กับดักเสน่หา

กับดักเสน่หา

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-09
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
144Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ด้วยคำสาปวิหคยมทูต อดีตโฉมสะคราญอันดับหนึ่งอย่าง จูอี้หลิน จึงได้พบกับ สือเจี้ยวหาว บุรุษผู้มีดวงตาดุร้ายประหนึ่งปิศาจพันปี เพราะชีวิตน้อยๆ ของนางมีเขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ นางจึงปักใจในตัวเขาเพียงคนเดียว ดังนั้นในยามที่เขามีภัย นางสละได้แม้แต่ชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างควรจะจบสิ้นนับแต่นางหลั่งเลือดเพื่อเขา ทว่าการผูกชะตานำพานางกลับมาหาเขา กาลเวลาจะผ่านไปกว่าห้าพันปี ครั้งนี้นางจำต้องเลือกที่จะจากไปเพื่อให้เขาอยู่รอด หรือเลือกที่จะให้ตัวเองอยู่รอดเพื่อทำลายคำสาป โดยเขาจำต้องจากนางไป...ตลอดกาล

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Nysera: The Goddess of Secrets

Volume I – The Forgotten Goddess.

Chapter 1: The Child Without a Name (Part I)

In the Celestial Realm, every divine birth was an event of cosmic celebration. When a god or goddess welcomed a new life into being, the massive Pillars of Heaven would groan as they etched the newborn's name into eternal stone. Sacred, resonant bells would ring across every divine territory, and rivers of liquid golden light would flood the skies for seven days and seven nights, signaling to all of creation that another immortal soul had taken its place in the cosmos.

​But on the day this child was born, the great bells remained silent. No shimmering name appeared upon the faceless stone of the Pillars, and no light crossed the darkened heavens. No gods came bearing blessings or gifts. The child entered the world in absolute stillness, as though the universe itself had been strictly ordered to pretend she did not exist.

​Hidden behind countless layers of radiant, blinding barriers—inside a secluded sanctuary known only to its owner—Lady Seraphyne drew the newborn into her arms. For a single heartbeat, the goddess said nothing. The infant's tiny, fragile fingers instinctively wrapped around her thumb, and brilliant violet eyes, still hazy and adjusting to the light, looked up to lock onto the first face they would ever see. There was no fear in those innocent eyes. There was only absolute trust and an innate, quiet love. The child did not yet know she had been born into a betrayal.

​Seraphyne lowered her gaze, her face beautiful beyond the limits of mortal imagination. Hair like woven sunlight cascaded over robes intricately embroidered with shifting constellations, while a crown of living, pulsing radiance floated just above her brow. Throughout the countless territories under her vast dominion, temples had been erected in her honor, kings bled for her favor, and millions of faithful offered their desperate devotion each day. She was the High Goddess of Radiance, an undisputed victor of three consecutive Rankings, and one of the most terrifyingly powerful deities in Heaven.

​She had spent tens of thousands of years climbing toward the frozen summit of the divine hierarchy. Every alliance had been carefully calculated; every rival methodically crushed; every sacrifice cold-bloodedly justified. Nothing—and absolutely no one—would be allowed to threaten the empire she had built. Not even the child she had just given birth to.

​The sanctuary doors opened with a faint, breathy sigh, and a lone figure stepped into the chamber. He wore the silver armor of a Celestial Guard, though age and countless battlefield repairs had long since dulled its brilliant sheen. His once-proud cloak bore no grand family crest, carrying only the standard, faded insignia of the Heavenly Watch.

​This was Kaelor, the child's father.

​Unlike his current situation, Kaelor had not always been a mere guard. Long ago, before a crushing defeat had stripped him of everything, he had ruled a modest, peaceful territory in the eastern reaches of Heaven. It had never rivaled the massive, glittering dominions of the High Gods, but it had been enough. His people had prayed in his name, his Champion had fought bravely beneath his banner, and his temples had stood proudly upon the mountains of his homeland.

​Then came the Ranking.

