รังสิมันตุ์ไร้ใจ

รังสิมันตุ์ไร้ใจ

last updateLast Updated : 2026-01-04
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
59Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะเพื่อนสนิทพลาดตั้งครรภ์โดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วจะเอาเด็กออก แต่เพลงขวัญได้ขอร้องไว้ให้คลอดเด็กออกมา แล้วเธอจะเป็นคนรับเลี้ยงเอง ...แต่การจะเลี้ยงเด็กสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยความไม่รู้ว่าการเลี้ยงเด็กหนึ่งชีวิตต้องมีค่าใช่จ่ายมากแค่ไหน แถมเพลงขวัญก็ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่อีกด้วย ชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใคร เธอไม่อยากให้เด็กคนนี้ต้องมีชะตาชีวิตเหมือนตัวเอง เพลงขวัญจึงตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วไปทำงานในไร่แห่งหนึ่ง ............ ที่ฉันไล่เธอออกก็เพราะว่าเกลียดขี้หน้า ต่อให้เธอจะนั่งร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ฉันก็ไล่เธอออกอยู่ดี ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องมานั่งคุกเข่าหรือกราบกรานฉันในตอนนี้หรอกนะ รีบไสหัวแล้วออกไปจากไร่ของฉันซะ!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 | เพราะเธอคือของขวัญ

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
59 Chapters
ตอนที่ 2 | พ่อเลี้ยงเขม
"วันนี้หนูก็ขอฝากของขวัญหน่อยนะคะพี่ปีใหม่ เดี๋ยวหนูขอออกไปหางานก่อนค่ะ""ได้เลย วันนี้ของขวัญก็ยังสดใสเหมือนเดิมเลยนะ ก็คงอยากจะช่วยลุ้นให้แม่ได้ทำงานไว ๆ แถมยังทำตัวไม่ดื้ออะไรอีกด้วย""ของขวัญอย่าดื้อกับป้าปีใหม่นะคะ เดี๋ยวแม่จะรีบกลับมาหาหนูนะ""แม่จ๋า แม่จ๋า บายค่ะ""จ้าลูก เดี๋ยวแม่จะรีบมาหานะคะ"เพลงขวัญกอดแฟ้มเอกสารแน่น ซึ่งเป็นใบวุฒิการศึกษาที่จบเพียงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเท่านั้น ก่อนจะเดินตระเวนหางานที่พอจะทำได้ในตอนนี้ ซึ่งเธอก็ไม่เกี่ยงว่าจะเป็นงานอะไร ขอแค่มีงานให้คนที่วุฒิการศึกษาน้อยแบบเธอได้ทำก็พอแล้ว"ไม่รับเลยเหรอคะ""ไม่รับค่ะ พนักงานเต็มแล้ว""แต่ที่ป้ายหน้าร้านก็ยังเห็นใบที่เปิดรับสมัครอยู่นะคะ หรือว่าทางร้านยังไม่ได้เอาออก""น่าจะลืมนั่นแหละ เพราะช่วงสองสามวันนี้ไม่มีคนมาสมัครงานเลย ทางร้านก็น่าจะลืมว่าติดป้ายประกาศรับสมัครพนักงานไว้อยู่ แต่ความจริงพนักงานเต็มเมื่อสองสามวันก่อนแล้วนะ""อ๋อ...แบบนี้นี่เอง ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวน งั้นฉันขอตัวก่อนค่ะ"2 ชั่วโมงต่อมา"นี่เราเข้ามาสมัครงานร้านที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย ทำไมถึงไม่มีคนรับเลยนะ เหนื่อยจนท้อแล้วสิ"เ
Read more
ตอนที่ 3 | มีความหวัง
