All Chapters of สยบรักเขตคราม: Chapter 1 - Chapter 10

ห้างสรรพสินค้า “อืมมม ขาดอะไรอีกมั้ยนะ..” หญิงสาวร่างบางเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบา ใบหน้าสวยฉายแววตาสงสัยใคร่ครวญว่าตนเองยังขาดเหลืออะไรสำหรับการดำรงชีวิตคนเดียวอีกหรือไม่ เกือบสองเดือนแล้วที่หญิงสาวหอบกระเป๋าเข้ากรุงเทพคนเดียวจนถึงตอนนี้ห้องที่เธอพักอยู่ก็ยังขาดทุกอย่างที่จำเป็นอยู่ดี คิดไปสายตาก็เอาแต่จับจ้องทบทวนสินค้าในรถเข็นที่มีขนมมากกว่าครึ่งไปด้วย และก็พบว่ายังขาดอยู่จริงๆ “อ้อออ ขาดน้ำ! งืมๆๆ ปัจจัยห้านะเนี่ย~ ลืมได้ยังไงเนี่ยไอ้พริม” เมื่อคิดได้แบบนั้นหญิงสาวรูปงามนามเพราะพริมโรสเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยขนมนมเนยของตนเองไปยังโซนน้ำดื่มทันที น้ำดื่มขวดหนึ่งจุดห้าลิตรสามแพ็คใส่รถเข็น และเธอก็พบว่ามันหนักกว่าที่คิด “งือออ หนักเกินไปมั้งเนี่ย” “ปกติก็เห็นเฮียใช้นิ้วเกี่ยวด้วยซ้ำไป โลกไม่ยุติธรรมเลย” พริมโรสบ่นอุบอิบงุมงิมกับตนเอง ทุกครั้งหญิงสาวจะมาเดินห้างกับเหล่าพี่ชายคนใดคนหนึ่งยามที่ต้องการซื้อของมากๆแบบนี้ แต่ตอนนี้เธอโตแล้ว เป็นสาวมหาลัยแล้วไม่ใช่เด็กมัธยมปลายตัวน้อยดีแต่กวนประสาทของเฮียๆอีกแล้ว เธออยากลองใช้ชีวิตแบบไม่ต้องพึ่งใครดูบ้าง อยากเก่งขึ้นกว่านี้ให้พ่อกับแม่หา

เช้าวันต่อมา มหาวิทยาลัย คณะแพทย์ “พริม ช่วยติวตรงนี้ให้เราหน่อยสิ เราไม่ค่อยเข้าใจ” เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของใครบางคนทำให้พริมโรสที่กำลังนั่งทำความเข้าใจเนื้อหาล่วงหน้าต้องหันกลับไปมอง “ไหนดูหน่อย” พริมโรสรับไอแพดจากเพื่อนร่วมห้องร่วมเซคชั่นมาดูก่อนจะทำความเข้าใจกับโจทย์ได้อย่างรวดเร็วเธอเริ่มอธิบาย “ตรงนี้มัน…” หญิงสาวโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายได้ขยับเข้ามาใกล้ขนาดไหน และมีภาพอะไรหลุดออกไปในเพจมหาลัยเนื่องจากชายหนุ่มเป็นคนดัง “แบบนี้นี่เอง ขอบใจนะ” ชายหนุ่มหน้าหวานพยักหน้าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง “แค่นี้เอง” ไม่เห็นต้องขอบอกขอบใจ เพื่อนกันทั้งนั้น “เที่ยงนี้ไปกินข้าวกันมั้ย เราเลี้ยงเอง” เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยชวนคนตัวเล็กกว่า “เอาสิ เลี้ยงนะ” พริมโรสไม่ปฏิเสธของฟรีและไม่คิดจะปฏิเสธเพื่อนใหม่อยู่แล้ว “สบายมาก เลี้ยงทั้งชาติยังได้เลย” รอยยิ้มที่พยายามจะกระชากใจสาวไม่ได้ทำให้พริมโรสใจสั่นแม้แต่น้อย “แค่มื้อนี้พอจ๊ะพ่อหนุ่ม” ยอมรับว่าหล่อมากแต่ไม่ใช่แบบที่ชอบ เธอน่ะต้องเย็นชานิ่งๆ แบบเฮียครามนู้นนนน~ “รีบตัดโอกาสกันเกินไปมั้ง" ชายหนุ่มเนียนนั่งลงถัดจากร่างบางของพริมโรส ใช้มือเท้าคางมอ