​His Champion had died in the arena. His territory was instantly claimed by a stronger deity. One by one, his worshippers abandoned his shrines, seeking more powerful protectors to shield them from the dark. Without prayers, his Divine Authority began to wither. Without Authority, his influence vanished entirely. By the time the next Ranking arrived, Kaelor had nothing left to defend. His title faded from the Pillars of Heaven, and he became Rankless—the horrific fate every god feared more than total annihilation. The mighty were remembered; the defeated became faceless servants. Now, he stood as a sentry where he had once saluted equals, guarding the very realm that had entirely forgotten his name.

​Then, he had met Seraphyne. She had smiled at him in the corridors. She had spoken kindly, remembering his name when the rest of creation looked right through him. To a broken man like Kaelor, those small gestures became hope. Hope quickly twisted into admiration, and admiration became a consuming obsession. He had convinced himself that if he remained utterly loyal, if he worked hard enough, if he somehow reclaimed even a fraction of his former glory, perhaps one day the radiant Goddess of Radiance would truly love him. He had never realized he was only ever a pleasant, temporary distraction.

​Kaelor stopped several steps from the bed, his breathing shallow as his eyes fell upon the bundle. "...She's beautiful," he breathed.

​Seraphyne did not answer. Instead, her slender fingers reached down to carefully loosen the infant's blanket. Several strands of soot-black hair rested among the child's chubby cheeks—Kaelor's blood, a physical manifestation of a secret that could destroy her divinity. Seraphyne's expression hardened into granite.

​"Take her."

​Kaelor looked up, blinking as if struck. "What?"

​"I said..." Her voice was perfectly calm, terrifyingly cold, and utterly devoid of hesitation. "...take her."

​He stared at the child, then up at the beautiful, unreadable face of the goddess. "Our daughter—"

​"My mistake," Seraphyne interrupted, the words striking harder than any divine weapon.

​Kaelor felt the air leave his lungs in a sharp gasp. Seraphyne rose gracefully from the bed, wrapping herself in flowing robes of shimmering white. "You knew who I was when this began," she said coldly.

​"I know."

​"You knew I was married."

​"...I know."

​"You knew I already had heirs."

​Kaelor lowered his head, unable to meet her gaze. The High Goddess slowly approached him, her presence filling the room with an oppressive heat. "The Ranking begins in two hundred and eighty-five days," she said, her golden eyes steady and unblinking. "I have spent ages securing alliances, strengthening my Authority, and preparing my Champion. If this child becomes known, everything I have built crumbles into dust."

​Kaelor clenched his fists, desperation flaring in his chest. "We could leave. You and I. We could take her and—"

​For the first time, Seraphyne laughed. It wasn't a kind or amused sound; it was the sharp, mocking laughter of a ruler hearing an impossible, childish fantasy. "Leave? And go where?"

​"There are forgotten realms beyond the borders—"

​"Enough," she commanded, the single word echoing like thunder through the sanctuary. "You still don't understand." She stepped closer, her golden eyes boring into his. "So listen carefully. I did not become a High Goddess because fate favored me, Kaelor. I became one because I was willing to sacrifice what weaker gods could not. I will sacrifice my reputation, I will sacrifice kingdoms, I will sacrifice entire generations if it means securing victory. And I will sacrifice one nameless child without losing a single moment of sleep."

​Kaelor's lips trembled, his heart breaking for the infant in the crib. "You... you're her mother."

​"No," her answer came instantly, sharp as a glass shard. "I was merely the vessel through which she entered the world."

​At the sound of her voice, the child stirred, reaching out once more toward the woman whose heartbeat she already recognized. Seraphyne took a single, deliberate step backward. She did not allow the tiny, searching hand to touch her fabric.

​"Take her away."

​A heavy, suffocating silence filled the sanctuary. Kaelor remained frozen, caught in a terrible vice. A part of him screamed to refuse—to gather his daughter and flee past the borders of Heaven, running until his feet bled. But another, more insidious voice whispered louder in his ear: If I obey... she may forgive me. She may still choose me. That hope—foolish, desperate, and deeply pathetic—had ruled his fragile heart for centuries. It ruled him completely now.

