Tous les chapitres de : Chapitre 141 - Chapitre 150

การเดินทางไปยังสกายเวิลด์ของข้านั้น เป็นเรื่องที่เสี่ยงด้วยชีวิตข้าแจ้งแก่ใจดี กระนั้นข้าก็ยังเลือกที่จะเป็นคนทำหน้าที่นี้ด้วยตัวเองชีวิตของข้าไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยืนยาวอยู่แล้ว ด้วยเพราะข้าเป็นเพียงมนุษย์ที่เติบโตมาจากห้องทดลองเท่านั้น อายุขัยที่นับว่ายืนยาวที่สุดในบรรดาเด็กทดลองรุ่นเดียวกัน ก็นับว่านี่เป็นพรที่ข้าได้รับจากสวรรค์อย่างหาที่เปรียบมิได้ เช่นนี้จะให้ข้าวอนขอสิ่งใดอีกเล่าชีวิตทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย แต่อย่างน้อยข้าจะตายเพื่อให้เป็นที่จดจำ ตาย...เพื่อให้พี่ชายของข้าจดจำข้าไปชั่วชีวิต ข้าหวังเอาไว้เช่นนั้นทุกอย่างเป็นอย่างที่บิดาของข้าคาดการณ์ แต่ที่ผิดเพี้ยนไปเล็กน้อยคือ คนที่เดินทางกลับสกายเวิลด์คือตัวข้ามิใช่อาร์เจทันทีที่ข้าเดินทางกลับไปยังห้วงเวลาของอนาคต คนของสกายเวิลด์ก็เข้าจับกุมข้าทันที ทว่าพวกเขากลับไม่คาดคิดว่าจะได้พบข้า ผู้ที่ไม่มีรายชื่อและไม่มีตัวตนอยู่ในโลกของพวกเขาแทนห้องทดลองของสกายเวิลด์คือสถานที่สุดท้ายที่ข้าจำได้ ก่อนที่ข้าจะถูกทำให้หลับใหล กระนั้นหลังลืมตาตื่นขึ้นมาข้า ทั้งที่ข้าไม่เคยคาดคิดว่าตนจะสามารถมีชีวิตขึ้นมาอีก หลังจากที่รับรู้ถึงนาฬิกาชีวิตข

หลายวันต่อมาข้ารู้สึกตัวขึ้นพร้อมกับอาการเคล็ดขัดยอกตามเนื้อตัว บาดแผลทั่วทั้งกายได้รับการรักษาด้วยสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมเย็นแปลกๆบาดแผลของข้าเริ่มสมานตัวแล้ว บวกกับการเย็บแผลที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้ที่รักษาอาการของข้า คงจะเป็นหมอที่มีฝีมือยอดเยี่ยมผู้หนึ่งเป็นแน่“พี่อวิ๋นท่านตื่นแล้วหรือ”ยังคงเป็นเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยคนเดิมที่ส่งเสียงเรียกข้าอย่างสนิทสนม ใบหน้ากลมป้อมเผยรอยยิ้มกว้างทันทีที่สบตากับข้าร่างเล็กพุ่งเข้ามาหาข้าในทันทีที่เห็นข้าพยายามลุกขึ้น ดูเหมือนนางจะพยายามเข้ามาช่วยพยุงข้า แต่ดูเหมือนยิ่งช่วยยิ่งยุ่งเพราะมือน้อยๆ นั้น ดันไปแตะที่แผลซึ่งอยู่บนแขนของข้าเข้า“เจ้าอยู่นิ่งๆ อย่าขยับ” ข้าสบถออกมาแล้วสั่งให้นางอยู่นิ่งๆ ซึ่งนางเองก็ทำตามทันทีอย่างเคร่งครัด ใบหน้าน่ารักเครียดเกร็งขึ้นมาทันที มือไม้เองก็หยุดนิ่งไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ข้าเห็นแล้วอดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้“ข้าขยับได้หรือยัง”“ปากน้อยๆ ของเจ้าขยับไปแล้ว ทั้งที่ข้ายังไม่อนุญาตไม่ใช่หรือ” ข้าเย้านางกลั้วหัวเราะมองดูรอยยิ้มกว้างของนางอีกครั้ง ในขณะที่เจ้าตัวกำลังรินน้ำอุ่นๆ ส่งมาให้ ข้ารับเอาไว้เพราะ

