กับดักเสน่หา

กับดักเสน่หา

last updateLast Updated : 2026-02-09
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
144Chapters
216views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ด้วยคำสาปวิหคยมทูต อดีตโฉมสะคราญอันดับหนึ่งอย่าง จูอี้หลิน จึงได้พบกับ สือเจี้ยวหาว บุรุษผู้มีดวงตาดุร้ายประหนึ่งปิศาจพันปี เพราะชีวิตน้อยๆ ของนางมีเขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ นางจึงปักใจในตัวเขาเพียงคนเดียว ดังนั้นในยามที่เขามีภัย นางสละได้แม้แต่ชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างควรจะจบสิ้นนับแต่นางหลั่งเลือดเพื่อเขา ทว่าการผูกชะตานำพานางกลับมาหาเขา กาลเวลาจะผ่านไปกว่าห้าพันปี ครั้งนี้นางจำต้องเลือกที่จะจากไปเพื่อให้เขาอยู่รอด หรือเลือกที่จะให้ตัวเองอยู่รอดเพื่อทำลายคำสาป โดยเขาจำต้องจากนางไป...ตลอดกาล

View More

Chapter 1

บทนำ

「汐見博士、本当に記憶消去剤を投与しますか?薬効が現れると、愛する人も親族のことも忘れてしまいます」

汐見怜(しおみ れい)は長い間苦悩に苛まれていたが、ついに頷いた。「ええ、決めたわ。彼らを忘れたいの!」

冷たい液体が注射器から彼女の血管に流れ込むと、研究員は頷いた。「汐見博士、これで完了です。3日後には薬が完全に効き始めるはずです」

彼女が去った後、研究員は首をかしげた。

人生に不満を抱えている人だけが記憶消去剤を投与するのに、怜はこれ以上ないほど幸せな人生を送っているはずだ。一体なぜ投与を希望するのだろう?

怜の両親は国内一の富豪で、彼女自身は養子だが、家族、特に義兄からは大変可愛がられていた。

良いものは何でも彼女に贈られ、先月の誕生日には義兄から108棟もの邸宅、5つの航空会社、そして96の島をプレゼントされた。それらの島々はハート型に配置され、3日間にわたって盛大な花火が打ち上げられた。

そして夫である桐山瑛治(きりやま えいじ)はさらに桁外れで、世界一の富豪であり、怜への愛は骨の髄まで染み渡っていた。

経済界では、瑛治は表向きは温厚で上品だが、実際は冷酷非情な策略家であり、笑顔の裏で容赦なく相手を追い詰めることで知られていた。しかし、そんな怜悧で冷淡な男が、2年前、病気の怜にためらいもなく腎臓を提供した。その後、地震に遭遇した際には、閉じ込められた怜を助けるために片足を失ったのだ。

結婚後、仕事で多忙を極める彼は、毎日必ず朝食を作ってから出かけ、昼も夜も必ず帰宅して食事を作っていた。怜は体が弱く、多くの食材にアレルギーがあるため、シェフに任せるのは不安だったからだ。

ある人は彼に尋ねたことがある。どうしてこんなことが2年間も続けられるのか、と。

瑛治は笑って答えた。「彼女を世話するのが好きなんだ。好きなことをしているのに、努力とは言えないだろう?自然とそうしてしまうんだ」

外野は彼が何かに取り憑かれたのではないか、あるいは精神に異常をきたしたのではないかと噂した。

とにかく、家族も夫も怜を掌中の玉のように扱い、誰もが彼女の完璧な人生を羨んだ。

「生まれだけじゃ人生って決まらないものね」

ネット上では「くそっ、こんな良い暮らし、来世は私にさせてくれ」といった羨望の声も多数上がった。

かつて、怜も自分が世界で一番幸運で幸せな人間だと思っていた。

しかし2年前、養母がアルツハイマー病を患い、意識が朦朧とする中で怜を養子にした理由を明かした。

それは、義兄の如月悠貴(きさらぎ ゆうき)が幼い頃から病弱だったため、如月家の両親が占い師に相談したところ、特別な時刻に生まれた女の子を養子にし、その子を大切にすればするほど、兄の災難がその子に移るというのだ。

