เรื่องสั้นและนิยาย ทั้งหมด

หย่าแล้วแต่งใหม่—ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันกับอารอนแต่งงานและหย่ากันไปแล้วกี่ครั้ง ครั้งหนึ่งเขามองและปฏิบัติต่อฉันดั่งของมีค่า แต่ไม่ถึงปีหลังแต่งงาน เขากลับขอหย่าเป็นครั้งแรก เหตุผลเพียงแค่ วิเวียนกำลังกลับมา “วิเวียนเป็นคนมีชื่อเสียง” เขาบอกฉัน “ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว” เธอเป็นนักแสดงระดับท้ายๆที่ไม่มีอะไรเลย เหลือเพียงแต่ชื่อที่พ่อของเธอเสียสละให้เท่านั้น พ่อของเธอรับกระสุนแทนอารอน ชีวิตแลกชีวิต เพราะแบบนั้น อารอนจึงรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณเธอทั้งชีวิต ทุกครั้งที่วิเวียนกลับมา อารอนก็จะหย่ากับฉัน และทุกครั้งที่เธอไป เราก็จะแต่งงานกันใหม่ ครั้งแรกที่เราเลิกกัน ฉันจมกองน้ำตาไปกับวิสกี้และเดินโซซัดโซเซกลับบ้านของเขาในสภาพกึ่งเมา ไฟข้างในบ้านอบอุ่น ตอนนั้นเขาอยู่กับเธอ ส่วนฉันได้แต่ยืนอยู่ข้างนอก หนาวสั่นไปทั้งคืน ครั้งที่สอง ฉันตามเช็กทุกฝีก้าวของเขาทั้งร้านอาหาร งานประมูล งานกาล่าการกุศล เพียงแค่ “บังเอิญ” ได้เจอเขาอีกครั้ง หลังจากนั้น ฉันเรียนรู้มากขึ้น ทันทีที่เขาพูดถึงการหย่า ฉันเก็บกระเป๋าเงียบๆ และหายตัวไปจากคฤหาสน์ของเขา ความรักและความอับอายขายหน้าทำให้ฉันติดอยู่ในวงจรที่ไม่สิ้นสุดของการเลิกราและกลับมาคบกันใหม่ แต่ครั้งนี้ อารอนมารอฉันที่ศาลาว่าการเพื่อแต่งงานกันอีกครั้ง ฉันกลับไม่ไปปรากฏตัว

เสิ่นลวี่เหยียนขึ้นชื่อเรื่องยึดมั่นในหลักการ ตรงต่อเวลาและรักษากฎเกณฑ์ ไม่เคยมีข้อยกเว้น ทว่าเรื่องจดทะเบียนสมรสกับฟางรั่วซี เขากลับปล่อยให้เธอรอเก้อถึงแปดครั้ง ครั้งแรกเป็นเพราะเย่ซูเหยา รุ่นน้องที่ไปอยู่ต่างประเทศถึงแปดปีเดินทางกลับมา เขาต้องไปรับที่สนามบิน ครั้งที่สองเป็นเพราะเย่ซูเหยาทำอาหาร แต่ไม่ระวังทำให้ลวกนิ้วจนแดง ครั้งที่สามเป็นเพราะลูกชายของเย่ซูเหยาป่วย ...... ครั้งนี้เป็นครั้งที่แปด เขาก็ยังไม่มา เพียงโทรมาอย่างรีบร้อนว่า “มีธุระ เดี๋ยวไป” ฟางรั่วซีมองคิวของพวกเขาถูกข้ามไปครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งพนักงานตรงช่องบริการเคาะกระจก “คุณคะ ทำไมแฟนยังไม่มาอีกล่ะ เราใกล้จะเลิกงานแล้วนะ” ขณะที่เธอกำลังจะโทรศัพท์อีกครั้ง ข้อความของเสิ่นลวี่เหยียนก็ส่งเข้ามาก่อน “ธุระยังไม่เสร็จ จดทะเบียนสมรสไว้วันหลังนะ” เธอมองข้อความ ในใจเอ่อล้นด้วยความปวดหนึบที่บอกไม่ถูก ขณะกำลังจะเก็บโทรศัพท์มือถือกลับไป เธอกลับชะงักเมื่อกวาดตาไปเห็นโพสต์ที่เย่ซูเหยาเพิ่งลง ในรูปเย่ซูเหยายิ้มอย่างมีความสุข ส่วนข้างกายคือเสิ่นลวี่เหยียนที่กำลังอุ้มลูกชายของเธอ และมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเปี่ยมแววเอ็นดู แคปชันเขียนว่า: ชูชีอยากมาเที่ยวสวนสนุก ขอบคุณรุ่นพี่ที่อยู่เป็นเพื่อนตลอดทั้งวัน! เธอมองรูปภาพ คอทั้งตีบตันและหนักอึ้งราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว ที่แท้ธุระสำคัญของเขาในครั้งนี้คือการไปเที่ยวสวนสนุกเป็นเพื่อนลูกชายของเย่ซูเหยา กลางอกปวดแปลบ ความน้อยใจและความโกรธแผดเผาจนเธอสั่นไปทั้งตัว ขณะกำลังจะโทรศัพท์ไปคาดคั้นเสิ่นลวี่เหยียน เธอก็เห็นเพื่อนร่วมกันของเธอกับเขาเริ่มเข้ามาคอมเมนต์แซว “ผ่านไปหลายปีขนาดนี้ หมอเสิ่นยังตามใจรุ่นน้องเหมือนเดิมเลยนะ”

