Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายเริ่มดุเดือดขึ้น ท่ามกลางหิมะที่ตอนนี้กำลังโปรยปรายลงมาอีกครั้ง อากาศที่หนาวเย็นไม่ได้ทำให้กลุ่มคนทั้งสองเลิกราจูอี้หลินมองตามร่างสูงด้วยความห่วงใย มีหลายครั้งที่นางแทบหวีดร้องออกมา เมื่อเขาเกือบต้องคมกระบี่ของเจี่ยนอิง ทว่าเขาก็อาศัยความรวดเร็วหลบหลีกไปได้นางเห็นฝีมือของราชองครักษ์ของหนานเฟยหลงแล้วรู้สึกชื่นชม พวกเขาสมกับเป็นราชองครักษ์ขององค์รัชทายาทแคว้นหนานยิ่งนัก“หากแม้นข้าได้ฝึกวรยุทธ์ ข้าจะได้ปกป้องเขา มิใช่พบกันครั้งแรกก็ต้องเป็นฝ่ายให้เขามาปกป้องเช่นนี้” เสียงแห่งความสิ้นหวังของหนานเฟยหลง ทำให้จูอี้หลินเห็นใจเขายิ่งนัก“ท่านมิได้ทำอันใดผิด เอ่อ ขอพระราชทานอภัย หม่อมฉันหมายถึง พระองค์เป็นถึงองค์รัชทายาท เรื่องการฝึกวรยุทธ์นั้น...”“พูดกับเราตามสบายเถิด ตอนนี้เราก็มิใช่เป็นคนพลัดถิ่นหรอกหรือ มีองค์รัชทายาทที่ไหนโดนไล่ล่าเช่นนี้เล่า”ระหว่างที่พูดนั้นถงอวี๋เยี่ยนกลับโดนคนของเจี่ยนอิงแทงเข้าหนึ่งกระบี่ เขาล้มลงและกลิ้งมาล้มลงตรงหน้าคนทั้งคู่ต้วนหง ฟางจือหรง และเซียวไห่เฟิง ยังคงช่วยสือเจี้ยนหาวต้านกระบี่ของเจี่ยนอิงและมือสังหารคนอื่นๆ “องค์รัชทายาท หาก

ทว่าเรี่ยวแรงของนางค่อยๆ เหือดหาย พร้อมๆ กับเลือดในกายที่เริ่มเหือดแห้ง ทุกอย่างในคลองสายตาเริ่มพร่ามัว“อี้หลิน มองข้า” สือเจี้ยนหาวก้มหน้าลง แนบหน้าผากตนเข้ากับหน้าผากนาง “ชื่อของข้าคือเจี้ยนหาว แซ่สือ นามเจี้ยนหาว” เขากระซิบข้างหูนางเสียงเบา จูอี้หลินยิ้ม แต่จากนั้นดวงตาของนางก็เริ่มไร้ประกาย“สือ...เจี้ยนหาว อา...ข้าได้รู้ชื่อของท่านแล้ว...”เสียงของนางขาดหายพร้อมกับดวงตาที่ปิดลง มือทั้งสองข้างที่แนบอยู่กับซีกหน้าของเขาค่อยๆ ตกลงจนกระทั่งแน่นิ่งไปสือเจี้ยนหาวจ้องมองใบหน้าที่ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มของนางด้วยดวงตาตกตะลึง “ไม่!...ไม่ใช่เพื่อข้า! เจ้าอย่าตายเพื่อข้า! เจ้าบอกว่าจะติดตามข้า เช่นนั้นอย่าตาย! เจ้าจะตายไม่ได้!”สือเจี้ยนหาวตะโกนก้อง ความเศร้าโศกเสียใจที่เขาไม่คุ้นชินประดังเข้ามา เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาจะมีความรู้สึกเช่นนี้ และไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรสองแขนแข็งแกร่งกอดร่างเย็นเยียบที่ตอนนี้แข็งทื่อ ไร้ซึ่งพลังชีวิต ท่ามกลางลมโบกพลิ้วลู่กิ่งเหมยแดง เลือดของนางไหลนองเต็มพื้นหิมะจนแดงฉาน วิหคยมทูตล้ำค่ายังคงปักอยู่ที่กลางอกของนาง ประกายจากพลอยสีแดงที่ด้ามมีดส่องแสงวาววับ

