนั้นฉันยืนอยู่นอกประตูเป็นเวลานาน สุดท้ายก็เลือกที่จะหันหลังเดินจากไป เพียงแต่ในใบสมัครย้ายโรงเรียน ฉันเปลี่ยนจากโรงเรียนมัธยมในเมืองไห่เป็นโรงเรียนมัธยมในต่างประเทศตามที่พ่อแม่ต้องการ ทุกคนลืมไปแล้วว่า ระหว่างฉันกับเขา เดิมทีก็อยู่คนละโลกกันอยู่แล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

まさか、送り込まれてきた新任の社長が、自分の娘の実の父親だなんて――立花遥(たちばな はるか)は夢にも思わなかった。

ここで九条湊(くじょう みなと)に再会すると知っていれば、死んでもこの会社には入らなかったはずだ。

数日前から、若くて超エリートな社長が着任するらしいと、部署内は騒然としていた。

噂によれば、グループ総帥の息子であり、生まれながらにして富と権力が約束されたような御曹司だそうだ。

その経歴の一つ一つが、地べたを這う社畜の自分たちには到底手の届かない、雲の上の存在であること。

会議室に立つその男は、片手をポケットに入れ、オーダーメイドのスーツを完璧に着こなしている。

すらりと伸びた長身、かつての青臭さは消え失せ、研ぎ澄まされた刃物のような冷徹な威厳を放っている。

すらりと長い指先でリモコンを握り、スライドの内容について淀みなく語っている。

その腹の底に響くような声で会議室を支配している。

誰もが息を潜め、この絶対的な権力者に悪い印象を与えないよう、戦々恐々としている。

遥は叶うことなら今すぐこの場から消え失せたいと願った。

しかし残念なことに、会議室の床は鏡のように磨き上げられている。

入り込めるような「穴」などどこにもないどころか、そこには気まずさと困惑に満ちた自分の顔が、残酷なほど鮮明に映し出されているだけだ。

グループ名が「九条」だと知っていたとしても、まさかあの九条湊の「九条」だとは思いもしなかったのだ。

遥は靴の中で足の指をギュッと縮こまらせ、背中にはじっとりと冷や汗が伝う。

息が詰まるような圧迫感が、正面から押し寄せてくる。

三年だ。

別れてからも三年が経っていた。

「このプロジェクトの責任者は誰だ?」

壇上から、低く冷ややかで、突き放すような声が降ってくる。

湊が冷たい視線で社員たちを見下ろすと、一瞬にして現場は凍りつき、誰も口を開こうとしなかった。

湊は不快げに眉をひそめ、声を荒らげた。

「自分が担当したプロジェクトさえ忘れたのか?」

遥の隣にいた同僚が震えながら立ち上がり、怯えた様子で答えた。

「申し訳ありません……わ、私です」

錯覚だったのかもしれないが、遥が顔を上げた瞬間、湊と視線が交差したような気がした。

全身の血液が凍りつくような感覚に、遥は一瞬、呼吸すら忘れた。

湊はすぐに視線を外し、吐き捨てるように言った。

「内容の詰めが甘い。よくも恥ずかしげもなく、こんなものを提出できたものだな」

遥はほっと胸を撫で下ろした。

彼はたぶん、私を見ていない。

今の遥はもう三年前の自分とは違う。

彼女はうつむき、自分の気配を完全に消そうとした。

視線を床に固定していると、不意に、丁寧に磨かれた高級革靴が視界に入り、目の前で止まった。

まるで深海に突き落とされたかのように、冷たく重い水圧が遥の呼吸を奪い、一瞬にして手足が痺れた。

湊が、遥のすぐ横に立っている。

同僚が必死に弁解する。

「あの、クライアントの承認はすでに得ておりますが……」

湊が手に持っていたリモコンが机の上に放り投げられた。

大きな音に全員が肩を震わせた。

湊は目を上げ、漆黒の瞳に冷徹な光を宿して、遥の隣にいる同僚を睨みつけた。

一語一語、区切るように冷たく言い放った。

「未熟な案は未熟だ。クライアントを盾にするのが、お前の仕事の流儀か?