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันคบหาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า "เร็กซ์" เขาเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงที่ฉันรู้จักผ่านทางออนไลน์เท่านั้น เรากำลังอยู่ในช่วงที่ความสัมพันธ์กำลังดื่มด่ำสุดๆ มันคือช่วงโปรโมชันที่ทุกคืนโทรศัพท์ของฉันจะสั่นรัวด้วยข้อความที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คิดถึงนะ ที่รัก" "เมื่อคืนฝันถึงคุณอีกแล้วนะ คุณนัวเนียผมไม่ห่าง แถมยังอ้อนวอนขอ 'มัน' จากผมอีกด้วย" ฉันกำลังจะเสนอว่าเราควรนัดเจอกันจริงๆ สักที แต่แล้วเขาก็ส่งรูปถ่ายโต๊ะทำงานของเขาแบบทีเล่นทีจริงมาให้ และฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่คุ้นตา มันคือตราประจำตระกูลมาเฟียฟัลโคน และฉันก็ดันทำงานอยู่ในบริษัทที่มีพวกฟัลโคนเป็นเจ้าของด้วย ตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแชทสยิวกับผู้ชายอันตรายระดับสมาชิกตัวจริงของมาเฟีย ซึ่งเขาอาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง และในขณะที่ฉันกำลังพยายามสืบหาว่าเขาเป็นใคร ฉันก็ได้เห็นสิ่งนั้น กระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำสั่งทำพิเศษที่ฉันเป็นคนเลือกให้ "เร็กซ์" กับมือ... มันกำลังประดับอยู่ที่ข้อมือของมาร์โก้ เจ้านายของฉันเอง

น้องสาวบุญธรรมของสามีนัดฉันออกไปทานข้าว ในตอนที่ทานข้าวได้เจอเหตุการณ์แผ่นดินไหว สามีที่เป็นนักดับเพลิงมาช่วยพวกเราทันที กลับเป็นเพราะพวกเราถูกทับอยู่ใต้หินก้อนใหญ่ ทำได้แค่ช่วยออกไปก่อนหนึ่งคน เพื่อช่วยน้องสาวบุญธรรมที่ร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยออกไปก่อน สามีจึงปล่อยฉันที่ตั้งครรภ์ห้าเดือนเอาไว้ ฉันขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วยฉัน เขาปล่อยให้หินขนาดใหญ่กระแทกแขนของฉันจนหัก "โยวโยวร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยตั้งแต่เด็ก ปล่อยเธอไว้ที่นี่เธอจะตาย" แต่หลังจากฉันตายไป เขาก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา

หลังจากทำภารกิจพิชิตใจเป้าหมายสามคนแรกไม่สำเร็จ ผมจึงตัดสินใจหมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลซูผู้เป็นอัมพาต ผมยอมแลกแต้มสะสมทั้งหมดในระบบเพื่อให้เธอกลับมาเดินได้อีกครั้ง ทว่าสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากหายเป็นปกติ กลับเป็นการยกเลิกงานหมั้นระหว่างเรา แล้วไปจัดงานแต่งงานกลางทะเลสุดยิ่งใหญ่อลังการให้แก่เสิ่นอวี่เฉิน ในบรรยากาศงานวิวาห์นั้น เป้าหมายทั้งสี่คนของผมต่างทอดสายตามองเสิ่นอวี่เฉินด้วยความอ่อนโยนหวานซึ้ง ในวินาทีนั้น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกอยากกลับบ้านเหลือเกิน ผมจึงตัดสินใจหมุนตัวแล้วกระโดดดิ่งลงสู่ท้องทะเลทันที แต่แล้วในจังหวะที่ร่างของผมกำลังร่วงหล่นลงสู่น้ำลึก เงาร่างทั้งสี่สายกลับพุ่งถลาตามลงมาพร้อมกัน บนใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจอย่างถึงที่สุด

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกังวลด้วยว่าพอนอนด้วยแล้วจะได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน และไม่ไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าจนตายอย่างอนาถ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพ่อพระเอกฝ่ายรุกไปได้? ผมถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักครั้ง ชายหนุ่มสะบัดแส้เบาๆ ไล่สายตาไปตามผิวของผมทีละนิดๆ แล้วก็ยิ้ม หนึ่งเดือนหลังจากนั้นผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับอีกครั้ง “ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังหนีอีก?” ผมกอบกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้คุณทำผมให้สุดไปเลยเถอะ!” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่

“น้าเขยคะ... ใหญ่จัง ผู้ชายทุกคนเป็นแบบนี้หมดเลยเหรอคะ...” หลานสาวของเมียหน้าแดงซ่านยามถูกผมสัมผัส มือนุ่มเนียนที่ยังดูเก้ๆ กังๆ ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากางเกงมาโดนของรักของผม ผมมองดูร่างกายของเธอที่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากการถูกผมสัมผัส จึงแกล้งเย้าแหย่เธออย่างจงใจ “ไม่ใช่แค่แบบนี้หรอกนะ ผู้ชายยังจะเอาไอ้เจ้านี่เสียบเข้าไปข้างหลังของหนูด้วยล่ะ” พูดจบ ผมก็ขยับช่วงล่างกระแทกเข้าหาฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธออย่างมีนัยยะ นึกไม่ถึงว่า มืออีกข้างของเธอจะเลิกชายกระโปรงตัวเองขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็รั้งเสื้อผ้าของผมออก แล้วกำรอบแก่นกายที่ตั้งตระหง่านอยู่ก่อนแล้ว สิ่งที่ขยายใหญ่บดเบียดเข้ากับหน้าท้องนวลเนียนของเธอ ใบหน้าของเธอแดงก่ำถึงขีดสุด มือหนึ่งกำสิ่งนั้นไว้แล้วถูไถไปมาเบาๆ บนท้องน้อยของตัวเอง แถมยังมีทีท่าว่าจะเลื่อนต่ำลงไปอีกด้วย...