​Slowly, his knees shaking, he reached into the crib and picked up his daughter. The infant looked past his shoulder, her tiny face searching for the only comfort she knew, but Seraphyne had already turned away. She stood gracefully before the sanctuary window, her back to them as she watched the distant, glittering glow of the Celestial Realm.

Without another word, Kaelor turned and walked toward the door. Behind him, the Goddess of Radiance never once looked back.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
144 Bab
บทนำ
“ข้ายอมมีชีวิตอยู่ต่อเพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งกับนาง แต่จะไม่ยอมมีชีวิตที่ไร้นางแม้แต่ชั่วอึดใจ”เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นไม่ไกล เรียกสติของคนที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่ริมลำธารให้รู้สึกตัว ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยก่อนพบว่าความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างยังคงไม่ปรานีเขาแม้แต่น้อยความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้มีจุดเริ่มตั้งแต่มาจากช่วงต้นขา ไล่ขึ้นไปยังแผ่นหลัง กระทั่งเป็นเหตุให้ร่างทั้งร่างยากที่จะขยับคิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดค่อยๆ พยุงตัวขึ้นนั่ง “ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้!”เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังจนเขารู้สึกรำคาญ จะว่าไปไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีจึงหันเหความสนใจไปยังต้นเสียง ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพราะกำลังหงุดหงิดเต็มที่ร่างกายของเขายังคงต้องการเวลาในการพักฟื้น หากยังคงมีเสียงรบกวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ เขาจะหลับลงได้อย่างไรเล่า!!คิดเช่นนั้นมือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปหยิบถุงปักใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ ในถุงนั้นมียาลูกกลอนสามเม็ด เขาเลือกหยิบเข้าปากสองเม็ด จากนั้นก็ยิ้มออกมาเพราะรู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันทีที่ยาละลายในปาก“ช่วยด้วย!!!”เสีย
Baca selengkapnya
บทที่ 1
หุบเขามังกรหลับตั้งอยู่ที่เมืองอู่ถง ทางใต้ของแคว้นจ้าว เป็นหุบเขาซึ่งอยู่ระหว่างแคว้นจ้าวกับแคว้นเยวี่ย เป็นหุบเขาในตำนานซึ่งผู้คนทั้งสองแคว้นต่างก็รู้จักดี เพราะน้อยคนนักที่เคยเข้าไปจะรอดชีวิตกลับมาว่ากันว่าเส้นทางที่ตัดผ่านเข้าไปในหุบเขา ยามกลางวันจะดูคล้ายกับถนนธรรมดา หากแต่พอพลบค่ำกลับมีสัตว์ร้ายมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนร่ำลือกันว่าสัตว์ร้ายเหล่านั้น ก็คือวิญญาณของนักโทษที่จักรพรรดิผู้ครองแคว้นนำมากักขังเอาไว้ ในยามที่หุบเขาแห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเยวี่ย ในครานั้นหลังจากสงครามยุติลง หุบเขามังกรหลับกลายเป็นรางวัลแห่งชัยชนะขององค์ชายสาม ‘จ้าวเหยียนเจี๋ย’ ปิศาจสงครามผู้กระหายเลือด ผู้ซึ่งนำทัพแคว้นจ้าวเข้าโจมตีทัพของแคว้นเยวี่ยที่บุกรุกเข้ามายังชายแดน หมายยึดครองเมืองอู่ถง ซึ่งอยู่ห่างจากหุบเขามังกรหลับไม่มากหลังจากมีชัยเหนือ ‘เยวี่ยกวน’ ปราชญ์หลวงผู้เป็นอนุชาของจักรพรรดิแคว้นเยวี่ย ไม่เพียงแคว้นจ้าวจะไม่เสียเมืองอู่ถง หากแต่ยังได้หุบเขามังกรเอาไว้ในครอบครองอีกด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้นหลังสงครามยุติ ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าปราชญ์หลวงเยวี่ยกวน ศัตรูคนสำคัญของแคว้
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ส่วนอู๋อิงสงก็เป็นรองแม่ทัพยังมีสือเจี้ยนหาวที่เป็นองครักษ์เงาฝีมือดีในครานั้นนางแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ตอนนี้นางยังคิดจะหวนกลับไปอีก จะไม่ให้ซูหย่งจื้อโมโหได้อย่างไร“อาจารย์ท่านก็ได้ยินแล้ว องค์ชายรอง...ข้าหมายถึงจ้าวเหยียนอิ่งไม่ใคร่จะชำนาญกับสภาพภูมิศาสตร์ทางเหนือ เขาอาจจะแพ้สงครามก็ได้”“นั่นไม่ใช่เรื่องของเรา ตอนนี้เจ้าเจี๋ยไม่ใช่องค์ชาย ทั้งยังไม่ได้เป็นแม่ทัพแล้วด้วย” ซูหย่งจื้อยังคงไม่ยินยอม “ถ้าพวกเจ้าคิดจะให้ข้าเห็นด้วยละก็ อย่าหวัง!” เขาเอ่ยเสียงแข็งแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากกระท่อม“เฮ้อ!” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองตามแผ่นหลังโกรธขึ้งนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา “พวกท่านพยายามเข้าใจอาจารย์เถิด เขาห่วงเพราะต้องดูแลอาการป่วยของข้า กว่าเราจะมีช่วงเวลานี้ไม่ง่ายเลย เขาจะโกรธก็เป็นเรื่องธรรมดา” นางกล่าวอย่างจนใจ“ปล่อยเขาไปก่อนเถิด” เฟิงชิงเองก็ได้แต่ส่ายหน้า“ดูเหมือนผู้อาวุโสซูจะโกรธมาก ครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เขาเคยโกรธ” อวิ๋นหยาที่ไม่ค่อยพูดมากก็ขมวดคิ้ว“ข้าจะตามไปดูนะขอรับ” หม่าซือหยวนลุกขึ้นเดินตามซูหย่งจื้อไป เสี่ยวจูเองก็ตามไปกับเขาด้วย“เรื่องนี้จะว่าไปเขาเองก็พูดถูก พวก
Baca selengkapnya
บทที่ 3
“เจ้าวางใจ พวกข้าไปไม่นานหรอก”อีกด้านหนึ่งจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังซูหย่งจื้อ ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแต่นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะเงียบๆ แม้จะโกรธและไม่เห็นด้วย ทว่าเขาก็ยังตื่นแต่เช้ามาส่งทุกคนไปชายแดน“ผู้อาวุโสซู”“เอาไป” ซูหย่งจื้อวางขวดยาสามขวดลงไปบนโต๊ะโดยไม่ได้หันมามองใครทั้งสิ้น“ยาสมานแผลอย่างดี พวกเจ้าเก็บเอาไว้คนละขวด ข้าเก็บเอาไว้กับตัวก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้ามีของดีเท่านี้ ที่เหลือคิดว่าฮูหยินเจ้าน่าจะมอบให้แล้ว” ซูหย่งจื้อเอ่ย“ขอบคุณท่าน”“อย่าตายเสียล่ะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงโกรธกรุ่น ทว่าความหมายนั้นก็บ่งบอกแล้วว่าเขาก็ไม่ได้ห่วงใยทั้งสามคนที่ต้องเดินเข้าสู่สงครามน้อยไปกว่าทุกๆ คนหลังจากออกเดินทางรอนแรมมาเกือบสิบวัน ในที่สุดจ้าวเหยียนเจี๋ย อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาวก็มาถึงป้อมเจิ้งจินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสองแคว้นสภาพของสนามรบเป็นไปอย่างที่ทุกคนหวั่น แคว้นหนานที่มีแม่ทัพซึ่งชำนาญภูมิศาสตร์มากกว่า กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบแม่ทัพของแคว้นจ้าวอย่างจ้าวเหยียนอิ่งถูกลอบสังหาร ทั้งยังโดนกองกำลังแคว้นหนานเข้าล้อมรอบอยู่ในหุบเขาหม