それとも、仕事をおままごとか何かだと勘違いしているのか?」

その瞳は、まるで罪人を裁くかのように冷徹に見下ろしていた。

だが、彼が見ているのは報告中の同僚ではなく……遥だ。

誰もが嵐が過ぎ去るのを待つように息を殺して俯き、社長の怒りの火が自分たちのような下っ端に降りかからないことを祈っている。

遥は深く息を吸い込んだ。

できるだけ自分を落ち着かせようと努める。

湊は冷ややかに付け加えた。

「修正してから再提出しろ」

「はい、承知いたしました!」

全員が安堵の息を漏らしたその時、湊の視線もまた、遥を捉えた。

彼女の顔は相変わらず美しかったが、随分と痩せてしまっている。

今はビジネスライクなスカートに身を包み、髪はきっちりと耳にかけられている。

肌はかつてのように透き通るほど白いままだが、目の下のクマと滲み出る疲れだけは、どうしても隠しきれていない。

彼女の視線は彼に向いてはいなかった。

湊の口元があざけるように歪んだ。

「二度とこんな案を持ってくるな。次はただじゃ済まないと思え」

すらりと、湊の長い指が遥のデスクに置かれ、不規則なリズムでコツコツと音を立てる。

遥にはわかる。その仕草は彼が今、非常に機嫌が悪いというサインだ。

漆黒の瞳には読み取れない感情が渦巻いており、ただ一目見ただけで、遥の手のひらには汗が滲んだ。

幸い、彼はそれ以上何も言わず、他のプロジェクトの進捗確認へと移っていった。

しかし、遥の足の震えは、まだ止まらなかった。

会議後。

遥は他の同僚と共に自席に戻り、コップ半分の水を一気に飲み干してようやく落ち着いた。

湊が難癖をつけた中には、遥たちのチームのプロジェクトも含まれていた。

これで、部署全体がほぼ残業確定だ。

隣の同僚が悲鳴のような声を漏らす。

「新任早々厳しすぎるよ、完全に見せしめにされたわ。

ねえ、立花さん、社長なんでずっと私たちのそばに立ってたの?怖くて死ぬかと思ったのよ!」

遥は少し呆然とした。

湊がそばに立っていたのは、おそらく返答をよりはっきりと聞くためだったのだろう。

しかしその後、他のチームが返答している間も、彼はずっと、遥のそばに立ち続けていたのだ。

遥は顔を上げる勇気がなく、会議が終わるとすぐ逃げたように退室したため、彼の方を見る余裕などなかった。

だが、湊の様子を見る限り、あの滑稽で短かった過去など、とうに忘れているはずだ。

でなければ、なぜずっと遥のそばから離れようとしなかったのか。

気にしていないからこそ、平気でいられるというものだ。

かつての湊は帝都大学経済学部の雲の上の存在であり、四年連続で「ミスター帝大」に輝いた伝説的な男だった。

そして、名家の令嬢である遥とのロマンスも当時は周囲を騒然とさせたものだ。

あの頃、彼女は湊をヒモにしていると陰口を叩かれていた。金に物を言わせて、好き勝手に遊んでいるのだと。

遥自身も、そう思っていた。

何しろ当時の湊は、苦学生にしか見えなかったからだ。

だが、彼が遥の渡した金に手を付けることは一度もなかった。

湊の誕生日に、遥は彼が欲しくても手が出せない高価な品をプレゼントしようと、彼のスマホを借りて通販アプリの「お気に入りリスト」を眺めていた。

その時、画面上部にLINEの通知がポップアップした。

その相手は、湊のことを親しげにと呼んでいた。

メッセージには、湊が遥のような女を本気で相手にするはずがない、という嘲りめいた言葉も添えられていた。

そのメッセージを見た瞬間、遥は全身の血の気が引いていくのを感じた。

