Cerita Pendek & Novel Semua

ในวันที่สามของการอยู่ไฟหลังคลอด สามีบอกว่าจำเป็นต้องเดินทางไปทำงานด่วน ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ ทิ้งให้ฉันดูแลลูกน้อยเพียงลำพัง สามวันต่อมา ขณะที่ฉันเพิ่งถึงโรงพยาบาล เพื่อนสาวสมัยเด็กของเขาโพสต์ภาพครอบครัวอย่างเปิดเผยในโซเชียลมีเดีย พร้อมแคปชันว่า: “ถ่ายระหว่างเดินทาง สามคนพ่อแม่ลูก อยู่กันอย่างอบอุ่นและกลมเกลียว” ฉันมองดูสามีที่ยิ้มอย่างสดใสในรูปถ่ายครอบครัวด้วยความประหลาดใจ และแสดงความคิดเห็นไปว่า “?” สามีโทรมาต่อว่าทันที : “แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอน่าสงสารขนาดไหน ไม่มีเคยมีผู้ชายมาคอยดูแลเธอ ผมก็แค่ถ่ายรูปกับเธอเฉยๆ คุณจะใจแคบอะไรขนาดนั้น?” ตกเย็น เพื่อนสาวสมัยเด็กคนนั้นก็อวดชุดเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้าน “หลังจากถ่ายภาพครอบครัวเสร็จ เขายืนกรานจะมอบเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้านให้ฉัน~” ฉันรู้ว่าสามีของฉันซื้อของพวกนี้ให้เธอเพื่อปลอบใจให้หายโกรธ แต่ครั้งนี้ ฉันเตรียมที่จะไปจากเขาแล้ว

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา แม่บังคับให้ฉันที่มีภาวะโลหิตจางร้ายแรงเข้าร่วมการบริจาคเลือดแบบกลุ่ม พอเจาะเลือดไปได้ 100 มิลลิลิตร ฉันก็หน้ามืดไปชั่วขณะ ฉันเพิ่งจะเอื้อมไปจับสายเข็มเพื่อขอให้หยุด แต่กลับถูกพยาบาลสาวกดข้อมือไว้ "เจาะไปแค่ 100 มิลลิลิตรก็ร้องขอหยุดแล้วเหรอ นักศึกษาคนอื่นเขาบริจาคกัน 400 มิลลิลิตรนะ" เธอมองฉันที่หน้าซีดไร้เลือดฟาดแวบหนึ่ง ลึก ๆ ในดวงตามีแต่รังเกียจดูแคลน "การบริจาคเลือดเป็นเรื่องที่มีเกียรติขนาดไหน คนเห็นแก่ตัวที่แกล้งป่วยเพื่อหลบเลี่ยงอย่างเธอ สมควรโดนลงโทษให้เจาะเป็นสองเท่าจริง ๆ!" แม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉันด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ซ่งซูเหยา แม่สอนแกมาแบบนี้เหรอ คนอื่นเขาก็บริจาคกันทั้งนั้น แกอย่าคิดจะมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเลย" "วันนี้ 400 มิลลิลิตร ต่อให้แกต้องตาย แกก็ต้องเจาะให้ครบ!" ฉันหอบหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเต้นเร็วจนแทบระเบิดออกมา พอเจาะถึงหลอดที่สาม ภาพตรงหน้าฉันก็พร่ามัวโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างล้มลงไปอย่างแรง ดวงวิญญาณของฉันค่อย ๆ ลอยขึ้นด้านบน มองดูแม่ด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ขอโทษนะ แม่คะ หนูไม่ได้โกหกจริง ๆ ครั้งนี้ หนูทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เมื่อสามีที่เป็นซีอีโอของฉันรู้ว่าฉันยอมยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านให้ผู้ช่วยสาวคนโปรดของเขาอย่างเต็มใจ เขาก็คิดว่าการทำสงครามเย็นกับฉันมาตลอดสามเดือนนั้นได้ผล เขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนที่ไอซ์แลนด์ ทว่าเมื่อผู้ช่วยสาวรู้เรื่องเข้ากลับหึงหวงอย่างหนัก และโวยวายจะลาออกจากบริษัท สามีที่คอยตามใจเธอมาตลอดถึงกับลนลาน หลังจากตามง้อเธออยู่สามวันสามคืน เขาก็ใช้ข้ออ้างเรื่องไปคุยงานเพื่อเททริปฮันนีมูนอีกครั้ง แล้วเอาตั๋วฮันนีมูนอีกใบไปให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็อธิบายกับฉันอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "เรื่องความรักเป็นแค่เรื่องเล็ก เรื่องงานสำคัญที่สุดต่างหาก ในฐานะเจ้านายผมต้องเอาเรื่องงานมาเป็นอันดับแรก" "คุณเป็นภรรยาของผม คงจะสนับสนุนผมใช่ไหม" ฉันมองดูโพสต์ที่ผู้ช่วยสาวเพิ่งลงในมือถือ รวมถึงรูปคู่ที่ทั้งสองคนเอาหัวพิงกันและทำมือเป็นรูปหัวใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่พยักหน้า สามีคิดว่าฉันกลายเป็นคนใจกว้างและรู้ความ เขาพอใจมาก พร้อมทั้งลั่นวาจาว่ากลับประเทศมาเมื่อไหร่จะชดเชยทริปฮันนีมูนที่โรแมนติกยิ่งกว่านี้ให้ฉัน แต่เขาไม่รู้เลย ว่าฉันได้ยื่นใบลาออกไปแล้ว และเขาก็ได้เซ็นหนังสือหย่าไปตั้งนานแล้วเช่นกัน เขากับฉัน จะไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป

หมู่บ้านของพวกเรามีธรรมเนียมอยู่ข้อหนึ่ง ผู้หญิงทุกคนก่อนแต่งงานจะต้องพาแฟนเข้าไปกราบไหว้ในศาลเจ้าบรรพบุรุษ ขอแค่ก้าวออกมาได้อย่างแคล้วคลาดปลอดภัย ก็หมายความว่าคนทั้งคู่จะสามารถครองคู่กันอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต น้องสาวทั้งสองคนของฉันต่างก็แต่งงานออกเรือนกันไปตอนอายุยี่สิบ ทว่าฉันที่อายุสามสิบแล้วกลับยังไม่ได้แต่งงาน เพราะแฟนทุกคนที่เคยย่างก้าวเข้าศาลเจ้า พอก้าวออกมาต่างก็ขอเลิกกับฉัน กระทั่งบางคนถึงขั้นอยากจะฆ่าฉันให้ตาย แฟนใหม่ไม่พอใจความงมงายของหมู่บ้านพวกเรา จึงยืนกรานจะเข้าไปให้ได้ พ่อผู้มีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้านนำทางเขาเข้าไป พอก้าวออกมาเขาก็กดฉันลงกับพื้นแล้วทำท่าจะบีบคอฉันให้ตาย ฉันไม่เข้าใจเลย ในศาลเจ้ามีอะไรกันแน่ ถึงทำให้พวกเขานิสัยเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้? ทั้งที่พ่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าพอพาเข้าไปแล้วพวกเขาจะเปลี่ยนไป แล้วทำไมเขาถึงยังต้องดึงดันพาพวกเขาเข้าไปข้างในอีก?

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

แฟนของฉันเป็นตำรวจ ขณะที่ฉันถูกพวกคนร้ายข่มขู่ และระเบิดบนร่างเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะระเบิด พวกคนร้ายให้ฉันโทรหาเขา แต่ฉันกลับได้รับเพียงคำต่อว่าเข้าเต็ม ๆ จนชะงักไป “ฟางซู เธอยังไม่จบอีกเหรอ? เพราะความหึงหวงเธอถึงขั้นเอาชีวิตมาล้อเล่นเลยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนั้นเท่าชีวิตเลยนะ!” “ถ้าฉันไปช่วยคนล่าช้ากว่านี้ เธอได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!” เวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังมาในสาย “ขอบคุณนะคะพี่ชาย พี่ชายยอดเยี่ยมที่สุดเลย” ผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสมัยเด็กของแฟนฉัน ก่อนที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ฉันก็ส่งข้อความไปหาแฟนว่า “ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”

ในปีที่สองหลังจากเผยอวี่ไปออกรบ เขาได้ใช้ม้าเร็ววิ่งพันลี้ส่งทารกในห่อผ้ากลับมาให้ข้า ในจดหมายลับมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด [ศึกที่ชายแดนกำลังตึงเครียด ข้ากับชีชีปลีกตัวไม่ได้ เจ้าเป็นสตรีอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ยามปกติมีเวลาว่าง จงรับเด็กคนนี้ไปดูแลให้ดี ขอเพียงเจ้าเลี้ยงดูบุตรของข้ากับชีชีให้ดี เมื่อข้ากลับเมืองหลวงจะทูลขอพระราชโองการจากฝ่าบาท แต่งเจ้าเป็นภรรยาที่ฐานะเสมอภรรยาเอก]