เมื่อคืนนี้ ฉันได้รับแจ้งว่าตระกูลกำลังจะเขี่ยฉันทิ้ง เหตุผลฟังดูไร้น้ำหนักสิ้นดี—พวกเขาบอกว่าแนวคิดของฉันล้าสมัย ฉันไม่ยอมปรับตัวให้ทันยุค และกำลังขัดขวางการขยายอำนาจของตระกูลอย่างร้ายแรง เช้าวันนั้น คู่หมั้นของฉันมาดักรอฉันที่ทางเดิน สีหน้าของเขาเย็นชา "เคลลี่พูดถูก คนที่หัวดื้อและไร้ความยืดหยุ่นอย่างเธอน่ะมีแต่จะฉุดรั้งตระกูลไว้เท่านั้น “และอย่ามาโทษฉันที่ตัดเธอทิ้ง เธอไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเอง” เคลลี่ยืนพิงราวระเบียง รายล้อมด้วยคนของเธอ มองฉันพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย เธอคือหลานสาวแท้ๆ ของดอน เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอถูกส่งเข้ามารับช่วงการบริหารงานหลักของตระกูล โดยอ้างเรื่องการปฏิรูปเป็นข้ออ้าง เพื่อกวาดล้างผู้อาวุโสทุกคนออกไป ในการประชุมตระกูลเมื่อวาน ฉันคัดค้านแผนขยายอำนาจที่หุนหันพลันแล่นของเธอต่อหน้าทุกคน เคลลี่ปรายตามองฉันอย่างเย็นชา ท่ามกลางฝูงชน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูแคลน "พวกซากดึกดำบรรพ์บางคนที่ปรับตัวตามยุคสมัยไม่ทัน หมดประโยชน์ไปนานแล้ว การดึงดันจะกุมอำนาจไว้มีแต่จะทำให้ทั้งตระกูลพังพินาศเปล่าๆ "ถ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็ไสหัวออกไปซะ" สีหน้าของฉันยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ฉันเซ็นเอกสารขอถอนตัวออกจากตระกูล สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ฉันไม่เคยจำเป็นต้องอยู่ในตระกูลนี้เลย มีใครบางคนเคยอ้อนวอนให้ฉันอยู่ต่อ เพื่อค้ำจุนตระกูลแห่งนี้ไว้ จากนั้นฉันก็โพสต์ลงอินสตาแกรม “ฉันได้ออกจากตระกูลแล้ว และตั้งตารอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้” วินาทีที่โพสต์นั้นถูกเผยแพร่โลกใต้ดินทั้งหมดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที

ฉันตั้งท้องกับอเลสซิโอ โมเร็ตติ เพื่อนสนิทของพี่ชายฉัน และเขายังเป็นดอนที่อายุน้อยที่สุด ทั้งยังหล่อเหลาที่สุดในนิวยอร์ก จากนั้นเบียงกา อดีตคนรักของเขา ผู้หญิงที่เคยหายไปจากชีวิตเขา ก็กลับมา ฉันคิดว่าเขาคงทิ้งฉันไปหาเธอ แต่เขากลับเพียงกระตุกยิ้มเยาะ “เธอจากไปโดยไม่บอกสักคำ ไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกแล้ว” จานนี พี่ชายของฉันเย็นชายิ่งกว่า “เธอไม่ใช่คนของตระกูลริชชีอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนเดียวของฉันคือเธอ” ฉันเชื่อพวกเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขามอบความอบอุ่นและความรักที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนให้ฉัน กระทั่งวิดีโอที่พ่อบุญธรรมขี้เมาลงมือทำร้ายฉันแพร่สะพัดไปทั่ว ทั้งโลกต่างเยาะเย้ยเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลริชชี ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทรมานไม่ต่างจากขอทาน ฉันแตกสลาย และรีบวิ่งไปหาผู้ชายเพียงสองคนที่ฉันไว้ใจ แต่ฉันกลับหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขา ร่างกายแข็งค้างเพราะเสียงหวานเลี่ยนของเบียงกา “พี่จานนี พี่อเลสซิโอ... การปล่อยคลิปวิดีโอนั่นออกไป ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอคะ มาร์เซลลากำลังท้องอยู่นะ” พี่ชายของฉันตอบกลับทันที “นั่นแหละประเด็น การตั้งท้องควรจะทำให้เธออ่อนลงบ้าง แต่เธอกลับวิ่งวุ่นไปทั่ว ทำตัวราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง แถมยังกีดกันเธอออกไปอีก” อเลสซิโอเพียงหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงมาร์เซลลาหรอก เธอทำอะไรเราไม่ได้ และเธอก็ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายลูกของเรา” น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นวาบเข้าใส่หัวใจ เขาพูดถูก ลูกคือสมบัติล้ำค่าของฉัน ฉันไม่มีวันทำร้ายลูก แต่อเลสซิโอ... ฉันจะไม่ยอมให้นายควบคุมฉัน ฉันเดินจากมาอย่างชาด้าน แล้วจองตั๋วเครื่องบิน ฉันจะหลุดรอดไปจากมือของพวกเขา พาลูกของฉันไปด้วย และหายไปจากโลกของพวกเขาตลอดกาล