まるで頭から冷水を浴びせられたかのように、指先まで冷え切ったのを覚えている。

それでも、遥は自分に言い聞かせた。

湊が返信したわけではないのだから、と。

遥は動揺を押し殺し、予定通りにプレゼントを買ってしまったのだ。

誕生日のパーティーでプレゼントを受け取った時も、湊は驚きもせず、喜びもせず、淡々と「ありがとう」と言っただけだった。

トイレに行くふりをして、遥は会計を済ませた。

戻ってきた時、個室の中から耳障りな嘲笑が聞こえてきた。

「あの立花のお嬢様が恥も外聞もなくすり寄ってこなけりゃ、湊さんがあんな俗っぽい女を相手にするわけないだろ」

「そうだよ。ちょっと小銭持ってるからって、いい気になりやがって」

湊の一言がはっきりと遥の耳に届いた。

「俺にとって、立花なんてどうでもいい存在だ」

周囲の爆笑が彼の語尾をかき消した。

「ほら、やっぱりな!湊さんがあんな親の七光だけの女を本気にするわけないって言ったろ!」

心臓が張り裂けそうなほど痛み、指先まで凍りついたように痺れた感覚を、遥は今でも忘れられない。

ちょうど実家でトラブルがあり、父は彼女を海外へ送り出した。

それから三年。

三年後に帰国して、まさか新しく赴任してきた上司が湊だなんて、誰が想像できただろう?

かつては食事代すらバイトと奨学金で工面していた湊が、まさかグループ総帥の一人息子だったなんて、夢にも思わなかった。

だが、さっきの態度を見る限り、彼はおそらく赤の他人を装うつもりなのだろう。

なら、それでいい。

社長室にて。

湊は柔らかな本革のソファに座り、繊細で長い指でマウスを操作し、社員たちの情報を軽々と呼び出している。

そこには、立花遥の情報もあった。

一年前、彼女はこの会社に入社していた。華やかな経歴と優れた実務能力を武器に、短い時間で正社員になったどころか、プロジェクトリーダーにまで昇進していた。

湊は不快げに目を細め、指でコツコツと机を叩いた。

秘書の木下健太(きのした けんた)が傍らに立ち、上司の顔色を窺う。

「社長、何かご指示でしょうか?」

湊は手元のコーヒーカップを手に取り、優雅に飲むと、落ち着いた声で言った。

「着任したばかりでプロジェクトの詳細は把握していない。この数名のリーダーについて説明してくれ」

健太は意図を理解し、順に説明していった。

最後に、遥の番になった。

「立花さんはまだ若いですが、本部に異動してまだ一年目です。以前、海外事業部で実績を上げていました」

実績だと?

湊の口元が、あざけるように歪んだ。

あの立花家のお嬢様が、わざわざ平社員に身をやつして働いていただと?

その「実績」とやらも、どうせ立花家の金で買ったものに違いない。

何しろ、彼女は札束で人の横っ面を叩くような女だったから。

そして何より、二人の仲が深まった矢先に、何も告げずに去るのが得意だ。

湊が黙っているのを見て、健太はその顔色を窺いながら言葉を続けた。

「このプロジェクトは彼女が一人で取り仕切っており、役員会でも評価は高いです」

健太は小さく溜息をついた。

遥は入社ばかりの時から健太の下についており、彼が手塩にかけて育てたようなものだった。

余計なことをせず、仕事には手際と実力がある遥のような若者を、彼は高く評価している。

それゆえ、つい余計なことまで口にしてしまった。

「もし彼女のやり方に不備があれば、厳しく叱ってください。ただ、チャンスは与えてやってほしいのです」

湊は冷ややかに顔を上げ、その瞳には、見る者を震え上がらせるような冷気が満ちている。

たった一年で、自分のために口添えする味方を作ったのか?

