Semua Bab รังสิมันตุ์ไร้ใจ: Bab 41 - Bab 50

"ม้าจะออกไปไหนแต่เช้าคะเนี่ย""ม้าจะออกไปดูลูกสาวของคนงานหน่อยน่ะลูก""ใครเหรอคะม้า ม้าต้องรู้จักกับลูกหลานของคนงานในไร่ทุกคนเลยรึไงคะ""ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะลูก ก็คนที่เราไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลเมื่อหลายวันก่อนไง เห็นบอกว่าจะออกจากโรงพยาบาลช่วงบ่ายวันนี้น่ะ แล้วตาเขมก็น่าจะเป็นคนไปรับกลับมานะ""อ๋อ...แล้วทำไมเฮียต้องไปรับด้วยล่ะคะม้า""ไม่รู้สิ ม้าก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะ ช่วงนี้ตาเขมเหมือนกำลังสนใจเด็กคนนั้นอยู่แน่ ๆ เลย ถ้าม้าดูไม่ผิด""เฮียเนี่ยนะคะจะชอบคนงานแบบนั้น""ก็ช่วงที่หนูของขวัญนอนอยู่โรงพยาบาล ตาเขมก็ไปที่นู่นตลอดเลยนี่ ม้าก็ไม่รู้หรอกว่าความจริงเป็นยังไง ม้าก็แค่เดาเอาน่ะ แต่บางทีตาเขมอาจจะเป็นห่วงหนูของขวัญก็ได้ หรือไม่งั้นก็ห่วงทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ""เฮียเนี่ยนะคะ ไม่น่าจะชอบผู้หญิงสไตล์นี้ได้ เฮียเป็นคนที่ชอบความเพอร์เฟกต์และเนี้ยบขนาดนั้น หนูว่ายากจังเลยค่ะที่เฮียจะชอบใครสักคน โดยเฉพาะผู้หญิงธรรมดาแบบนั้นน่ะค่ะ""อืม...ที่หนูพูดมามันก็มีเหตุผลนะ แถมหนูคนนั้นก็ยังมีลูกติดอีกด้วย ไม่รู้ว่าตาเขมจะชอบหรือเปล่า แต่บางทีอาจจะไม่ชอบก็ได้มั้ง แต่สำหรับม้านะ ม้าไม่ได้รังเก

สองสัปดาห์ต่อมา"พ่อจ๋า พ่อจ๋ามาแย้วหยอคะ"วันนี้ก็เป็นอีกวันที่รังสิมันตุ์ต้องมาตรวจงานที่ไร่ ซึ่งนั่นก็สร้างความแปลกใจให้กับคนงานในไร่เป็นอย่างมาก เพราะปกติรังสิมันตุ์ไม่เคยอุ้มของขวัญเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่อนุญาตให้ยืนอยู่ใกล้ตัวเองได้ แต่วันนี้กลับอุ้มของขวัญไว้ในอ้อมแขน หลังจากที่ของขวัญยื่นมือทั้งสองข้างเพื่อต้องการให้เขาอุ้มเหมือนทุกครั้ง ซึ่งทุกครั้งก็ไม่ได้ทำแบบนี้ แต่ครั้งนี้รังสิมันตุ์กลับทำสิ่งที่คาดไม่ถึง พลางพูดคุยงานกับรักษาการณ์หัวหน้าคนงานไปตามปกติส่วนของขวัญก็จับไปที่คอเสื้อ จับเส้นผมและใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อจ๋าด้วยความสงสัย แต่ก็ยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่พ่อจ๋าอุ้มตัวเอง จึงทำให้สาวน้อยรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก"เดี๋ยววันนี้จะไปดูหนังกับฉันหรือเปล่า""ดูหนังหยอคะพ่อจ๋า""ไปดูหนังจอใหญ่ไง""จอใหญ่หยอคะ อยากไปค่ะพ่อจ๋า หนูอยากไป""งั้นจะไปพร้อมกันเลยหรือเปล่า""ไปค่ะไป หนูจะไปดูหนังกับพ่อจ๋า หนังดิสนีย์ใช่ไหมคะ""แน่นอนสิ ถ้าเธออยากดูอะไรก็เลือกดูได้เลย ฉันเตรียมไว้ให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ""พ่อจ๋า หนูอยากดูค่ะ หนูจะไปตอนนี้เยยได้ไหมคะ""เดี