สามวันก่อนถึงวันหยุดยาววันแรงงาน กรมแรงงานก็โทรศัพท์สายตรงมาหาฉัน "ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนว่า บริษัทของคุณบังคับให้พนักงานไปร่วมทริปบริษัทในวันหยุด..." ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดแอปพลิเคชันติ๊กต๊อก ขึ้นมาค้นหาเท่านั้นแหละ... แม่เจ้าโว้ย! ฉันถูกเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว ปั่นกระแสจนดันขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมประจำเมืองไปเรียบร้อยแล้ว "เจ้าของบริษัทไร้จรรยาบรรณ บังคับทำงานล่วงเวลาวันแรงงานด้วยการพาไปทริปบริษัท คนทำงานกลายเป็นแค่วัตถุดิบเอ็นเตอร์เทนส่วนตัว" "ปากบอกว่าเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ แต่ใครจะกล้าไม่ไปกันล่ะ?" ยอดคอมเมนต์ด่าทอหลายหมื่นข้อความ พุ่งเป้าสาดเสียเทเสียมาที่ฉันโดยตรง ทว่า ทริปบริษัทที่ผ่าน ๆ มาของบริษัทเรา ล้วนแล้วแต่เป็นระดับท็อปพรี่เมียม ได้เที่ยวเต็มคราบ แถมยังได้เงินชดเชยวันหยุดโดยไม่หักค่าจ้างทั้งนั้น ยิ่งกับครั้งนี้ ฉันถึงขั้นยอมควักเงินตัวเอง จัดทริปมัลดีฟส์สุดหรู 7 วันให้อย่างยิ่งใหญ่ กินหรูอยู่สบายฟรีทั้งหมด เงินขวัญถุงเที่ยวคนละหนึ่งแสน แถมพนักงานเก่าแก่ยังพาครอบครัวไปด้วยได้อีกต่างหาก แต่ในเมื่อทุกคนรักอิสระกันขนาดนี้ การพาลาหยุดไปพักผ่อนแบบได้เงินฟรี ๆ ที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้คงกลายเป็นความทุกข์ทรมานไปซะแล้วสินะ ฉันเอ่ยตอบเจ้าหน้าที่กรมแรงงานกลับไปเพียงคำว่า "ยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ค่ะ" จากนั้นฉันก็ลงมือ พิมพ์แจ้งเตือนลงในไลน์กลุ่มใหญ่ของบริษัททันที "เนื่องจากต้องปฏิบัติตามคำสั่งปรับปรุงแก้ไขของกรมแรงงาน จึงขอยกเลิกทริปวันแรงงานในครั้งนี้ และให้ทุกคนหยุดพักผ่อนตามวันหยุดนักขัตฤกษ์ตามปกติ" "นอกจากนี้ งบประมาณทริปและเงินขวัญถุงเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งหมดจะถูกดึงกลับเข้าคลังสำรองกลางของบริษัทสำหรับไตรมาสนี้" สิ้นเสียงส่งข้อความ ทันใดนั้นก็มีเสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างคนสติแตกก็แว่วมาจากนอกห้องทำงานทันที