どうやら、人の心を手玉に取る手腕は相変わらずらしい。

健太は湊の表情に気づかなかった。

溜息交じりに続ける。

「立花さんはいろいろ大変なんです。

お父様は他界され、お母様は重病、さらに病弱な娘さんまで抱えて、それなのに旦那さんは……」

湊は冷たく言葉を遮り、鋭い視線を突き刺した。

「木下、給料を払っているのは、下らない噂話をするためか?」

健太は激しく身震いし、何度も謝罪した後、湊にそれ以上追及する気配がないのを見て、一礼して退室した。

この新社長の気性は、まだ掴みきれない。今後はもっと慎重に振る舞わなければならないようだ。

オフィスに再び静寂が戻った。

湊は先ほど誤ってこぼしたコーヒーのしずくを拭き取り、マウスを滑らせて画面をスクロールした。

クリックして開いたのは立花遥の社員データだ。

写真は大学時代のままだ。湊に付き合えとせがみ、無理やり撮らせた写真だ。

スクロールして、婚姻状況の欄に目を落とす。

既婚だ。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
ในวินาทีที่ได้ยินความจริง หัวใจของฉันสั่นอย่างแรงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซ่งลู่เจ๋อถูกทำร้ายรุมตี ถูกใส่ร้าย นับครั้งไม่ถ้วนฉันพยายามสุดกำลังเพื่อช่วยเขาหลีกเลี่ยงอันตราย แต่ก็มีบางเวลาที่พลาดไปบ้างเมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันจึงเสนอให้เขาย้ายโรงเรียนตอนนั้นซ่งลู่เจ๋อเพิ่งถูกสาดน้ำเย็น ใบหน้าหล่อเหลาขาวซีดดูน่าสงสาร เขาคว้ามือฉันไว้แล้วพูดด้วยความสิ้นหวังว่า“จู้ฮ่าวหลาน เราไม่กล้าไปอยู่ในที่แปลกใหม่คนเดียว”ฉันกับซ่งลู่เจ๋อถือว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็ก ตั้งแต่อนุบาลก็ไปโรงเรียนด้วยกันมาโดยตลอด กว่าสิบปีไม่เคยเปลี่ยนยิ่งไปกว่านั้น ในใจฉันยังแอบหลงรักเขาเงียบ ๆเพราะอย่างนั้น ด้วยความวู่วาม ฉันจึงให้คำมั่นกับเขาว่า “อย่ากลัวนะ นายไปที่ไหน ฉันจะไปด้วย”แต่จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้รู้ ว่าทุกอย่างล้วนเป็นการแสดงที่เขาอุตส่าห์วางแผนขึ้นมา เพื่อไล่ฉันไปให้พ้นฉันอดสงสัยไม่ได้ ว่าซ่งลู่เจ๋อเกลียดฉันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?เสียงในห้องยังดังต่อ “จู้ฮ่าวหลานนี่ซื่อสัตย์กับนายสุดหัวใจเลยนะ”“ตอนนี้นายให้เธอไปโรงเรียนอื่น ไม่กลัวว่าเธอจะไปชอบคนอื่นเหรอ?”“เธอเนี่ยนะ?”ซ่งลู่เจ๋อหัวเราะเยาะหนึ่งท
Read more
บทที่ 2
ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน เริ่มตามมาหลอกหลอนในภายหลัง เดิมทีฉันไม่ควรจะเสียใจขนาดนี้ แค่คิดซะว่าถูกเพื่อนรักหักหลัง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแต่เส้นแบ่งที่เรียกว่าเพื่อนนั้น เป็นซ่งลู่เจ๋อที่เลือกก้าวข้ามก่อนในวันที่ตัดสินใจว่าจะย้ายโรงเรียนไปพร้อมกับซ่งลู่เจ๋อ เขาลากฉันไปดื่มที่คลับเพื่อฉลองอิสรภาพท่ามกลางแสงไฟสลัวที่โอบล้อมกาย ฉันมองดูคนที่ตัวเองแอบชอบมาหลายปี แล้วเผลอใจลอยไปชั่วขณะเพราะเหตุนั้น ตอนที่เขาโน้มตัวลงมาจูบ ฉันจึงไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกที่อัดอั้นมานานหลายปีเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วฉันไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป จนต้องถามออกจากปากเพื่อความมั่นใจว่า "ซ่งลู่เจ๋อ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันเหรอ?"