ข้าไม่อาจเอ่ยถ้อยคำที่ใจหวาดหวั่นออกมา ในใจลนลานจนไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหน กระทั่งเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังมองการกระทำของข้า ซึ่งไม่อยู่กับร่องกับรอยด้วยความงงงันข้าเดินเข้าออกกระท่อมหินหลายครั้ง เดินหาบางอย่างที่ข้าจำเป็นต้องใช้ในการเดินทาง ทว่าจนแล้วจนรอดข้ากลับเดินออกมามือเปล่าเนื่องจากไม่รู้ว่าต้องนำสิ่งใดติดตัวไปบ้างที่สำคัญไปกว่านั้น ข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มออกตามหานางจากที่ใด“ท่านน้าท่านจะไปไหน”“ออกไปตามหาเหยาเอ๋อร์”“แต่ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง ท่านอา ทุกคนให้ข้ามาหาท่านที่นี่ เพราะสงสัยว่านางจะมาหาท่าน”“หาข้า” ข้าเลิกคิ้วและเสียงสูงขึ้นด้วยความประหลาดใจ“ใช่ นางทิ้งจดหมายไว้บอกว่าคนเดียวที่นางจะแต่งให้คือท่าน ดังนั้นนางจะหนีตามท่านไปหากท่านลุงอิงสงไม่เห็นด้วย ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อดักพบนาง” เหยียนหย่งหลุนอธิบาย ทั้งยังมองข้าด้วยสายตาชอบกล“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม”“ท่านเองก็จะแต่งนางเป็นฮูหยินใช่หรือไม่”“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”“เพราะหากท่านไม่แต่งนางเป็นฮูหยิน ข้าจะจับท่านมัดแล้วโยนเข้าห้องเหยาเอ๋อร์ ให้นางปล้ำท่านเสียเลย สองปีที่ท่านจากมารู้หรือไม่ว่านางมีสภาพเช่นไร ท

ใบหน้าบึ้งตึงของนาง ไม่อาจทำอะไรข้าได้ เนื่องจากข้านั้นดีใจยิ่งนักที่อย่างน้อยนางยังมีน้ำใจนำเสื้อผ้ามาให้ข้าเปลี่ยน เห็นชัดว่านางไม่ได้โกรธข้ามากมายอย่างที่ข้าคิดข้าส่งยิ้มให้นางและเดินหลบไปอีกด้านเมื่อนางก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตูตามหลังทันทีที่นางก้าวเข้าห้อง ในใจวางแผนว่าหากพูดคุยกับนางไม่เข้าใจ ข้าจะไม่ปล่อยนางออกไปจากห้องโดยเด็ดขาด“เหยาเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกล้าหนีออกมาจากหุบเพียงลำพัง รู้หรือไม่ว่ามันอันตรายเพียงใด หากเจ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมาแล้วไม่มีผู้ใดคอยช่วยจะว่าอย่างไร”“เอ๋ หนีออกมาจากหุบเขาเพียงลำพัง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน ข้ามากับพี่ซูแล้วก็พี่ชื่อ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าลำบากแม้แต่น้อย”“พวกเขา...ไม่ใช่ว่าพวกเขาสะกดรอยตามเจ้ามาหรือ”“พวกเขามากับข้า บอกว่าจะพาข้าออกมาท่องเที่ยว”ฉงเหยาเอ่ยตอบข้าด้วยใบหน้างงงัน ในยามนั้นข้าจึงรู้ว่าข้ากำลังถูกหลอก เด็กหนุ่มทั้งสี่คนโกหกข้า พวกเขาหลอกข้าว่าฉงเหยาหนีออกมาจากหุบเขา ทั้งที่พวกเขาเองใช้นางเป็นข้ออ้างในการหนีออกมาจากหุบเขาหากจะดูจากระยะทางและช่วงเวลาแล้ว นั่นแสดงว่าในขณะที่หม่าเยว่ชื่อและสือหยางซู พาฉงเหยาหนีออกมาจากห

“เจ้าไม่สบายต้องนอนพัก”“ข้านอนมาทั้งวันแล้วเบื่อจะแย่ นะ...ท่านอยู่เป็นเพื่อนข้าอีกหน่อย”“เช่นนั้นเพียงครู่เดียวนะ”ข้าพยักหน้าด้วยความดีใจที่เขายอมอยู่เป็นเพื่อน ทั้งยังเอื้อมมือออกไปกุมมือเขาเอาไว้ เพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจมือของเขาหยาบกร้านเล็กน้อยเหมือนมือท่านพ่อ เนื่องจากพวกเขาทั้งสองต่างก็เป็นผู้ที่ฝึกยุทธ์และจับอาวุธ ทว่าไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ว่าแม้ทั้งสองจะมีความอบอุ่นเหมือนๆ กัน แต่ในความอบอุ่นนั้น ก็ยังมีความแตกต่างที่ข้าไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้“ท่านเล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือไม่”“เจ้าอยากฟังเรื่องอะไรเล่า”“เรื่องของท่าน”“เรื่องของข้าหรือ...อืม เอาเป็นข้าจะเล่าเรื่องของบุรุษผู้โดดเดี่ยวให้เจ้าฟังแทนดีหรือไม่ แต่มีข้อแม้ว่าเจ้าต้องหลับตาลงตอนที่ข้าเล่านะ”“ได้” ข้ารับปากและหลับตาลงทันที แต่มือของข้ายังคงยึดมือของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายที่เกิดมาจากห้องทดลอง ไม่ใช่เด็กที่มารดาคลอดออกมาเช่นเด็กทั่วไป และเพราะเช่นนั้นเขาจึงมีดวงตาที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งนั่นทำให้เขากลายเป็นตัวประหลาด ไม่อาจเผชิญหน้ากับผู้คนโดยตรง เนื่องจากคนเหล่านั้นต่างก็กล่าวหาว่าเขา