Baca selengkapnya
บทที่ 4
นานเหลือเกินที่ร่างใหญ่ร่วงลงไปในแนวดิ่ง ร่างกายของเขากระแทกเข้ากับแผ่นหิน มือของเขาครูดกับทุกอย่างที่เขาพยายามคว้าแรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่าส่งผลให้ร่างกายเจ็บปวดจนอย่างยอมแพ้ กระนั้นมือหนึ่งของเขาคว้ารากไม้ตามแนวผา สองเท้าไต่แง่งหิน ดวงตาแวววับจับจ้องมองหาทางรอด ก่อนที่เขาจะมองเห็นว่าด้านล่างเป็นแม่น้ำสายหนึ่งใบหน้าหล่อเหลาพลันเผยยิ้มให้แก่ความโชคดีของตัวเอง เพราะหากระยะทางยาวไกลกว่านี้ เขาคงจะหมดแรงไปเสียก่อนเป็นแน่ ต่อให้กำลังภายในหรือวิชาตัวเบาล้ำเลิศเพียงใด แต่การใช้มันออกมาในคราวเดียว ร่างกายก็คงรับไม่ไหวอยู่ดีบางอย่างเย็นเยียบแตะลงไปบนใบหน้า สือเจี้ยนหาวขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าไม่คุ้นเคยปรากฏต่อหน้าทำให้เขาขมวดคิ้ว คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจสตรีผู้นี้เป็นใคร…“ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือเจ้าคะ” หญิงสาวมีท่าทียินดีอย่างเห็นได้ชัด“เจ้าเป็นใคร” ดวงตาคมของเขาหรี่ลง ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงซึ่งแฝงประกายคุกคาม“ผู้มีพระคุณ ท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้ก่อนหน้านี้ จำได้หรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวก้มหน้าลงหลบดวงตาดุร้ายคล้ายปิศาจของชายหนุ่ม หากแต่ในใจได้แต่รู้สึกประหลาดดวงตาดุร้าย
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“อยู่นี่เจ้าค่ะ มันเปียกน้ำแต่ข้าผึ่งไฟแล้ว ยาสมานแผลที่อยู่ในขวดข้าใช้กับบาดแผลของท่าน...” นางพอจะมองออกว่าถุงใบนี้น่าจะมีความสำคัญจึงเก็บเอาไว้ให้เขา“ท่าน ชื่อของท่านเล่าเจ้าคะ ข้าขอทราบนามของผู้มีพระคุณได้หรือไม่”“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก” สือเจี้ยนหาวปฏิเสธก่อนหลับตาแล้วพยายามเดินลมปราณในร่าง เขาเพิ่งจะกลืนยาเม็ดที่สามเข้าไปอีกทั้งร่างกายยังได้พักบ้าง เรี่ยวแรงของเขาจึงกลับคืนมาหลายส่วน“แผลตรงแขนซ้ายของท่านลึกมาก” จูอี้หลินมองแขนซ้ายของเขาอย่างเป็นกังวล แต่เขากลับดูไม่ใส่ใจนัก เพราะประโยคต่อมากลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับบาดแผลบนร่างของเขา“หมู่บ้านที่พวกเจ้าจะไปอยู่ไกลหรือไม่”“หมู่บ้านจงตู ข้ามเขาทางใต้ไปสองลูกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเจ้านอนเสีย” สือเจี้ยนหาวเอ่ย ตอนนี้เขาลุกขึ้นได้แล้ว จึงเดินไปเติมฟืนให้กองไฟลุกโชติช่วงขึ้นอีก“รุ่งเช้าข้าจะพาเจ้าไปส่งที่หมู่บ้านจงตู เจ้ามีญาติที่นั่นหรือไม่” เขาถามเสียงเรียบ“ฮูหยินของท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีญาติอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าคงจะไปแจ้งข่าวกับพวกเขา แล้วอาจจะอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักจนกว่าจะหาทางได้”“เอาล่ะ เราต้องออกเดินทางแต่เช้า ก่อนที่โจรพวกนั้นจะกลั