ฉันเอาตึกมรดกตกทอดมาดัดแปลงเป็นอะพาร์ตเมนต์แบ่งเช่า ตัวตึกสูงห้าชั้น ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และมีลานกว้าง ฉันทุบกำแพงที่ไม่ได้ใช้รับน้ำหนักทิ้งทั้งหมด เพื่อจัดสรรพื้นที่ใหม่ แบ่งเป็นห้องเดี่ยว ห้องคู่ และห้องสำหรับสี่คน เพื่อตอบสนองความต้องการที่แตกต่างกัน คิดค่าเช่าเพียงครึ่งเดียวของราคาตลาดในละแวกนั้น และรับเฉพาะผู้เช่าที่เป็นคนหนุ่มสาวซึ่งเพิ่งเรียนจบมาไม่เกินสามปีเท่านั้น พื้นที่ลานกว้างฉันไม่ได้สร้างตึกเพิ่ม แต่ทำเป็นฟิตเนสกับโรงอาหารแทน อุปกรณ์ฟิตเนสเป็นของใหม่ทั้งหมด โรงอาหารก็จ้างพ่อครัวมาสองคน ส่วนราคาอาหารขายเท่ากับโรงอาหารในมหาวิทยาลัย เดือนแรกที่ย้ายเข้ามาพัก จะได้กินอาหารฟรี ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองกำลังทำเรื่องดี ๆ ถือเป็นการมอบพื้นที่พักพิงและบ้านสักหลัง ให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม พวกเขาเรียกฉันว่า “เจ้าของหอเทวดา” เอาธงประกาศเกียรติคุณมามอบให้ ทั้งยังเขียนจดหมายขอบคุณลงบนอินเทอร์เน็ต ยามมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น ฉันก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดนี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลินเยว่ เขาลากกระเป๋าเดินทางสีเงินมาหยุดยืนอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ขยับแว่นตากรอบทองบนสันจมูก พลางพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรที่เขียนว่า “บ้านมู่หลิน” จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

ฉันพาลูกชายแรกเกิดไปยังคฤหาสน์มาเฟียของสามีเพื่อเข้าพิธีศีลจุ่ม เบียนก้า หลานสาววัยสิบขวบของเขา—เจ้าหญิงตัวน้อยผู้เอาแต่ใจของตระกูล—ผลักรถเข็นลูกของฉันตกลงไปในโซนน้ำลึกของสระว่ายน้ำที่เย็นเฉียบ ร่างของลูกชายฉันจมดิ่งลงสู่ก้นสระ เสียงชนแก้วแชมเปญอันครึกครื้นกลบเสียงการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของเขาจนหมดสิ้น ฉันกระโจนลงไปในน้ำราวกับคนเสียสติ ทว่าสิ่งที่ฉันดึงขึ้นมาได้กลับมีเพียงร่างอันเย็นชืดและไร้วิญญาณ เพราะเบียนก้าคือ "สายเลือดของตระกูล" การฆาตกรรมครั้งนี้จึงถูกตัดสินว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุอันน่าสลด พ่อสามีผู้เป็นดอนแห่งตระกูล ยื่นบัตรแบล็กการ์ดแบบไม่จำกัดวงเงินให้ฉันเป็น "ค่าชดเชย" แต่ฉันไม่ได้ต้องการเงิน! ฉันต้องการลูกของฉัน ฉันต้องการนิโก้ของฉันคืนมา! ฉันคุกเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนขอร้องมัตเตโอ สามีของฉัน ให้ล้างแค้นเพื่อลูกน้อยของเรา แต่สิ่งที่เขาทำกลับเป็นการโอบกอดหลานสาวที่กำลังร้องไห้เอาไว้ แล้วมองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก "แมนดี้ ยัยหนูยังเป็นแค่เด็กนะ เธอจะทำลายชีวิตเด็กคนหนึ่งเพราะความผิดพลาดงั้นเหรอ" เมื่อถูกปฏิเสธความแค้น ฉันจึงค่อย ๆ ซูบผอมและปล่อยตัวให้ร่วงโรยอยู่ในเพนต์เฮาส์ตลอดฤดูหนาวอันยาวนาน ก่อนจะตรอมใจตายไปพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลาย ทว่าเมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับพบว่าตัวเองได้ย้อนเวลากลับมาในวันจัดพิธีศีลจุ่ม ท่อนแขนของสามีกำลังโอบรัดรอบเอวฉัน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาพรมจูบไล่ลงมาตามลำคอ "วันนี้ลูกชายของเราจะได้รับพรจากบาทหลวงแล้วนะ" ฉันผลักเขาออกทันทีอย่างไม่ลังเล ฉันต่อสายเรียกการ์ดส่วนตัว สั่งให้พวกเขารีบพาลูกชายของฉันหนีไปยังคฤหาสน์ของตระกูลฉันอย่างปลอดภัยที่สุด แต่แล้วในบ่ายวันนั้น ร่างเล็กจิ๋วร่างหนึ่ง... ก็ยังคงลอยคว่ำหน้าอยู่ในสระน้ำอยู่ดี