"สรุปแล้วเราก็ไม่ได้งานเลย แต่วันนี้ถึงแม้จะเป็นแค่งานชั่วคราวก็คงต้องรับสินะ เพราะแค่แจกใบปลิวก็เลยได้งานงั้นสิ นี่เราไปทำอะไรผิดรึเปล่า ถึงไม่มีใครรับเราเข้าทำงานเลย"เพลงขวัญก็อยู่ในชุดมาสคอตตัวใหญ่ ซึ่งต้องเดินแจกใบปลิวที่หน้าห้างสรรพสินค้าจนกว่าจะถึงเวลาเปิดงานปุ๋ยเคมียี่ห้อหนึ่ง ซึ่งผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามาที่งานเป็นจำนวนมาก จนแจกใบปลิวแทบไม่ทัน"ร้อนจังเลย" หลังจากที่ประตูเข้าหน้างานปิดลง เพลงขวัญก็รีบเดินไปนั่งพักที่จุดพักผ่อนของลูกค้าหน้าห้างสรรพสินค้า ซึ่งเธอก็ไม่ได้พักอยู่ดีเพราะมักจะมีเด็ก ๆ เข้ามาขอถ่ายรูปด้วยตลอด จึงไม่ได้แม้แต่จะจิบน้ำเพื่อดับกระหาย"เข้ามาข้างในได้แล้วนะ งานจะเริ่มแล้ว" สตาฟของงานก็เดินออกมาเรียกเพลงขวัญให้เข้าไปที่งานอีกครั้ง ซึ่งเธอจะต้องมอบความสนุกสนานให้กับผู้ชมที่เข้ามาดูในงาน โดยจะต้องเดินไปทั่วบริเวณงานเพื่อไม่ให้ลูกค้าและคนที่มาเข้าชมรู้สึกเบื่อ ซึ่งเป็นข้อตกลงก่อนที่จะรับงานแล้วเพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปข้างในงานทันที ก่อนจะต้องตกใจกับผู้คนจำนวนมากที่ยืนอยู่เต็มหน้าเวที"นี่มันงานขายปุ๋ยเคมีจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงเหมือนงานคอนเสิร์ตขนาดย่อมเลยนะ"
Read more
ตอนที่ 4 | ที่ทำงานแห่งใหม่
"ขอบใจมากนะเวียงพิงค์ ที่มารับถึงขนส่งเลยแบบนี้ เกรงใจมากเลยล่ะ""ไม่เห็นเป็นไรเลย เราก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้วนะ เดี๋ยวไปรอที่บ้านฉันก่อน ลุงของฉันน่าจะกลับมาตอนเย็นน่ะ แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน เธอย้ายออกจากห้องเช่าแล้วใช่ไหม""ตอนแรกก็ว่าจะย้ายออกนะ แต่ค่าห้องมันก็ไม่ได้แพงมาก ฉันก็ว่าจะเช่าต่อเพื่อเก็บของไปก่อนน่ะ ลืมไปเลยว่าของมันเยอะด้วย ไม่แน่ใจว่าที่พักคนงานจะเก็บของได้เยอะไหม กลัวว่ามันจะเป็นแค่ห้องเล็ก ๆ เดี๋ยวเก็บของไม่พอ อีกอย่างห้องเช่าห้องนั้นฉันก็อยู่มานานมากแล้วด้วย แถมค่าเช่าก็ยังได้ราคาเก่าก่อนที่จะขึ้นราคาอีก ก็เลยคิดว่าเก็บไปก่อนดีกว่า เพราะไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้ทำก็ได้ มันไม่มีอะไรแน่นอนเลย""ก็นั่นสินะ แต่ฉันคอนเฟิร์มว่ายังไงเธอก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะเพลงขวัญ ก็อย่างที่บอกไปว่าลุงฉันเป็นคนเก่าคนแก่ของที่ไร่นั่น ยังไงก็ต้องได้อยู่แล้วล่ะ""ขอบใจนะ""แล้วนี่เธอยังได้ติดต่อยัยขิมอยู่ไหม" เวียงพิงค์ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเพลงขวัญ ซึ่งเรียนอยู่คณะพยาบาลศาสตร์และสาขาวิชาเดียวกัน"ขิมบอกว่าไม่ให้ติดต่อกันน่ะ ก็ตั้งแต่ที่คลอดของขวัญ หลังจากที่เซ็นเอกสารทุกอย่างอย่
Read more
ตอนที่ 5 | เจอกันอีกครั้ง