いわゆる身代わりの厄除けだ。

怜を養子にしてから、悠貴は一度も病気にかからなくなった。一方で怜は災難続きで、体はどんどん弱っていき、昨年には尿毒症と診断された。

真実を知った瞬間、怜の世界は崩れ去った。十数年間、彼女は体の弱さから養父母に捨てられることを恐れ、常に周囲の人々に気を遣い、媚びへつらって生きてきた。しかし、本当の加害者は、他でもない養父母だったのだ。

心身ともに追い詰められた怜は、生きる希望を失い、絶望のあまり高い橋から身を投げた。

彼女が飛び降りた時、瑛治も後を追って飛び込んだ。

溺れかけながらも怜を岸まで引き上げた瑛治は、震える声で言った。「如月家の人間に騙されたとしても、俺がいる。俺は絶対にお前を騙さない!お前の病気だって心配いらない。腎臓移植が必要なんだろ?俺は適合検査を受けた。お前に腎臓を提供できる!死ぬんじゃない、お前が死んだら、俺も生きていけない!」

腎臓移植手術は成功し、二人は結婚した。結婚後、彼は怜を心から愛し、何よりも大切にした。

愛されることで、人は愛を知り、勇気を得る。彼の愛は怜を死の淵から救い出し、生き続ける希望を与えた。

怜は再び、自分が世界で一番の幸運者だと信じた。

昨日匿名で送られてきた動画を見るまでは。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
144 Chapters
บทนำ
“ข้ายอมมีชีวิตอยู่ต่อเพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งกับนาง แต่จะไม่ยอมมีชีวิตที่ไร้นางแม้แต่ชั่วอึดใจ”เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นไม่ไกล เรียกสติของคนที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่ริมลำธารให้รู้สึกตัว ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยก่อนพบว่าความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างยังคงไม่ปรานีเขาแม้แต่น้อยความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้มีจุดเริ่มตั้งแต่มาจากช่วงต้นขา ไล่ขึ้นไปยังแผ่นหลัง กระทั่งเป็นเหตุให้ร่างทั้งร่างยากที่จะขยับคิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง “ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้!”เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังจนเขารู้สึกรำคาญ จะว่าไปไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีจึงหันเหความสนใจไปยังต้นเสียง ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพราะกำลังหงุดหงิดเต็มที่ร่างกายของเขายังคงต้องการเวลาในการพักฟื้น หากยังคงมีเสียงรบกวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ เขาจะหลับลงได้อย่างไรเล่า!!คิดเช่นนั้นมือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปหยิบถุงปักใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ ในถุงนั้นมียาลูกกลอนสามเม็ด เขาเลือกหยิบเข้าปากสองเม็ด จากนั้นก็ยิ้มออกมาเพราะรู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันทีที่ยาละลายในปาก“ช่วยด้วย!!!”เสีย
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
บทที่ 1
หุบเขามังกรหลับตั้งอยู่ที่เมืองอู่ถง ทางใต้ของแคว้นจ้าว เป็นหุบเขาซึ่งอยู่ระหว่างแคว้นจ้าวกับแคว้นเยวี่ย เป็นหุบเขาในตำนานซึ่งผู้คนทั้งสองแคว้นต่างก็รู้จักดี เพราะน้อยคนนักที่เคยเข้าไปจะรอดชีวิตกลับมาว่ากันว่าเส้นทางที่ตัดผ่านเข้าไปในหุบเขา ยามกลางวันจะดูคล้ายกับถนนธรรมดา หากแต่พอพลบค่ำกลับมีสัตว์ร้ายมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนร่ำลือกันว่าสัตว์ร้ายเหล่านั้น ก็คือวิญญาณของนักโทษที่จักรพรรดิผู้ครองแคว้นนำมากักขังเอาไว้ ในยามที่หุบเขาแห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเยวี่ย ในครานั้นหลังจากสงครามยุติลง