ฉินจิ่นเซ่อเป็นกุลสตรีผู้เลื่องชื่อในเมืองฉางอาน ทั้งพิณ หมากรุก อักษร ภาพวาด งานฝีมือ และกิริยามารยาทล้วนล้ำเลิศ ไม่เคยพูดจาส่งเสียงดัง ยามเดินชายกระโปรงไม่เคยแกว่งไหว เป็นแบบอย่างที่เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างพากันเอาอย่าง แต่คนที่นางแต่งงานด้วย กลับเป็นฮั่วสิงเช่อ ผู้ห้าวหาญในสมรภูมิ ไม่รู้จักถนอมหญิงงามแม้แต่น้อย คืนวันแต่งงาน เขาเรียกน้ำล้างตัวไปนับสิบครั้ง ครอบครองนางจนลุกจากเตียงไม่ไหว ตลอดสามปีหลังจากนั้น ก็ยิ่งรุนแรงกับนางมากขึ้นไปอีก ห้องหนังสือ คอกม้า โถงรับแขก ศาลบรรพชน ทุกสถานที่ ทุกกระบวนท่า เขากระทำย่ำยีจนกระดูกนางแทบจะหลุดเป็นชิ้น ๆ คำพูดที่นางได้ยินบ่อยที่สุด ไม่ใช่ "ฮูหยิน ข้าจะถนอมเจ้า" แต่กลับเป็น... "เหตุใดเจ้าถึงร่านราคะขนาดนี้ เร่าร้อนเช่นนี้ ไม่ได้โดนบุรุษแตะต้องมานานแค่ไหนแล้ว" ในแต่ละครั้ง นางทำได้เพียงอดทนเงียบ ๆ กัดริมฝีปากกลืนน้ำตาลงไป นางคิดว่า เขาเป็นขุนศึกนายกองที่เข่นฆ่าศัตรูอยู่ชายแดนหลายปี การไม่รู้จักอ่อนโยนเอาใจใส่ก็คงมีบ้าง คำพูดหยาบโลนเหล่านั้น บางทีอาจเป็นเพราะการแสดงออกของเขาดุดันไปหน่อยก็เท่านั้นเอง กระทั่งวันนี้ ฮั่วสิงเช่อชนะศึกกลับมาจากชายแดน ยังไม่ทันถอดชุดเกราะด้วยซ้ำ ก็สั่งให้คนนำตัวนางไปยังงานเลี้ยงฉลองชัยเสียแล้ว ท่ามกลางแขกเหรื่อเต็มห้องโถง ผู้คนชนจอกสุราสังสรรค์ เขานั่งองอาจอยู่บนตำแหน่งประธาน จู่ ๆ ก็กระชากนางลงมานั่งบนตัก เลิกชายกระโปรงของนางขึ้น แล้วครอบครองนางทันที