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

พ่อของฉันคือเอ็นโซ โมเร็ตติ เจ้าพ่อแห่งหนึ่งในตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ส่วนฉันก็คือเจ้าหญิงของเขา สมบัติล้ำค่าที่เขาหวงแหนที่สุด เขาซ่อนฉันให้ห่างจากโลกมาเฟียเพื่อปกป้องฉัน แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้ฉันต้องอยู่เพียงลำพัง จึงจัดการการแต่งงานให้ฉัน เจ้าบ่าวคือลีออน สก็อตต์ ลูกชายของมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในนิวยอร์ก เขาทั้งหล่อ รวยล้นฟ้า และเป็นดาวรุ่งในวงการธุรกิจ เมื่อดูจากคุณสมบัติภายนอก เขาสมบูรณ์แบบทุกประการ สำหรับงานแต่งงานของเรา พ่อสั่งตัดชุดเจ้าสาวเป็นพิเศษจากดีไซเนอร์ในมิลาน และให้ส่งตรงมายังนิวยอร์ก วันนี้เป็นวันนัดลองชุดของฉัน แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านชุดเจ้าสาว หัวใจของฉันก็แทบหยุดเต้น นิโคล ฮิลล์ คนรักในวัยเด็กของลีออน กำลังสวมชุดแต่งงานของฉันอยู่ เมื่อเห็นฉัน ริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะอย่างได้ใจ จากนั้นเธอก็คว้าชุดเพื่อนเจ้าสาวสีขาวที่ตัดจากผ้าโพลีเอสเตอร์ราคาถูกที่วางอยู่บนโต๊ะมายัดใส่อ้อมแขนฉัน “ใส่ชุดนี้ซะ” เธอสั่งพลางเชิดหน้าขึ้นราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ “เธอใส่ชุดนี้เข้าพิธีได้” ฉันก้มมองผ้าเนื้อบางราคาถูกในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง น้ำเสียงของฉันต่ำลง “ฉันคือว่าที่เจ้าสาว แล้วเธอกลับบอกให้ฉันใส่ชุดนี้งั้นเหรอ” เธอหัวเราะออกมาด้วยเสียงแหลมคมและร้ายกาจ “แค่ทำตามที่บอกซะ แล้วอย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวาย ลีออนสั่งไว้แล้วว่าฉันจะเป็นคนเดินเข้าพิธีแทนเธอ ส่วนเธอน่ะเหรอ ก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ทำตัวเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่ดี แล้วทำหน้าที่ไปตามพิธีก็พอ” ฉันพูดอะไรไม่ออกอยู่หลายวินาที จากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาลีออน เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เขาจะรับสาย “ลีออน เรื่องที่นิโคลจะเข้าพิธีแทนฉัน นายไม่คิดว่าควรอธิบายให้ฉันฟังหน่อยเหรอ”

สามีแพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง แค่ผิวหนังสัมผัสโดนก็จะเกิดผื่นแดงบวมเป่งขึ้นมาทันที แต่งงานกันมาสามปี เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเลยสักครั้ง กระทั่งลูกก็ยังต้องพึ่งการทำเด็กหลอดแก้ว หลังจากทำเด็กหลอดแก้วล้มเหลวไปถึงสามครั้ง ในที่สุดฉันก็ตั้งครรภ์ลูกของเราได้สำเร็จ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้รับคลิปวิดีโอหนึ่ง ในคลิปนั้นสามีกำลังร่วมรักกับผู้หญิงอีกคนด้วยท่วงท่าสารพัด ผิวพรรณของเขาขาวเนียน และนอกจากรอยจูบที่อีกฝ่ายฝากไว้บนหน้าอกแล้ว บนตัวเขาก็ไม่มีรอยแดงบวมเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สามีก็กำลังก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิลให้ฉันอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากอนามัย ปกเสื้อติดกระดุมจนถึงเม็ดแรก แถมที่มือยังสวมถุงมือ ป้องกันตัวมิดชิดราวกับสวมชุดเกราะ เวลาที่แสดงในคลิปเพิ่งผ่านไปได้แค่วันเดียวเท่านั้น ฉันยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างแรง “อย่ามาแตะตัวผม! ถอยไปห่าง ๆ!” สายตาของเขามองมา ราวกับกำลังมองของสกปรก ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้แพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง เขาแค่แพ้ฉันต่างหาก ตอนสามีเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันจึงตัดสินใจต่อสายหาเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกตัวเองบล็อกทิ้งมาตลอดห้าปี ปลายสายตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น “ส่งโลเคชันมาให้ผม ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”