"เริ่มทำงานพรุ่งนี้น่ะ เมื่อวานก็พาของขวัญไปซื้อของเข้าห้องบางส่วนด้วย เพราะยังไม่มีที่นอนกัน แต่ก็แอบเสียดายอยู่นะที่ฉันไม่ได้อยู่ในไร่โซนเดียวกับลุงของเธอน่ะเวียงพิงค์""เห็นลุงบอกเหมือนกันว่าโซนของลุงไม่มีที่ว่างให้แทรกน่ะ ก็เลยให้เธอไปอยู่โซนอื่นแทน""ไม่น่าเชื่อเลยว่าไร่จะใหญ่โตขนาดนี้ อันนี้แค่โซนฉันก็เป็นร้อยไร่แล้วนะ พอเห็นพื้นที่โล่งขนาดนี้ก็เลยรู้ว่ามันกว้างใหญ่แค่ไหน นี่แค่โซนของฉันก็กว้างจนสุดลูกหูลูกตาแล้ว""อืม ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องปลูกข้าวโพดน่ะสิ เธอก็เลยเห็นพื้นที่แบบที่ยังไม่มีอะไร""มันไกลสุดลูกหูลูกตามาก แถมที่พักก็มีคนเยอะมากเลยด้วย ของขวัญดูจะตื่นเต้นมากเลยล่ะนะ""พูดถึงแล้วก็คิดถึงของขวัญจังเลย เด็กอะไรก็ไม่รู้หน้าตาน่ารักชะมัด ตากลม ๆ ผมสีดำ ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วล่ะว่าเธอรักลูกของเธอมากแค่ไหน ขนาดฉันเห็นก็ยังหลงเลย แถมยังฉลาดและยังพูดเก่งอีกด้วย""งั้นแม่เวียงพิงค์ก็ต้องรักลูกสาวคนนี้เยอะ ๆ นะ เพราะของขวัญก็มีแม่ที่ชื่อเวียงพิงค์เหมือนกัน""แน่นอนอยู่แล้วสิ ว่าแต่เธอเริ่มงานพรุ่งนี้แล้วสินะ""ใช่ ฉันก็กลัวเหมือนกันนะ แต่พอดีพี่ที่อยู่ข้างห้องเข้ามาทักฉันน่ะ ชื่อ
Read more
ตอนที่ 6 | คนเก่งของแม่
"เด็กใหม่คนนั้นน่ะออกมาสิ""ไม่ต้อง!""ขอโทษด้วยนะครับพ่อเลี้ยงเขม เดี๋ยวผมจะตักเตือนให้มากกว่านี้""ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว ออกรถได้" ใบเฟิร์นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาพูดกับเพลงขวัญด้วยความดีใจ"ดีนะเนี่ยที่พ่อเลี้ยงเขมเขาไม่เอาเรื่องเธอน่ะ งั้นเรากลับที่พักกันเถอะ ไปรับของขวัญกัน""ค่ะ"หลังจากที่เพลงขวัญรับของขวัญกลับมาที่ห้องแล้ว เพลงขวัญก็รีบต่อสายไปหาเวียงพิงค์ทันที"นี่เวียงพิงค์ ถ้าเราทำสัญญาที่ไร่แล้วเราไม่สามารถออกได้แล้วใช่ไหม""ไม่ได้แล้วน่ะสิ ก็ทำสัญญาไปแล้วนี่นา ทำไมล่ะ? หรือว่าเธอไม่ไหวงั้นเหรอ""ก็ไม่เชิงหรอก แค่ลองถาม ๆ ดูน่ะ""มันยากแล้วน่ะสิ สัญญามันก็ระบุแล้วนี่นาว่าหนึ่งปี แล้วนี่จะทำยังไงดีล่ะ""ไม่ ๆ ฉันแค่ลองถามดูเฉย ๆ ไม่ได้คิดจะออกตอนนี้หรอกนะ""อ๋อ...โล่งอกไปที ก็นึกว่าเธอทำงานไม่ไหวแล้วเพราะเพิ่งทำวันแรกเอง แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะงานหนักมากไหม แต่ฉันก็ไม่น่าถามเลยเนอะ งานมันก็ต้องหนักอยู่แล้วสิ""ฉันแค่ถามดูก่อนนะ ไม่ได้จะออกตอนนี้หรอก""โอเค ถ้าเธอมีอะไรหรือติดขัดอะไรก็บอกฉันได้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวฉันจะปรึกษาลุงให้""ขอบใจมากนะเวี
Read more
ตอนที่ 7 | หนีไม่พ้น