หุบเขามังกรหลับกลายเป็นรางวัลแห่งชัยชนะขององค์ชายสาม ‘จ้าวเหยียนเจี๋ย’ ปิศาจสงครามผู้กระหายเลือด ผู้ซึ่งนำทัพแคว้นจ้าวเข้าโจมตีทัพของแคว้นเยวี่ยที่บุกรุกเข้ามายังชายแดน หมายยึดครองเมืองอู่ถง ซึ่งอยู่ห่างจากหุบเขามังกรหลับไม่มากหลังจากมีชัยเหนือ ‘เยวี่ยกวน’ ปราชญ์หลวงผู้เป็นอนุชาของจักรพรรดิแคว้นเยวี่ย ไม่เพียงแคว้นจ้าวจะไม่เสียเมืองอู่ถง หากแต่ยังได้หุบเขามังกรเอาไว้ในครอบครองอีกด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้นหลังสงครามยุติ ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าปราชญ์หลวงเยวี่ยกวน ศัตรูคนสำคัญของแคว้
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
บทที่ 2
ส่วนอู๋อิงสงก็เป็นรองแม่ทัพยังมีสือเจี้ยนหาวที่เป็นองครักษ์เงาฝีมือดีในครานั้นนางแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ตอนนี้นางยังคิดจะหวนกลับไปอีก จะไม่ให้ซูหย่งจื้อโมโหได้อย่างไร“อาจารย์ท่านก็ได้ยินแล้ว องค์ชายรอง...ข้าหมายถึงจ้าวเหยียนอิ่งไม่ใคร่จะชำนาญกับสภาพภูมิศาสตร์ทางเหนือ เขาอาจจะแพ้สงครามก็ได้”“นั่นไม่ใช่เรื่องของเรา ตอนนี้เจ้าเจี๋ยไม่ใช่องค์ชาย ทั้งยังไม่ได้เป็นแม่ทัพแล้วด้วย” ซูหย่งจื้อยังคงไม่ยินยอม “ถ้าพวกเจ้าคิดจะให้ข้าเห็นด้วยละก็ อย่าหวัง!” เขาเอ่ยเสียงแข็งแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากกระท่อม“เฮ้อ!” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองตามแผ่นหลังโกรธขึ้งนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา “พวกท่านพยายามเข้าใจอาจารย์เถิด เขาห่วงเพราะต้องดูแลอาการป่วยของข้า กว่าเราจะมีช่วงเวลานี้ไม่ง่ายเลย เขาจะโกรธก็เป็นเรื่องธรรมดา” นางกล่าวอย่างจนใจ“ปล่อยเขาไปก่อนเถิด” เฟิงชิงเองก็ได้แต่ส่ายหน้า“ดูเหมือนผู้อาวุโสซูจะโกรธมาก ครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เขาเคยโกรธ” อวิ๋นหยาที่ไม่ค่อยพูดมากก็ขมวดคิ้ว“ข้าจะตามไปดูนะขอรับ” หม่าซือหยวนลุกขึ้นเดินตามซูหย่งจื้อไป เสี่ยวจูเองก็ตามไปกับเขาด้วย“เรื่องนี้จะว่าไปเขาเองก็พูดถูก พวก
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
บทที่ 3
“เจ้าวางใจ พวกข้าไปไม่นานหรอก”อีกด้านหนึ่งจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังซูหย่งจื้อ ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแต่นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะเงียบๆ แม้จะโกรธและไม่เห็นด้วย ทว่าเขาก็ยังตื่นแต่เช้ามาส่งทุกคนไปชายแดน“ผู้อาวุโสซู”“เอาไป” ซูหย่งจื้อวางขวดยาสามขวดลงไปบนโต๊ะโดยไม่ได้หันมามองใครทั้งสิ้น“ยาสมานแผลอย่างดี พวกเจ้าเก็บเอาไว้คนละขวด ข้าเก็บเอาไว้กับตัวก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้ามีของดีเท่านี้ ที่เหลือคิดว่าฮูหยินเจ้าน่าจะมอบให้แล้ว” ซูหย่งจื้อเอ่ย“ขอบคุณท่าน”“อย่าตายเสียล่ะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงโกรธกรุ่น ทว่าความหมายนั้นก็บ่งบอกแล้วว่าเขาก็ไม่ได้ห่วงใยทั้งสามคนที่ต้องเดินเข้าสู่สงครามน้อยไปกว่าทุกๆ คนหลังจากออกเดินทางรอนแรมมาเกือบสิบวัน ในที่สุดจ้าวเหยียนเจี๋ย อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาวก็มาถึงป้อมเจิ้งจินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสองแคว้นสภาพของสนามรบเป็นไปอย่างที่ทุกคนหวั่น แคว้นหนานที่มีแม่ทัพซึ่งชำนาญภูมิศาสตร์มากกว่า กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบแม่ทัพของแคว้นจ้าวอย่างจ้าวเหยียนอิ่งถูกลอบสังหาร ทั้งยังโดนกองกำลังแคว้นหนานเข้าล้อมรอบอยู่ในหุบเขาหม