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“ส่งน้ำร้อนเข้าไปในห้องนาง หลังจากนั้นค่อยส่งข้าวปลาอาหารเข้าไป” น้ำเสียงติดจะเย็นชาของเขา ทำให้เด็กรับใช้รีบละสายตามาจากจูอี้หลิน ก่อนจะเดินนำทั้งคู่ไปยังห้องพัก จูอี้หลินพยายามเดินตามร่างสูงไปติดๆ นางไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาของบุรุษ ทั้งที่กำลังนั่งดื่มกิน และเดินทางผ่านไปมาแม้กระทั่งเด็กรับใช้ที่ทำงานอยู่โดยรอบก็พากันหยุดมือ ก่อนจะหันมาจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตายหญิงสาวแทบจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของร่างสูงที่เดินอยู่ด้านหน้า แต่เมื่อลองคิดดูก็ยั้งมือเอาไว้ ในใจรู้สึกดีใจเหลือเกินที่เขาปฏิเสธยามที่นางเสนอให้เขาแยกกับนางเมื่อตอนเที่ยงท่ามกลางผู้คนที่อยู่ในที่พักค้างแรม ยังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้มองไปยังจูอี้หลิน เนื่องจากความสนใจของพวกเขาคือสือเจี้ยนหาวใบหน้าของพวกเขาแสดงออกชัดเจนถึงความตกตะลึง บุรุษทั้งสี่หันกลับมามองบุรุษสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งบนศีรษะของเขามีหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังเอาไว้ ทำให้ไม่รู้ว่าเขามีรูปโฉมเช่นไร “นายท่าน...” บุรุษชุดขาวผู้นั้นก็คล้ายกำลังตกตะลึงเช่นกัน เขานั่งเงียบ มองตามร่างสูงไปไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
Baca selengkapnya
บทที่ 7
นึกไม่ถึงเลยว่าจนแล้วจนรอดนางจะมาโดนโจรกักขฬะขืนใจเมื่อสิ้นหวังจนถึงที่สุดแล้ว จูอี้หลินได้แต่นึกเสียดายที่นางยังไม่ได้ทราบชื่อของผู้มีพระคุณที่ช่วยนางเอาไว้ ตอนนี้นางได้แต่หวังว่าโจรชั่วทั้งสามจะปล่อยเขาไปกลิ่นเหม็นน่าสำรอกแผ่ออกมาจากร่างหนา พร้อมๆ กับที่ใบหน้าหยาบคายอัปลักษณ์ก้มลงมาหานาง ครานั้นจูอี้หลินตัดสินใจจะตายเพื่อรักษาเกียรติของตัวเองนางตั้งใจจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย!!!เสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามา ทำให้บุรุษแปลกหน้าทั้งสามหยุดเคลื่อนไหว ร่างที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างของจูอี้หลินชะงัก ก่อนที่ของเหลวบางอย่างจะพุ่งออกมาจากลำคอของชายผู้นั้นเพ่งมองในความมืดกลิ่นคาวคละคลุ่มค่อยๆ โชยไปทั่วห้อง ในเงาเลือนรางสิ่งที่ปักอยู่ที่ลำคอของโจรใจทรามคือมีดสั้นเล่มหนึ่งด้ามของมีดสั้นเล่มนั้นสลักลวดลายคล้ายกรงเล็บของพญาเหยี่ยวอย่างชดช้อยงดงาม ตรงส่วนปลายของด้ามมีพลอยสีแดงล้ำค่าเม็ดหนึ่งประดับอยู่“ใคร!!!”เสียงตวาดของบุรุษสองคนที่เหลืออยู่ดังขึ้น พวกมันมองร่างของสหายที่สิ้นใจทันทีที่มีดสั้นด้ามนั้นปักไปที่ลำคอ จากนั้นจึงได้แต่กระโดดลงมาจากเตียง มองไปรอบๆ ด้วยท่าทีแตกตื่นอาศัยเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่