"สวัสดีค่ะคุณหนูขิม""เธอเป็นคนงานในไร่สินะ""ใช่ค่ะ""แล้วมีอะไรหรือเปล่า""พอดีว่าฉันจะมารับของขวัญกลับน่ะค่ะ เพราะแม่ของเด็กไม่สะดวกมารับ""ของขวัญน่าจะยังอยู่ที่ห้องดูหนังล่ะมั้ง แล้วทำไมแม่ของเด็กคนนั้นถึงไม่สะดวกมารับล่ะ""เห็นว่าจะทำโอทีอยู่น่ะค่ะ ก็เลยให้ฉันมารับแทน งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"ใบเฟิร์นก็เดินไปยังทางเชื่อมที่ไปยังห้องภาพยนตร์ขนาดใหญ่ ก่อนจะมีแม่บ้านเดินออกมาจากห้องพอดี"สวัสดีค่ะ พอดีฉันจะมารับของขวัญกลับน่ะค่ะ""อ๋อ...หนูของขวัญยังนอนอยู่เลยค่ะ เห็นพ่อเลี้ยงบอกว่าปล่อยให้นอนไปก่อน ป้าก็เลยจะออกมาหานมให้คุณหนูไว้ดื่มตอนที่ตื่นน่ะค่ะ""ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีว่าฉันจะพากลับไปที่ไร่แล้ว เพราะแม่ของของขวัญบอกให้มารับกลับบ้านแทน ส่วนนมก็ไม่ต้องเอามาให้แล้วก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันว่าจะพาของขวัญกลับเลย ค่อยกลับไปดื่มนมที่ห้องก็ได้ค่ะ""ได้เลยค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าไปแจ้งพ่อเลี้ยงก่อนนะคะ เพราะพ่อเลี้ยงกำชับไว้ ถ้าหนูของขวัญตื่นแล้ว ให้ไปแจ้งพ่อเลี้ยงก่อนน่ะค่ะ""โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันขอรออยู่ข้างในนะคะ" ใบเฟิร์นก็เปิดประตูเข้าไปในห้องภาพยนตร์ ก่อนจะมองดูห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งไว้อย่างอลังก

"ของขวัญนอนแล้วล่ะค่ะ งั้นพ่อเลี้ยงก็กลับไปได้เลยนะคะ""พอลูกนอนก็จะไล่กันเลยสินะ""ก็ของขวัญนอนแล้วนี่คะ ที่ฉันยอมให้พ่อเลี้ยงขึ้นมาก็เพราะของขวัญหรอกค่ะ ไม่อย่างงั้นไม่มีทางที่ฉันจะให้พ่อเลี้ยงขึ้นมาในห้องนี้อย่างแน่นอน""ฉันแค่ต้องการจะคุยกับเธอนิดหน่อย""คะ?""ก็ตามที่ฉันบอกไง ฉันอยากจะคุยกับเธอก่อน""แล้วพ่อเลี้ยงมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ"ทั้งสองคนก็นั่งอยู่บนโซฟาในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ซึ่งเป็นโซฟาที่ได้จากการรวบรวมเงินของคนงานทุกคนที่ซื้อให้เธอเมื่อหลายเดือนก่อน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ห้องของเพลงขวัญก็ดูเป็นสัดส่วนเพิ่มมากขึ้นและน่าอยู่มากขึ้นกว่าเดิม"เด็กคนนั้นมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดแบบเป็นญาติกับเธอหรือเปล่า หรือว่าเป็นคนอื่นที่เธอเก็บเอามาเลี้ยง""พ่อเลี้ยงอยากรู้ไปทำไมเหรอคะ ทำไมพอเลี้ยงถึงอยากจะรู้เรื่องของของขวัญด้วย พ่อเลี้ยงมีอะไรหรือเปล่าคะ""ที่ฉันถามก็เพราะอยากรู้แล้วมันแปลกหรือไง ก็เธอไม่ใช่แม่ของเด็กคนนั้นอย่างแน่นอนอยู่แล้ว แล้วทำไมเธอถึงเลี้ยงเด็กคนนั้นได้ล่ะ เป็นญาติของเธองั้นเหรอ หรือเป็นลูกของคนรู้จัก ""อ๋อ...มันมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นนิดหน่อย

"ฉันก็ไม่คิดเลยนะว่าตัวเองจะต้องออกมาพูดอะไรแบบนี้ แต่ถ้าฉันไม่พูด ฉันก็คงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตนั่นแหละ สิ่งที่ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอและลูกไป แค่คำขอโทษมันคงไม่พอ แต่ถึงแบบนั้นฉันก็อยากจะขอโทษจริง ๆ ถ้าเธอให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ให้ฉันได้ดูแลเธอกับของขวัญนับจากวันนี้เป็นต้นไปจะได้หรือเปล่า"คนงานที่อยู่ในโรงอาหารก็พากันจ้องมองไปที่สองหนุ่มสาวที่กำลังสารภาพรักกันอยู่ด้วยเสียงที่เงียบกริบ ขนาดของขวัญที่ไม่ค่อยนิ่ง ปกติก็มักจะเดินไปเดินมาแล้วพูดเสียงเจื้อยแจ้วอยู่เสมอ ก็กำลังจ้องมองไปยังมารดาของตัวเองและรู้สึกลุ้นอยู่ข้างใบเฟิร์นเช่นกัน"ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอไว้เยอะมาก แต่พอฉันสำนึกได้ ฉันก็ทำตัวไม่ถูกเลย แต่ฉันก็จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเธอและของขวัญให้ได้ ฉันเชื่อแล้วว่าความรักมันมีอิทธิพลมากแค่ไหน มันทำให้ฉันคิดที่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักคน เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเธอ ต่อจากนี้ถ้าฉันอยากจะให้เธอมาอยู่เคียงข้างฉันได้หรือเปล่า ให้โอกาสฉันได้ดูแลเธอกับของขวัญตลอดไปได้ไหม มาเป็นแฟนกับฉันได้ไหมเพลงขวัญ"คำพูดของพ่อเลี้ยงหนุ่มแห่งเจ้าของไร่รังสิมันตุ์