ซ่งลู่เจ๋อจูบหน้าผากฉันอีกครั้งอย่างเอ็นดู “ยัยโง่เอ๊ย จะเป็นความสัมพันธ์อะไรได้อีกล่ะ”เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นในห้องวีไอพี บรรยากาศเร่าร้อนเหมือนกับใจที่หวั่นไหวของฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเพียงสองวันให้หลัง ฉันจะได้ยินซ่งลู่เจ๋อพูดทำลายความเพ้อฝันข้างเดียวของฉันด้วยปากของเขาเองฉันยังคงยิ้ม แต่หยาดน้ำตามันกลับร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ที่แท้คำถามย้อนที่คลุมเ
Read more
บทที่ 3
วันถัดมา ฉันถือใบสมัครใบใหม่ไปที่โรงเรียนเพื่อประทับตราเมื่อมองตราสีแดงสดที่เป็นสัญลักษณ์ของการจากลาถูกปั๊มลงบนกระดาษอย่างมั่นคง ใจฉันก็วูบหายไปชั่วขณะ ยืนเหม่ออยู่เพียงพักเดียว ก็มีคนมาขวางทางข้างหน้าเอาไว้ซ่งลู่เจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย“จู้ฮ่าวหลาน รหัสประตูบ้านเธอเปลี่ยนเหรอ?”“เมื่อวานหลังจากเราไปส่งหลิวเข่อเข่อที่บ้านเสร็จก็รีบไปหาเธอทันที แต่ประตูมันเปิดไม่ได้...”ฉันขัดจังหวะเขาแล้วตอบสั้นๆ “อืม เปลี่ยนแล้ว”เขาดูเหมือนจะเริ่มไม่สบอารมณ์ แต่กลับถามด้วยท่าทางสนิทสนมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “รหัสใหม่คืออะไรล่ะ? เราจะได้เข้าไปดูแลเธอที่บ้านได้สะดวก”ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ต้องหรอก ย้ายโรงเรียนแล้วฉันก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้ว”ซ่งลู่เจ๋อมองดูใบสมัครที่พับอยู่ในมือฉัน ราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ “เราเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย”“จู้ฮ่าวหลาน เธอวางใจเถอะ พรุ่งนี้เราจะมาประทับตราเหมือนกัน”ภาพที่ได้เดินคุยกับซ่งลู่เจ๋อแบบนี้ นับตั้งแต่หลิวเข่อเข่อย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมก็เกิดขึ้นน้อยลงเรื่อย ๆฉันหลับตาลง ปล่อยใจให้จมอยู่กับความอาลัยอาวรณ์ที่ยังหลงเหลือ แล้วลองถามอย่างลังเลว่า
Read more
บทที่ 4
ฉันค่อย ๆ จัดเก็บของทุกชิ้นที่ซ่งลู่เจ๋อมอบให้ฉันตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาสร้อยเส้นนี้คือของขวัญวันเกิดอายุครบสิบแปดของฉัน ใส่ไปโรงเรียนได้แค่ครั้งเดียว ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็เห็นสร้อยเส้นที่เหมือนกันทุกประการอยู่บนคอของหลิวเข่อเข่อเธอพูดอย่างเขินอายว่า “ซ่งลู่เจ๋อบอกว่า ของที่คนอื่นมี ฉันก็ต้องมีเหมือนกัน…”ตุ๊กตาหมีรุ่นลิมิเต็ดเหลือเพียงกล่องเปล่า ซ่งลู่เจ๋อหยิบตัวตุ๊กตาไปโดยบอกว่าเขาชอบกลิ่นน้ำหอมของฉันที่ติดอยู่บนนั้น แต่วันต่อมา ฉันก็เห็นมันวางอยู่บนโต๊ะของหลิวเข่อเข่อยังมีรองเท้าส้นสูงคู่ที่ใส่ในงานบรรลุนิติภาวะ เครื่องหอมสีน้ำเงินเข้ม...ที่แท้สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าเป็นหนึ่งเดียวของตัวเอง ซ่งลู่เจ๋อกลับมอบมันให้คนอื่นอย่างเท่าเทียมกันมาตั้งนานแล้ว หรืออาจจะไม่ใช่แค่เท่าเทียมด้วยซ้ำฉันนึกถึงการดูแลเอาใจใส่สารพัด และความลำเอียงอย่างไม่ลืมหูลืมตาที่ซ่งลู่เจ๋อมีให้หลิวเข่อเข่อ มุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยในเมื่อเป็นแบบนี้ ของพวกนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บไว้อีกต่อไปฉันจองตั๋วเครื่องบินสำหรับวันพรุ่งนี้ ตั้งใจจะใช้เวลาคืนสุดท้ายอย่างสงบแต่ตอนตีสอง ฉันกลับ