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

แต่งงานกันมาห้าปี กู้จือเหนียนใช้เวลาครึ่งหนึ่งพักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาบอกว่าพี่ชายคนโตของเขาจากไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ทิ้งให้ลู่ซาต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างไร้ที่พึ่ง ในฐานะน้องชาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลทั้งสองครอบครัวให้ดี ตอนนั้น ฉันกลับซื่อบื้อเชื่อว่านั่นคือความจริง เพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเขา ฉันยอมทนกับการที่เขาไม่เคยอยู่ด้วยในวันเทศกาล ต้องแบ่งมื้อค่ำวันสิ้นปีออกเป็นสองส่วน และถึงขั้นยอมทนให้คนนอกแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉัน กลับแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอยู่เสมอ จนกระทั่งวันนั้นที่อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ รถถูกชนจนพังยับเยินผิดรูป ฉันโอบปกป้องท้องที่กำลังตั้งครรภ์ พยายามทุบกระจกรถอย่างเอาเป็นเอาตาย "จือเหนียน ช่วยลูกด้วย..." เขาคลานออกมาจากเบาะคนขับ สายตามองผ่านช่วงล่างของฉันที่มีเลือดไหล แต่กลับหันไปงัดประตูเบาะหลังให้เปิดออก เขาโอบกอดลู่ซาที่มีเพียงรอยถลอกตรงหน้าผากเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่น "ไม่ต้องมองนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนประตูรถของฉัน กลับติดแน่นเพราะโครงรถที่บิดเบี้ยว ที่แท้เขาไม่ได้ยึดมั่นในบุญคุณหรือคุณธรรมอะไรหรอก เขาแค่ทนเห็นเธอลำบากหรือน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้สักนิดเลยต่างหาก

หลังแต่งงานลับ ๆ มาหกปี พอรักแรกของสามีกลับมา ฉันก็ตัดสินใจพาลูกจากไป เพื่อคืนตำแหน่งนี้ให้เธอ

กลับบ้านช่วงวันหยุดรอบนี้ ฉันอุตส่าห์จองตั๋วรถไฟแบบนอนได้แท้ ๆ แต่พอตกกลางคืน ตอนที่นอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ นี้ ฉันเหลือบตามองผู้ชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ แขนล่ำกับไหล่กว้างของเขาเด่นชัดแม้จะอยู่ใต้แสงสลัว……จนฉันรับรู้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ฉันซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนเล็ก ความรู้สึกแปลก ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ชายเสื้อและกระโปรงถูกถลกขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยค่อย ๆ ลูบไล้เข้าไปตามชายผ้าอย่างแผ่วเบา ร่างกายฉันร้อนรุ่มจนควบคุมไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างสั่นเกร็งและหุบเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ฉันขบริมฝีปากแน่นเพื่อกดความรู้สึกเสียงซ่าน แต่บางครั้งก็เผลอหลุดเสียงร้องที่น่าอายออกมา และสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยคือ ในความมืดนั้นมีดวงตาคมกริบคู่นึง……กำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

"พี่... สามีคะ กระแทกฉันที" "อูยยย! นี่เธอไปอัปสกิลเรียนรู้มาจากไหนเนี่ย? จู่ ๆ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้นะ" ภายในโรงภาพยนตร์อันมืดสลัว ฉันสวมรอยเป็นพี่สาว ปล่อยให้พี่เขยยื่นมือล่วงล้ำเข้ามาใต้กระโปรงเพื่อบดบี้ขยี้เค้นจุดอ่อนไหว ความไวต่อสัมผัสของฉันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ จนใบหน้าของพี่เขยแดงซ่านด้วยความเงี่ยน รีบกุลีกุจอดึงกางเกงของตัวเองลงทันที ท่อนเอ็นขนาดมหึมาดีดออกมาทักทายสายตา เขาอุ้มร่างของฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ก่อนที่แท่งร้อนผ่าวจะกระแทกกระทั้นจนมิดลำทะลวงเข้าสู่ร่างกายของฉัน ฉันสะดุ้งเฮือกเนื้อตัวสั่นเทา หลุดเสียงร้องครางลั่นอย่างลืมตัว พลางกระตุกเกร็งเสร็จสมอารมณ์หมายทันที ทว่าต่อมา กลับได้ยินพี่เขยเอ่ยเตือนเสียงกระสับกระส่ายด้วยความลนลาน "อย่าขยับ! มีคนหันมามองทางนี้แล้ว!"

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?” ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……” ฉางเล่อ ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นดุจดั่งปีศาจในยามรัตติกาล “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับพระเก้าพันปีแทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น……”

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก