Semua Bab ต้องรักแสงเหนือ: Bab 31 - Bab 40

ห้องพักผู้ป่วยตึกVVIP“ติ๊ด… ติ๊ด…”เครื่องวัดชีพจรเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องพักฟื้นผู้ป่วย พร้อมกลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยคลุ้งในอากาศแสงเหนือค่อย ๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ดวงตากลมโตลืมตามองแสงไฟสีขาวจากเพดานที่สว่างจ้าจนต้องหลับตากลับไปชั่วครู่ ร่างก

หลายวันต่อมา แสงเหนือยังคงนอนอยู่บนเตียงในห้องพักคนป่วยเหมือนเช่นทุกวัน บรรยากาศในห้องไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโรงพยาบาลเลยสักที แต่เหมือนกับว่าเธอแค่มาเที่ยวพักผ่อนตามโรงแรมหรู ๆ เท่านั้นทว่าคนตัวเล็กก็ยังต้องอยู่ต่อที่ทั้งที่ความจริง เธอรู้สึกดีมากขึ้นแล้ว รวมถึงรอยซ้ำห

เสียงน้ำตกดังแว่วมาแต่ไกล ละอองน้ำบางเบาปะทะมากับสายลม กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ และกล้วยไม้ป่าลอยคลุ้งในอากาศถนนเส้นเล็ก ๆ คดเคี้ยวไปตามแนวต้นไม้ใหญ่และพุ่มเฟิร์นที่บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ก่อนจะเข้าสู่ลานกว้างของโรงแรมที่ซ่อนตัวอยู่ ท่ามกลางขุนเขาและความเขียวชอุ่มของธรรมชาติไม่นาน รถ Por

สายน้ำเบื้องหน้าไหลเอื่อยไปตามโขดหินน้อยใหญ่ เคล้าคลอไปกับเสียงน้ำตกที่มีสายน้ำจากลงจากที่สูงลงสู้เบื้องล่างมาบรรจบกับธารน้ำไหลเย็น ดังแผ่วรินคล้ายเสียงลมหายใจของธรรมชาติริมระเบียงห้องนอนที่ถูกสร้างยื่นออกไปจนถึงริมธารน้ำ มีผ้าม่านสีครีมปลิวเบาไปตามแรงลมพวกเขาทั้งสามคนเดินลงบันไดไม้ริมระเบียงช้า ๆ

“ตรงนี้ไม่ได้เดียวเมียกูเจ็บ”“เมียมึงก็เมียกูเหมือนกัน”“พี่ ๆ ขา เข้ามาในตัวหนูหน่อย หนูไม่ไหว”เสียงหวานร้องบอกอย่างออดอ้อน ในขณะที่คนตัวโตกำลังโต้เถียงกัน ร่องรักและรูรักขอเธอก็ถูกกระตุ้นจากทั้งสองคนไม่หยุด จนน้ำรักหวานใส ไหลลื่นจนเปียกแฉะไปหมดทั้งข้างหน้าและข้างหลัง“งั้นไปข้างบนกันครับ”แสงเหน