Read more
บทที่ 5
ฉันยังไม่ทันได้พูดเสียงของสืออวี้ไป๋ก็ดังขึ้นมาก่อน “จู้ฮ่าวหลาน ให้เราพาเธอไปทำความคุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่ก่อนดีไหม?” สีหน้าของเขาดูใสซื่อราวกับเป็นเพียงคนใจดีธรรมดาเท่านั้นเสียงของซ่งลู่เจ๋อดังแหลมขึ้นทันที “จู้ฮ่าวหลาน เธออยู่กับสืออวี่ไป๋เหรอ?”“ตกลงว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่?”ฉันดึงโทรศัพท์ให้ออกห่างจากหูเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเสียงของซ่งลู่เจ๋อนั้นช่างหนวกหูเหลือเกิน“ฉันจะอยู่ที่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?” ซ่งลู่เจ๋อทำเหมือนไม่ได้ยินคำถามนั้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นี่เธอถึงกับยอมไปหาสืออวี้ไป๋ เพื่อประชดเรางั้นเหรอ?!”“เพื่อจะทำให้ฉันโกรธ เธอถึงขั้นไปยุ่งกับไอ้คนชั้นต่ำแบบนั้น...”เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มพูดจาแย่ลงเรื่อยๆ ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปจนต้องตวาดขัด “หยุดนะ!”ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดอย่างเด็ดขาดว่า “ซ่งลู่เจ๋อ นายนั่นแหละคือคนที่น่ารังเกียจที่สุด”ประโยคนี้ ในที่สุดฉันก็ได้คืนมันให้เขาเสียที“อย่าโทรมาอีก ความสัมพันธ์ทั้งหมดของเรา จบกันแค่นี้”พูดจบ ฉันวางสายทันที บล็อก และลบเบอร์นั้นออกไปโลกทั้งใบกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง ฉั
Read more
บทที่ 6
หลังจากงานหมั้นจบลง ทางบ้านก็ให้ฉันกลับประเทศไปฝึกงานที่บริษัทแม่ของฉันเริ่มจินตนาการถึงอนาคต“ถึงตอนนั้น พวกลูกสองคนดูแลงานบริหารภายใน ส่วนแม่กับป้าสือก็ดูแลงานบริหารภายนอกเอง” ส่วนพ่อฉันก็แอบกระซิบฝากฝังให้ฉันช่วยเฝ้าแม่ไว้ดีๆ อย่าปล่อยให้คุณป้าสือลักพาตัวแม่ไปเสียก่อน...ด้วยความคาดหวังเหล่านี้ ฉันจึงก้าวขึ้นเครื่องบินกลับประเทศพร้อมรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่ตอนที่มาส่งฉันขึ้นเครื่อง สืออวี้ไป๋หยิบกระดิ่งลมหนึ่งลูกจากบรรดาพวงกระดิ่งเหล่านั้นมาวางบนฝ่ามือฉันเขาเป็นคนสำรวมและมีมารยาทกับฉันเสมอมาแต่เขาก็ไม่อาจหักห้ามใจ จึงใช้เสียงกระดิ่งคอยบอกให้ฉันรู้ถึงความคิดถึงของเขาจากกันไปหลายเดือน ห้องมัธยมหกทับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมในประเทศได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว เมื่อเพื่อนในประเทศส่งรูปถ่ายวันจบการศึกษาที่ไม่มีฉันมาให้ดู ฉันกลับรู้สึกราวกับเป็นเรื่องของอีกชีวิตหนึ่งในรูปนั้น ซ่งลู่เจ๋อกับหลิวเข่อเข่อยืนเคียงคู่กัน ดูไปแล้วก็เหมาะสมกันดีสายตาของฉันกวาดผ่านใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของทั้งคู่ แต่ว่าในใจกลับไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปเพื่อนของฉันบ่นอย่างหัวเสีย “ตอนนั