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
บทที่ 4
นานเหลือเกินที่ร่างใหญ่ร่วงลงไปในแนวดิ่ง ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับแผ่นหิน มือของเขาครูดกับทุกอย่างที่เขาพยายามคว้าแรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่าส่งผลให้ร่างกายเจ็บปวดจนอย่างยอมแพ้ กระนั้นมือหนึ่งของเขาคว้ารากไม้ตามแนวผา สองเท้าไต่แง่งหิน ดวงตาแวววับจับจ้องมองหาทางรอด ก่อนที่เขาจะมองเห็นว่าด้านล่างเป็นแม่น้ำสายหนึ่งใบหน้าหล่อเหลาพลันเผยยิ้มให้แก่ความโชคดีของตัวเอง เพราะหากระยะทางยาวไกลกว่านี้ เขาคงจะหมดแรงไปเสียก่อนเป็นแน่ ต่อให้กำลังภายในหรือวิชาตัวเบาล้ำเลิศเพียงใด แต่การใช้มันออกมาในคราวเดียว ร่างกายก็คงรับไม่ไหวอยู่ดีบางอย่างเย็นเยียบแตะลงไปบนใบหน้า สือเจี้ยนหาวขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าไม่คุ้นเคยปรากฏต่อหน้าทำให้เขาขมวดคิ้ว คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจสตรีผู้นี้เป็นใคร…“ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือเจ้าคะ” หญิงสาวมีท่าทียินดีอย่างเห็นได้ชัด“เจ้าเป็นใคร” ดวงตาคมของเขาหรี่ลง ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงซึ่งแฝงประกายคุกคาม“ผู้มีพระคุณ ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ก่อนหน้านี้ จำได้หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวก้มหน้าลงหลบดวงตาดุร้ายคล้ายปิศาจของชายหนุ่ม หากแต่ในใจได้แต่รู้สึกประหลาดดวงตาดุร้าย
last updateLast Updated : 2026-01-04
Read more
บทที่ 5
“อยู่นี่เจ้าค่ะ มันเปียกน้ำแต่ข้าผึ่งไฟแล้ว ยาสมานแผลที่อยู่ในขวดข้าใช้กับบาดแผลของท่าน...” นางพอจะมองออกว่าถุงใบนี้น่าจะมีความสำคัญจึงเก็บเอาไว้ให้เขา“ท่าน ชื่อของท่านเล่าเจ้าคะ ข้าขอทราบนามของผู้มีพระคุณได้หรือไม่”“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก” สือเจี้ยนหาวปฏิเสธก่อนหลับตาแล้วพยายามเดินลมปราณในร่าง เขาเพิ่งจะกลืนยาเม็ดที่สามเข้าไปอีกทั้งร่างกายยังได้พักบ้าง เรี่ยวแรงของเขาจึงกลับคืนมาหลายส่วน“แผลตรงแขนซ้ายของท่านลึกมาก” จูอี้หลินมองแขนซ้ายของเขาอย่างเป็นกังวล แต่เขากลับดูไม่ใส่ใจนัก เพราะประโยคต่อมากลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับบาดแผลบนร่างของเขา“หมู่บ้านที่พวกเจ้าจะไปอยู่ไกลหรือไม่”“หมู่บ้านจงตู ข้ามเขาทางใต้ไปสองลูกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเจ้านอนเสีย” สือเจี้ยนหาวเอ่ย ตอนนี้เขาลุกขึ้นได้แล้ว จึงเดินไปเติมฟืนให้กองไฟลุกโชติช่วงขึ้นอีก“รุ่งเช้าข้าจะพาเจ้าไปส่งที่หมู่บ้านจงตู เจ้ามีญาติที่นั่นหรือไม่” เขาถามเสียงเรียบ“ฮูหยินของท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีญาติอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าคงจะไปแจ้งข่าวกับพวกเขา แล้วอาจจะอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักจนกว่าจะหาทางได้”“เอาล่ะ เราต้องออกเดินทางแต่เช้า ก่อนที่โจรพวกนั้นจะกลั
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
บทที่ 6
“ส่งน้ำร้อนเข้าไปในห้องนาง หลังจากนั้นค่อยส่งข้าวปลาอาหารเข้าไป” น้ำเสียงติดจะเย็นชาของเขา ทำให้เด็กรับใช้รีบละสายตามาจากจูอี้หลิน ก่อนจะเดินนำทั้งคู่ไปยังห้องพัก จูอี้หลินพยายามเดินตามร่างสูงไปติดๆ นางไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาของบุรุษ ทั้งที่กำลังนั่งดื่มกิน และเดินทางผ่านไปมาแม้กระทั่งเด็กรับใช้ที่ทำงานอยู่โดยรอบก็พากันหยุดมือ ก่อนจะหันมาจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตายหญิงสาวแทบจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของร่างสูงที่เดินอยู่ด้านหน้า แต่เมื่อลองคิดดูก็ยั้งมือเอาไว้ ในใจรู้สึกดีใจเหลือเกินที่เขาปฏิเสธยามที่นางเสนอให้เขาแยกกับนางเมื่อตอนเที่ยงท่ามกลางผู้คนที่อยู่ในที่พักค้างแรม ยังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้มองไปยังจูอี้หลิน เนื่องจากความสนใจของพวกเขาคือสือเจี้ยนหาวใบหน้าของพวกเขาแสดงออกชัดเจนถึงความตกตะลึง บุรุษทั้งสี่หันกลับมามองบุรุษสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งบนศีรษะของเขามีหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังเอาไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าเขามีรูปโฉมเช่นไร “นายท่าน...” บุรุษชุดขาวผู้นั้นก็คล้ายกำลังตกตะลึงเช่นกัน เขานั่งเงียบ มองตามร่างสูงไปไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
last updateLast Updated : 2026-01-05
Read more
บทที่ 7
นึกไม่ถึงเลยว่าจนแล้วจนรอดนางจะมาโดนโจรกักขฬะขืนใจเมื่อสิ้นหวังจนถึงที่สุดแล้ว จูอี้หลินได้แต่นึกเสียดายที่นางยังไม่ได้ทราบชื่อของผู้มีพระคุณที่ช่วยนางเอาไว้ ตอนนี้นางได้แต่หวังว่าโจรชั่วทั้งสามจะปล่อยเขาไปกลิ่นเหม็นน่าสำรอกแผ่ออกมาจากร่างหนา พร้อมๆ กับที่ใบหน้าหยาบคายอัปลักษณ์ก้มลงมาหานาง ครานั้นจูอี้หลินตัดสินใจจะตายเพื่อรักษาเกียรติของตัวเองนางตั้งใจจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย!!!เสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามา ทำให้บุรุษแปลกหน้าทั้งสามหยุดเคลื่อนไหว ร่างที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างของจูอี้หลินชะงัก ก่อนที่ของเหลวบางอย่างจะพุ่งออกมาจากลำคอของชายผู้นั้นเพ่งมองในความมืดกลิ่นคาวคละคลุ่มค่อยๆ โชยไปทั่วห้อง ในเงาเลือนรางสิ่งที่ปักอยู่ที่ลำคอของโจรใจทรามคือมีดสั้นเล่มหนึ่งด้ามของมีดสั้นเล่มนั้นสลักลวดลายคล้ายกรงเล็บของพญาเหยี่ยวอย่างชดช้อยงดงาม ตรงส่วนปลายของด้ามมีพลอยสีแดงล้ำค่าเม็ดหนึ่งประดับอยู่“ใคร!!!”เสียงตวาดของบุรุษสองคนที่เหลืออยู่ดังขึ้น พวกมันมองร่างของสหายที่สิ้นใจทันทีที่มีดสั้นด้ามนั้นปักไปที่ลำคอ จากนั้นจึงได้แต่กระโดดลงมาจากเตียง มองไปรอบๆ ด้วยท่าทีแตกตื่นอาศัยเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่
last updateLast Updated : 2026-01-06
Read more
บทที่ 8
สือเจี้ยนหาวควบม้าขึ้นเขาไปอย่างคล่องแคล่ว เขารู้เส้นทางในละแวกนี้เป็นอย่างดี ดินแดนเหนือแห่งนี้นานมาแล้วเขาเคยสำรวจเส้นทางทั้งหมดด้วยตัวเองตอนนั้นเขายังเป็นองครักษ์เงาของแม่ทัพใหญ่ และหน้าที่รองอีกอย่าง ก็คือสำรวจเส้นทางที่จำเป็นในการเดินทัพ ดังนั้นแถบชายแดนทางเหนือ เขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี และหุบเขาแห่งนี้เขาก็ค้นพบถ้ำแห่งหนึ่งที่สามารถใช้หลบศัตรูได้เขาคือนักล่าที่ไม่ชอบและไม่มียอมเป็นฝ่ายถูกไล่ล่า ดังนั้นเขาต้องหาที่ปลอดภัยให้หญิงสาวเสียก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ จากนั้นเขาก็จะกลายมาเป็นผู้ล่าเสียเอง นั่นจึงจะเป็นวิธีที่เขาถนัดสูงขึ้นไปยังยอดหุบเขาอันเหน็บหนาว ดอกเหมยสีแดงต้นหนึ่งกำลังผลิบาน ราวกับเย้ยหยันความหนาวเย็นอย่างเดียวดายเมื่อเดินไปด้านหลังต้นไม้สูงใหญ่ สุดทางเดินริมหน้าผามีถ้ำหินขนาดเล็กแห่งหนึ่งซุกซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตให้ดี ไม่มีทางที่จะเห็นทางเข้าถ้ำแห่งนี้ได้ เนื่องจากปล่องหินที่มีขนาดเล็กมาก ทั้งยังหลบอยู่ด้านหลังเถาไม้เลื้อยที่ปกคลุมจนหนาทึบ ทว่าสือเจี้ยนหาวที่เป็นคนพบมันก่อนผู้ใดยังจดจำมันได้เป็นอย่างดี“เจ้าเข้าไปหลบอยู่ด้านในก่อน ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเข
last updateLast Updated : 2026-01-06
Read more
บทที่ 9
แม้ว่าเสียงนั้นจะเบาหวิวแต่กลับไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนก ดวงตาจ้องไปยังมีดสั้นของสือเจี้ยนหาวเขม็ง “เจ้าเป็นอะไรกับสือเจี้ยนเหวิน ปิศาจเงาพันปี”สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้ว ในใจก็นึกสงสัยยิ่งนักที่มีคนรู้จักผู้เป็นบิดารวมไปถึงมีดสั้นซึ่งตกทอดมายังเขา มีดสั้นซึ่งตีขึ้นด้วยเหล็กกล้า แกะลวดลายกรงเล็บของพญาเหยี่ยว ทั้งยังฝังพลอยล้ำค่าสีแดงลงไป ‘วิหคยมทูต’“ทำไมเจ้าจึงมีเพียงหนึ่ง อีกหนึ่งเล่า”“ไม่ใช่กงการใดของเจ้า” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเย็น เขาไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือนี้เลย เพราะตลอดมาเขารู้เรื่องของบิดาน้อยมาก จึงรู้สึกขัดใจที่มีผู้อื่นล่วงรู้เกี่ยวกับมีดสั้นคู่กายมากกว่าตัวเอง“มอบมันให้ข้า แล้วเจ้าไปได้ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”“ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่ เข้ามา!”แม้ว่าจะบาดเจ็บ ทว่าสือเจี้ยนหาวก็ยังคงรวบรวมกำลังภายใน เขามองออกถึงความมุ่งร้ายของอีกฝ่าย ทันทีที่เอ่ยถึงมีดสั้นวิหคยมทูตไม่ว่าเขาจะมีความคิดที่จะมอบมีดสั้นออกไปหรือไม่ อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางละเว้นเขา แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเท่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่มีวันมอบวิหคยมทูตของบิดาให้ผู้ใดเงาร่างสีดำพุ่งเข้าหาสือเจี้ยนหาวพร้อมกัน แต่ชาย
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status