"เริ่มใช้เสียมคล่องแล้วสินะเพลงขวัญ""ก็ปลูกข้าวโพดมาตั้งหลายวันแล้วนี่คะ ยังไงก็ต้องคล่องขึ้นบ้างแหละค่ะ ถ้าไม่พัฒนาเลยอาจจะโดนไล่ออกก็ได้"เพลงขวัญก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก หลังจากที่ปลูกข้าวโพดจนสุดทางที่หัวหน้าได้กำหนดไว้ ซึ่งคนงานทุกคนที่ทำอยู่จุดเดียวกันต่างก็พากันไปนั่งพัก เพื่อเก็บแรงไว้ทำต่อรอบต่อไป"พี่เฟิร์นคะ หนูสงสัยน่ะค่ะ ไร่กว้างขวางขนาดนี้แล้วจะเติบโตยังไงคะ เพราะพืชมันก็ต้องการน้ำเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ""สาเหตุที่ข้าวโพดปลูกได้แค่ปีละครั้งก็เพราะว่าต้องปลูกในช่วงที่ใกล้กับฤดูฝนนี่แหละ ถ้าไม่ใช่ช่วงนี้มันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ เพราะข้าวโพดมันก็ต้องการน้ำอย่างที่เธอสงสัย ถึงต้องปลูกในช่วงฤดูฝนไง""อ๋อ...จริงด้วยสิคะ ช่วงนี้ก็ใกล้ฤดูฝนแล้วนี่นา""นั่นแหละ แล้วนี่มือเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง""มันเริ่มจะด้านแล้วล่ะค่ะ หนูคิดว่าอาจจะเป็นเพราะจับเสียมทุกวันก็เลยทำให้มือด้านไปแล้ว""เดี๋ยวพี่ว่ากลางเดือนก็จะทำโอทีด้วย""อ้าว? ที่นี่มีทำโอทีด้วยเหรอคะ""มีสิ ก็มีหลายคนที่ทำกันอยู่ทุกวัน อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้""หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่ามีทำโอทีด้วย ถึงว่าแหละค่ะถึงได้มีการตั้งเส
Read more
ตอนที่ 8 | คำขอร้องที่ไร้ความหมาย
"เหตุการณ์ในตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะหักหน้าหรือทำให้พ่อเลี้ยงต้องได้รับความอับอายเลยนะคะ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น""เธอหุบปากซะ! เพราะถึงแม้สัญญาของเธอบอกว่าจะทำงานที่นี่หนึ่งปี แต่ฉันคงไม่มีความจำเป็นที่จะรับคนอย่างเธอให้มาเหยียบบนพื้นที่ไร่ของฉันหรอกนะ เพราะฉันยังไม่ได้เซ็นอนุมัติมันไงล่ะ""อย่านะคะ! ฉันขอร้องล่ะค่ะ คือฉันใช้เงินซื้อของทุกอย่างเข้ามาที่นี่หมดแล้ว แถมฉันยังไปสมัครงานที่ไหนไม่ได้อีก ถ้าฉันไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อไป ฉันก็ไม่มีเงินใช้แน่ ๆ อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะพ่อเลี้ยง ขอร้องล่ะค่ะ"เพลงขวัญที่ยืนอยู่ก็ยกมือไหว้ตัวสั่น เพราะหลังจากที่เธอรู้เหตุผล เธอก็ไม่อยากออกไปจากที่นี่อีกแล้ว ซึ่งถ้าเธอออกไปจากที่นี่ นั่นก็เหมือนเป็นกันตัดขาตัวเองแน่นอน แล้วเธอก็จะไม่มีรายได้ทางไหนอีกต่อไปเธอรู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน ถึงขนาดสั่งให้ร้านทั่วเชียงใหม่ไม่รับเธอเข้าทำงานได้ขนาดนี้ ต่อให้เธอจะหนีไปที่ไหน เขาก็คงหาทางเล่นงานเธอได้อยู่ดี ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีทางไปแล้ว ก็มีแต่ต้องขอร้องเขาเพียงเท่านั้น"ถ้าฉันไม่ได้ทำงานฉันจะต้องแย่แน่ ๆ ขอโอกาสให้ฉันได้ทำงานที่นี่ต่อเถอะนะคะ พ่อ
Read more
ตอนที่ 9 | เพราะมีกันอยู่แค่นี้