Read more
บทที่ 7
สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ในเมืองนี้ ฉันจึงขับรถตรงกลับบ้านเพื่อไปเอาเอกสารแม่ซื้อบ้านพักตระกูลวิลล่าขนาดเล็กที่มีสวนเอาไว้ให้ เพื่อให้ฉันอยู่อาศัยได้อย่างสบายที่สุดฉันผลักประตูเข้าไปแต่พอจะกดรหัสปลดล็อกกลับตกใจขึ้นมาทันทีตรงระเบียงทางเดินข้างประตู มีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นเขาหันหน้ามา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือดวงตาที่แดงก่ำคู่หนึ่งฉันขมวดคิ้ว “ซ่งลู่เจ๋อ? นายเข้ามาได้ยังไง?”ไม่ทันใด สายตาก็เหลือบไปเห็นเข่าที่ฟกช้ำเขียวม่วง ฉันขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “ปีนประตูเข้าบ้านฉันมาเหรอ? มีธุระอะไร”คนที่เอาแต่นิ่งเงียบจ้องมองฉันเขม็ง ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “จู้ฮ่าวหลาน เธอผอมลงนะ”ฉันไม่เข้าใจว่าการทักทายที่ประหลาดแบบนี้เขาต้องการอะไรกันแน่ จึงทำท่าจะหันหลังเดินหนีไปแต่เขากลับพุ่งเข้ามาสวมกอดฉันไว้ทันที แรงกอดนั้นมหาศาลเสียจนเหมือนเขาอยากจะบดขยี้แขนของฉันให้แหลกคามือยังดีที่การฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวที่ฉันได้รับมาไม่ใช่แค่การรำมวยโชว์ ฉันสะบัดมือฟาดใส่จนหลุดจากเขา แล้วเช็ดแขนตัวเองด้วยความรู้สึกรังเกียจ“ซ่งลู่เจ๋อ รู้จักให้เกียรติกันบ้าง”เขาหลุดหัวเราะออกมาเสียงต่
Read more
บทที่ 8
ฉันได้เจอกับซ่งลู่เจ๋ออีกครั้ง ในงานเลี้ยงต้อนรับที่เพื่อนเป็นคนจัดพวกเราล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องในแวดวงจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไปพูดถึงธุรกิจและผลประโยชน์ของแต่ละครอบครัวแสงไฟสลัวอ่อนๆ กับรสชาติหวานละมุนของน้ำเมา ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายสบายดี ฉันเผลอใจอยู่ต่อนานอีกนิด แต่แล้วจู่ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏตัวขึ้นบรรยากาศในห้องวีไอพีเงียบกริบลงอย่างประหลาดในชั่วพริบตาเพื่อนดึงชายเสื้อฉันเบาๆ แล้วกระซิบอธิบาย “จู้ฮ่าวหลาน ไม่มีใครเชิญเขามานะ”ฉันพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้เพื่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “สองคนนี้ตอนนี้เหมือนตัวเรือดในวงสังคม บ้านจะตกต่ำก็ช่างเถอะ แต่นิสัยใจคอก็ยังใช้ไม่ได้อีก”“โดยเฉพาะหลิวเข่อเข่อ มองซ่งลู่เจ๋อราวกับเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ก็อยากแย่ง ยัยนั้นคอยระแวงผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เลยละ”ฉันเอียงหน้ามองไปข้างหลังซ่งลู่เจ๋อ แล้วก็พบว่าหลิวเข่อเข่อเดินตามหลังเขามาจริงๆ พอเห็นฉันมองไป หลิวเข่อเข่อก็หดไหล่ทำท่ากลัวตามสัญชาตญาณ แต่หลังจากนั้นกลับถลึงตาใส่ฉันอย่างเคียดแค้นซ่งลู่เจ๋อทำเหมือนไม่สังเกตเห็นอะไรเลย เขาเดินตร
Read more
บทที่ 9
กว่าจะทำเรื่องให้ปากคำที่สถานีตำรวจเสร็จก็ดึกมากแล้ว ฉันเลยตัดสินใจพาสืออวี้ไป๋กลับบ้านไปกับฉันเลยพอตื่นลืมตาขึ้นมาในเช้าวันต่อมา อาหารเช้าก็ถูกนำมาวางเตรียมไว้ตรงหน้าเรียบร้อยแล้วฉันพิงขอบประตูไปมองดูคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจล้างจานชามไป “ขยันขนาดนี้เลยเหรอคะ?”“ก็ยังไม่มีสถานะที่เป็นทางการนี่ เลยต้องทำตัวเป็นพ่อบ้านที่ดีหน่อย เพื่อสร้างความประทับใจให้คนดีของเรา ”“ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเกิดโกรธขึ้นมา แล้วไม่เอาเราขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”สืออวี้ไป๋เอื้อมมือมาบีบปลายจมูกฉัน พลางบ่นกึ่งจริงกึ่งล้อฉันได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ นึกถึงสายตาของพวกเพื่อนๆ เมื่อคืนตอนที่เรากลับ ที่จ้องมองสืออวี้ไป๋อย่างกระหายใคร่รู้แบบไม่ปิดบังเลยระหว่างที่ไถโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย สายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับข่าวหนึ่งจนหลุดยิ้มออกมา “อยากได้สถานะนักใช่ไหม นี่ไง มาแล้ว”หัวข้อข่าวที่พุ่งทะยานขึ้นอันดับยอดนิยม ถูกเขียนด้วยตัวหนาและตัวใหญ่“ทายาทตระกูลจู้ประพฤติตัวไม่เหมาะสม อ่อยผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว”“ทายาทตระกูลจู้ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ยอมให้ชายแปลกหน้าค้างคืนด้วย”หัวข้อข่าวทั้งสองอันเรียงต่อกันดูเป็นระเบีย
Read more
บทที่ 10
การร่วมมือกันระหว่างตระกูลจู้และตระกูลสือดำเนินไปอย่างมั่นคงสามปีต่อมา ฉันกับสืออวี้ไป๋ก็แต่งงานกันสถานที่จัดงานแต่งคือเมืองเล็กสไตล์วินเทจในต่างแดน ทุกบ้านล้วนแขวนกระดิ่งลมสีสันสดใสเมื่อสายลมพัดผ่าน จะเกิดเสียงกริ่งใสกังวาน ราวกับคำอวยพรจากใจจริงใกล้จะจบพิธีแต่งงาน ฉันได้รับของขวัญชิ้นหนึ่งไม่มีการลงชื่อไว้ แต่ตราประทับของตระกูลซ่งนั้นคนรอบข้างต่างก็จำได้ดีความจริงแล้ว หลังจากสืออวี้ไป๋เข้าสืบทอดสือกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ เขาก็ได้ทำการกดดันและโจมตีตระกูลซ่งอย่างหนักในทุกด้านหากจะเปรียบ ก่อนหน้านั้นตระกูลซ่งที่ไร้การสนับสนุนจากแม่ของสืออวี้ไป๋ก็เหมือนตึกที่ใกล้จะถล่มงั้นตระกูลซ่งหลังถูกสืออวี้ไป๋จัดการ ก็เหลือเพียงซากอิฐซากปูนตระกูลที่ทรยศแม่ของเขา สืออวี้ไป๋ไม่มีวันปล่อยไปง่ายๆฉันเลือกสนับสนุนโดยไม่ลังเล และยิ่งทำให้หนักหน่วงกว่าเดิมตระกูลซ่งไม่มีชื่อเสียงเรียงนามหลงเหลืออยู่ในวงสังคมอีกต่อไปแล้วเพราะคนที่เคยทรยศฉัน ฉันเองก็ไม่มีวันปล่อยไปเหมือนกันในสถานการณ์แบบนี้ยังจะได้รับคำอวยพรจากซ่งลู่เจ๋ออีก ฉันรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเปิดกล่องออก ฉันถึงได้พบว่ามันค
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status