พี่ชายที่นางได้มาเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาผู้นี้ยังคงไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปดีนัก เขารับปากนางว่าจะเลิกสังหารคนพร่ำเพรื่ออย่างที่เขาเคยทำ ทว่าแม้จะไม่อยากให้เขากลายเป็นฆาตกรคนเดิม แต่นางก็อดหวั่นใจไม่ได้ว่าคำสัญญานั้นอาจจะทำให้เขาโดนทำร้ายเสียเอง“เจ้ากลายเป็นปิศาจเจ้าน้ำตาตั้งแต่เมื่อไร” สือเจี้ยนหาวรับรู้ถึงร่างที่สั่นสะท้านของนาง อ้อมกอดรัดร่างของเหยียนหว่านเอ๋อร์แน่นขึ้น ฉวยโอกาสตอนนี้ปลอบประโลมตัวเองจากความเศร้าเมื่อครู่ด้วยดวงตาวูบไหวของเขาซึ่งเกิดจากความเศร้า ถูกซุกซ่อนเอาไว้ในมุมมืดของหัวใจ เขาบอกตัวเองว่าจะไม่ดึงมันออกมาอีก“นางเป็นห่วงท่านมาก เดินทางไม่ยอมหยุดพักเลย” อวิ๋นหยาเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้สือเจี้ยนหาว จากนั้นจึงหันไปมองบุรุษทั้งสี่ซึ่งง่วนกับการดูแลบุรุษชุดสีขาวที่ยืนหายใจหอบหนักๆ อยู่ไม่ไกล“พี่ใหญ่ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แล้วพี่รองกับเจี๋ยเล่าพวกเขา...” เหยียนหว่านเอ๋อร์หยุดปาก ก่อนต้องอ้าปากค้างเมื่อมองเห็นใบหน้าบุรุษชุดขาวถนัดตาผู้มาใหม่ทั้งสองหันหน้ามามองสือเจี้ยนหาว จากนั้นจึงหันกลับไปมองหนานเฟยหลง มือเล็กยกขึ้นมาขยี้ตาคล้ายไม่อยากจะเชื่อ คิ้วทั้งสอ

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากรู้เรื่องของเฟยเทียน ข้ามองออกว่าเขามีความสำคัญต่อเจ้า เช่นเดียวกันกับที่เจ้ามีความสำคัญกับเขา ข้าเป็นพี่ชายของเขา ข้ากล้าใช้ชีวิตของข้าสาบานได้เลยว่าข้าไม่เคยคิดร้ายต่อเขา ดังนั้นเราสองคนควรจะเปิดเผยต่อกัน ถอดหน้ากากของเจ้าออกเสีย” หนานเฟยหลงยิ้มรอยยิ้มของเขาทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว คนผู้นี้ให้ความรู้สึกคล้ายเวลาที่นางกำลังประลองปัญญา อาจารย์ไม่มีผิดความเป็นปราชญ์ในตัวของเขา แผ่ซ่านออกมาจนทำให้คนยำเกรง ท่าทางสูงศักดิ์ และความสุขุมเต็มไปด้วยความสง่างาม ทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์จ้องมองอย่างพิจารณา“ก็ได้” นางยอมถอดหน้ากากในที่สุด“จริงดังคาด เจ้าเป็นสตรี”“สตรีแล้วเป็นอย่างไร บุรุษแล้วเป็นเช่นไร”“เอาเถิด ข้าไม่ได้จะดูถูกหรือรังเกียจว่าเจ้าเป็นสตรีอย่างที่เจ้าเข้าใจ เจ้าถามคำถามมาได้”“เกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ใหญ่จึงออกมาระหกระเหินเช่นนี้ ทั้งที่ท่านยังสุขสบายอยู่ในวังหลวงแคว้นหนาน” นางอดที่จะค่อนขอดไม่ได้จริงๆ“ในระหว่างที่เสด็จแม่ทรงพระครรภ์ เกิดการก่อกบฏขึ้น เสด็จแม่โดนลอบทำร้ายจึงคลอดเราสองคนออกมาระหว่างที่หลบหนี เพราะรู้ว่าไม่อาจรอดพ้น เสด็จแม่จึงให้ศิษย์พี่ของน

“นางไม่เป็นอะไรหรอก พอไปถึงที่หมู่บ้านได้พักสักหน่อยก็จะดีขึ้น” อวิ๋นหยาช่วยเหยียนหว่านเอ๋อร์แก้ตัวอีกแรง“ขอบคุณนะพี่สะใภ้”“เอาเถิด ตอนนี้เจ้ายังไม่อยากพูดก็นับว่าไม่ผิด นายท่านเหยียนเจี๋ยสมควรรู้เป็นคนแรก แต่เจ้าอย่าหักโหมจนเกินไป รู้สึกเหนื่อยก็บอกข้าเข้าใจหรือไม่”“ข้ารู้แล้ว ขอบคุณพี่สะใภ้”กว่าจะเดินทางมาถึงหมู่บ้านจินเฉวียนก็เป็นเวลาเย็นย่ำ สือเจี้ยนหาวมองใบหน้าซีดขาวของเหยียนหว่านเอ๋อร์ใบหน้าเขาก็เคร่งเครียดตามบ้านที่เขาจัดหาให้เป็นที่พักค่อนข้างใหญ่แต่ราคาถูก เพราะสงครามเช่นนี้ไม่มีคนเดินทาง บ้านหลายหลังจึงถูกปล่อยร้าง ชาวบ้านส่วนใหญ่ย้ายไปอยู่ให้ห่างจากป้อมมากที่สุด ทว่าก็ยังคงมีชาวบ้านบางส่วนที่ไม่ต้องการจะไปไหน ดังนั้นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่เคยครึกครื้นจึงดูเงียบเหงาไปบ้าง“หากไม่รังเกียจ ข้าพอจะรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ข้าจะช่วยดูอาการของแม่นางน้อยท่านนี้” ฟางจือหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ไม่เป็นไร ข้าสบายดี ข้าเองก็เป็นหมอ จึงรู้อาการของตัวเอง ขอบคุณท่าน” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร“แน่ใจหรือ ข้าว่าให้เขาตรวจดูหน่อยดีหรือไม่” สือเจี้ยนหาวที่มีท่าทีเย็นชากับบุร