แสงตะวันก็เริ่มลับขอบฟ้า ส่วนเพลงขวัญก็ยังไม่ย่อท้อเพื่อรอโอกาสว่าพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่จะออกมาจากคฤหาสน์ตอนไหน แต่จนถึงพลบค่ำก็ยังไร้วี่แวว เพลงขวัญก็ยังรอด้วยความอดทน ตอนนี้เธอไม่ได้คิดถึงศักดิ์ศรีหรืออะไรแล้ว เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือปากท้องของบุตรสาวมากกว่า"ของขวัญจะเป็นยังไงบ้างนะ อย่าพึ่งงอแงนะลูก อยู่กับป้ายูนไปก่อนนะคะ"บนท้องฟ้าก็เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดมิด แถมยังไร้แสงดาวเพราะมีเมฆหมอกสีดำมาปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าฝนจะตกลงมาในอีกไม่ช้านี้"เอ๊ะ? นั่นมันพี่เฟิร์นกับของขวัญนี่ ทำไมถึงขับมอเตอร์ไซค์มาที่นี่ล่ะ แล้วทำไมถึงขับเข้าไปในคฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงด้วย แย่แล้ว...ต้องรีบตามเข้าไปแล้ว"เพลงขวัญมองดูใบเฟิร์นที่ขับรถจักรยานยนต์เข้าไปต่อ หลังจากที่คุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัยเสร็จแล้ว ส่วนเพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปที่บริเวณหน้าคฤหาสน์อีกครั้ง"ฉันขอเข้าไปข้างในนะคะ พอดีว่าเมื่อกี้เพื่อนกับลูกสาวของฉันเพิ่งขับมอเตอร์ไซค์เข้าไปน่ะค่ะ""เชิญครับ"เพลงขวัญก็รีบวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์แต่ก็ไม่ได้ดั่งใจมากนัก เพราะสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าและขาดน้ำ จึงทำให้เธอทำได้เพีย
Read more
ตอนที่ 10 | คำขอโทษ
"คนนี้คือใครเหรอคะพี่เฟิร์น""คนนี้เป็นแม่ของพ่อเลี้ยงน่ะ""คือฉันเพิ่งโดนไล่ออกค่ะ ต้องเก็บข้าวของให้หมดภายในพรุ่งนี้ แต่ว่าฉันจะมาขอร้องพ่อเลี้ยงว่าจะขอทำงานที่นี่ต่อไปได้ไหมคะ คือฉันขอโอกาสทำงานที่นี่ต่อได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องแย่แน่ ๆ ถ้าแค่ตัวฉันเองคนเดียว ฉันยังไม่ห่วงเลยค่ะ แต่ฉันยังมีลูกอีกคนที่ต้องดูแลด้วย ถ้าเกิดว่าไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ ฉันก็จะไม่มีรายได้แน่ ๆ ค่ะ""อะไรนะเพลงขวัญ เธอโดนไล่ออกงั้นเหรอ""ใช่พี่เฟิร์น ถึงหนูจะเซ็นสัญญาแล้วก็เถอะ แต่ว่าเอกสารชุดนั้นมันยังไม่ได้เซ็นรับรองจากเจ้าของไร่น่ะสิ เพราะเจ้าของไร่ต้องเซ็นอนุมัติด้วย แต่พ่อเลี้ยงบอกว่าจะไม่อนุมัติแล้วไล่หนูออก แล้วให้หนูเก็บของออกภายในวันพรุ่งนี้ หนูก็เลยมาดักรอที่หน้าคฤหาสน์เพื่ออยากจะขอร้องพ่อเลี้ยงอีกสักครั้งน่ะค่ะ""นี่มันอะไรกันตาเขม คนงานทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมถึงต้องไล่ออกแบบนี้ด้วยล่ะ""ก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอกครับม้า แต่ว่าผมแค่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มาเหยียบที่ไร่ของเราอีกแค่นั้นเอง""อะไรกัน นี่ลูกไม่มีเหตุผลเลยนะ ถ้าเกิดว่าลูกจะไล่หนูคนนี้ออก ก็บอกเหตุผลที่มันฟังขึ้นมาให้ฟังก่อนสิ""แต่นี่มันเป็น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status