Baca selengkapnya
บทที่ 8
สือเจี้ยนหาวควบม้าขึ้นเขาไปอย่างคล่องแคล่ว เขารู้เส้นทางในละแวกนี้เป็นอย่างดี ดินแดนเหนือแห่งนี้นานมาแล้วเขาเคยสำรวจเส้นทางทั้งหมดด้วยตัวเองตอนนั้นเขายังเป็นองครักษ์เงาของแม่ทัพใหญ่ และหน้าที่รองอีกอย่าง ก็คือสำรวจเส้นทางที่จำเป็นในการเดินทัพ ดังนั้นแถบชายแดนทางเหนือ เขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี และหุบเขาแห่งนี้เขาก็ค้นพบถ้ำแห่งหนึ่งที่สามารถใช้หลบศัตรูได้เขาคือนักล่าที่ไม่ชอบและไม่มียอมเป็นฝ่ายถูกไล่ล่า ดังนั้นเขาต้องหาที่ปลอดภัยให้หญิงสาวเสียก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ จากนั้นเขาก็จะกลายมาเป็นผู้ล่าเสียเอง นั่นจึงจะเป็นวิธีที่เขาถนัดสูงขึ้นไปยังยอดหุบเขาอันเหน็บหนาว ดอกเหมยสีแดงต้นหนึ่งกำลังผลิบาน ราวกับเย้ยหยันความหนาวเย็นอย่างเดียวดายเมื่อเดินไปด้านหลังต้นไม้สูงใหญ่ สุดทางเดินริมหน้าผามีถ้ำหินขนาดเล็กแห่งหนึ่งซุกซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตให้ดี ไม่มีทางที่จะเห็นทางเข้าถ้ำแห่งนี้ได้ เนื่องจากปล่องหินที่มีขนาดเล็กมาก ทั้งยังหลบอยู่ด้านหลังเถาไม้เลื้อยที่ปกคลุมจนหนาทึบ ทว่าสือเจี้ยนหาวที่เป็นคนพบมันก่อนผู้ใดยังจดจำมันได้เป็นอย่างดี“เจ้าเข้าไปหลบอยู่ด้านในก่อน ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเข
Baca selengkapnya
บทที่ 9
แม้ว่าเสียงนั้นจะเบาหวิวแต่กลับไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนก ดวงตาจ้องไปยังมีดสั้นของสือเจี้ยนหาวเขม็ง “เจ้าเป็นอะไรกับสือเจี้ยนเหวิน ปิศาจเงาพันปี”สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้ว ในใจก็นึกสงสัยยิ่งนักที่มีคนรู้จักผู้เป็นบิดารวมไปถึงมีดสั้นซึ่งตกทอดมายังเขา มีดสั้นซึ่งตีขึ้นด้วยเหล็กกล้า แกะลวดลายกรงเล็บของพญาเหยี่ยว ทั้งยังฝังพลอยล้ำค่าสีแดงลงไป ‘วิหคยมทูต’“ทำไมเจ้าจึงมีเพียงหนึ่ง อีกหนึ่งเล่า”“ไม่ใช่กงการใดของเจ้า” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเย็น เขาไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือนี้เลย เพราะตลอดมาเขารู้เรื่องของบิดาน้อยมาก จึงรู้สึกขัดใจที่มีผู้อื่นล่วงรู้เกี่ยวกับมีดสั้นคู่กายมากกว่าตัวเอง“มอบมันให้ข้า แล้วเจ้าไปได้ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”“ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่ เข้ามา!”แม้ว่าจะบาดเจ็บ ทว่าสือเจี้ยนหาวก็ยังคงรวบรวมกำลังภายใน เขามองออกถึงความมุ่งร้ายของอีกฝ่าย ทันทีที่เอ่ยถึงมีดสั้นวิหคยมทูตไม่ว่าเขาจะมีความคิดที่จะมอบมีดสั้นออกไปหรือไม่ อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางละเว้นเขา แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเท่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่มีวันมอบวิหคยมทูตของบิดาให้ผู้ใดเงาร่างสีดำพุ่งเข้าหาสือเจี้ยนหาวพร้อมกัน แต่ชาย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status