ภาพของหนุ่มฮอตทั้งสี่คนของคณะวิศวะพากันเฮโลลุกย้ายที่นั่งไปนั่งโต๊ะเดียวกับหญิงสาวต่างคณะสองคนตกอยู่ในสายตาของคนทั้งลาน แต่ชายหนุ่มทั้งสี่คนก็ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นแม้แต่น้อย ไทน์นั่งลงข้างแฟนสาวของเขาอย่างใบหม่อน ทำเอาหญิงสาวร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่โดนมองมา ภูริชและกวินนั่งถัดกันออกไป และแน่นอนว่าพวกเขาจงใจเว้นที่นั่งข้างของพริมโรสไว้อย่างรู้งาน ไม่นานก็มีชายคนสุดท้ายอย่างเขตครามก็นั่งลงที่ว่างข้างๆ หญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ร่างบางที่หลับลึกก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวยังหลับต่อไปจนคนตัวโตกว่าอดจะหมั้นไส้ไม่ไหวจนต้องจัดการแกล้งเธออย่างทุกที เป๊าะ! “อ๊ะ! “ความเจ็บแปร๊บที่แล่นเข้ามาในห้วงความฝันทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทสะดุ้งตัวโยน มือเล็กกุมหน้าผากที่พึ่งโดนประทุษร้ายจากคนปริศนา ทำหน้าเหลอหลาปนโกรธเกรี้ยว ก่อนจะเผลอสบทออกไปออกลืมตัวไม่เก็บลุคอย่างทุกที "ใครทำกูว่ะสัส” “….” เขตครามอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาแบบนี้มาก่อนเลย ยัยเด็กนี่…คนแรก "…." เพื่อนกูตัวจริงเสียงจริง ต้องเป็นคนนี้แหละไม่ใช่คนที่พูดจาขะขาฉันเธอ ร่างจริงปราก

ตอนนี้กิจกรรมที่ต้องจัดการก่อนเป็นอันดับแรกคือหาดาวและเดือนเพราะเป็นกิจกรรมที่ใกล้เข้ามาแล้ว จนถึงตอนนี้ก็มีพวกรุ่นพี่แมวมองจากทั้งสองคณะเริ่มเดินหาคนแล้วเรียบร้อย พริมโรสมองดูพบว่าหญิงสาวจากคณะวิศวะโดนดึงออกไปยืนเรียงกันราวๆ สิบคนแล้ว คนสวยไม่ขาดแคลนจริงๆ “น้องพริม สนใจเป็นดาวมั้ย” เสียงหวานจากด้านข้างเรียกความสนใจของพริมโรสให้หันไป และก็พบกับรุ่นพี่หน้าตาสละสลวยคนหนึ่งกำลังใข้สายตาวิบวับจับจ้องเธออยู่จนน่าขนลุก “พริมไม่มีเวลาหรอกค่ะพี่” พริมโรสไม่แปลกใจที่รุ่นพี่จะรู้ชื่อเธอเพราะเฟรชชี่ทุกคนยามเข้ากิจกรรมต้องมีป้ายชื่อเพื่อให้ง่ายต่อการเรียกขานและการมีปฏิสัมพันธ์ที่ง่ายดาย “ไม่เป็นไร ไม่ได้ซ้อมทุกวันพี่ไม่ซีเรียส” รุ่นพี่ปีสองแพทย์เอ่ยอย่างเอาใจทั้งยังมีความสบายๆ เป็นกันเองอีกด้วย “พริมทำอะไรแบบนี้ไม่เป็นจริงๆ ค่ะ” ให้ไปประกวดไปเดินสวยๆ แต่งตัวเวอร์ๆ หรือโชว์ความสามารถ ตอบคำถามอะไรพวกนั้นเธอคงอกแตกตายแน่ รู้ดีว่าตนเองเป็นคนไม่ชอบความยุ่งยาก (ขี้เกียจ) ขนาดขนมที่อยากกินเธอยังยอมไม่กินเพราะขี้เกียจแกะให้ยุ่งยาก น้ำที่อยากกินก็ไม่ยอมกินเพราะขี้เกียจไปซื้อให้ยุ่งยาก กับข้าวที่น่ากิ

เพราะที่ผ่านมาตั้งแต่เล็กจนโตเขาเป็นคนที่เงียบขรึมที่สุดในบ้าน พูดน้อยและหัวเราะยากกว่าใคร ตอนเด็กพ่อกับแม่เคยพาไปหาหมอพัฒนาการก็พบว่าเขาปกติดีทุกอย่างเพียงแต่ไม่ชอบพูดก็เท่านั้นเอง "หัวเราะอะไรคะ ไม่ตลกด้วยเลยนะ" (≧ o ≦*) พริมโรสหลับหูหลับตาโวยวาย ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงบิดเบี้ยวอย่างไม่รักษาอาการ น้ำเสียงบ่งบอกว่าเธอนั้นจะแง่งอนคนพี่ให้ได้เลยในตอนนี้"ถึงแล้ว ลงไปได้แล้ว" เขตครามส่ายหน้าไปมาอย่างขบขันระคนเอ็นดูคนตัวเล็กกว่า นี่คือความรู้สึกเอ็นดูนับครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่ชื่อพริมโรส ครั้งแรกของความรู้สึกนี้ที่มันเกิดขึ้นกับเขา มันมาจากเธอและตอนนี้ก็ยังเป็นเธออยู่ร่ำไป "ชิ พริมโป้งเฮียแล้ว ไม่คุยด้วยแน่สามวัน! คราวนี้แกล้งแรงไปแล้วนะคะ มาเล่นกับใจพริมได้ไง” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบก่อนจะใช้นิ้วโป้งแปะบนแขนแกร่งของคนตัวโตอย่างไม่กลัว หญิงสาวทำปากยื่นสะบัดหน้าหนีบ่งบอกว่างอนมากนะ รีบง้อด่วน! อุตส่าห์คิดว่าคนพี่ใจอ่อนแล้ว ที่ไหนได้มุกแกล้งแบบใหม่นี่เอง พริมโรสเองก็ไม่ได้รู้เรื่องเท่าไหร่ว่าสรุปแล้วเขตครามคิดยังไงกับตัวเองเพราะ สำหรับเธอนั้นที่ไม่รู้อะไรเลย ตัวเขา