ในงานแต่งของเพื่อนสนิทฉัน ช่อดอกไม้เจ้าสาวถูกผู้หญิงคนหนึ่งแย่งไปได้ แต่เธอกลับทำหลุดมือจนตกเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดฉันพอดี หลินหรานเพื่อนรักแสดงความยินดีกับฉันว่า "สวี่หลาน ถึงคิวแกเป็นเจ้าสาวคนต่อไปแล้วนะ" แขกเหรื่อภายในงานต่างพร้อมใจกันหันไปมองแฟนหนุ่มที่คบหากับฉันมาถึงแปดปี… เส้ามู่ ประธานบริษัทหนุ่มแห่งเส้าซื่อกรุ๊ป แต่เขากลับดึงช่อดอกไม้ออกจากมือฉันไปหน้าตาเฉย แล้วยื่นส่งให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างฉันโดยไม่ใส่ใจ… ซึ่งเธอก็คือเถาซือ เลขาของเขานั่นเอง "คนอื่นเขาแย่งได้ก่อนน่ะ" เขาลูบผมฉันเบา ๆ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่าดื้อสิ คืนให้เถาซือไปก่อน เอาไว้เรารอครั้งหน้าแล้วกัน" แสงสปอตไลต์และสายตาของแขกเหรื่อทุกคนต่างเคลื่อนตามช่อดอกไม้ไปจับจ้องอยู่ที่ตัวเถาซือ ฉันมองดูสีหน้าประหลาดใจระคนขวยเขินของเถาซือ พลางลูบหน้าท้องของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น เส้ามู่ไม่มีทางรู้เลยว่า เรื่องของเราจะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว สัญญาแปดปีมาถึงแล้ว แต่เราก็ยังไม่ได้เข้าประตูวิวาห์อยู่ดี ฉันรับปากกับพ่อแม่ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ไปแล้วว่า สัปดาห์หน้าฉันจะกลับไปหาพวกท่าน เพื่อสืบทอดกิจการของครอบครัวที่ยุโรปต่อไป

เพื่อที่จะช่วยคนรักของเขาแล้ว เฉินจืออี้ได้ไปหาซื้อศพของผู้หญิงในสภาพไม่สมบูรณ์แบบจากตลาดมืด จากนั้นเขาจัดการควักไตออกจากร่างศพนำมาเปลี่ยนให้คนรักด้วยตัวเอง เพื่อหลบหนีการตามล่าของตำรวจ เขาจึงโยนศพลงไปในสระกรดซัลฟิวริกเพื่อทำลายหลักฐาน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า เจ้าของศพร่างนั้นคือฉัน

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถางถางจะเข้าสุสานบรรพชนในฐานะภรรยาเอก เจ้าไปจัดการเตรียมงานเสีย” ชาติที่แล้ว ข้ามิกล้าขัดคำสั่งแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะคนทั่วเมืองหลวงต่างพากันยกย่องว่าจ้าวถางเป็นผู้รักลึกซึ้งมั่นคง เพราะแม่สามีบอกว่านางคือหญิงใจเด็ดเดี่ยว และเพียงเพราะข้าขมวดคิ้วนิดเดียว ก็จะมีปากนับไม่ถ้วนรอรุมประณามว่าข้านั้นใจคอคับแคบ ไร้เมตตาต่อผู้อื่น ทว่าในอีกเจ็ดวันให้หลัง เซี่ยชิงเยี่ยนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้าถึงเพิ่งได้รู้ในตอนนั้นเองว่า เขากินยาแกล้งตายเข้าไป ทั้งหมดก็เพื่อจะได้แต่งจ้าวถางเข้าเรือนมาเป็นภรรยาอย่างมีเกียรติและผ่าเผย ส่วนตัวข้าจากภรรยาเอกกลับถูกลดขั้นเป็นเพียงภรรยารอง และโดนจ้าวถางโขกสับไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรชายของข้า ก็พลอยถูกลดสถานะจากบุตรภรรยาเอกกลายเป็นบุตรอนุ หมดสิ้นวาสนาที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ทำได้เพียงใช้ชีวิตจมปลักปะปนอยู่กับสามัญชนตามร้านตลาดไปชั่วชีวิต เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา ข้าย่อตัวลง ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นจากพื้นศิลาเขียว ก่อนจะหันไปจับจ้องแม่สามี “ในเมื่อรักลึกซึ้งมั่นคงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ลงโลงตายตามกันไปเสียวันนี้เลยเถิด!”

ฉันมองดูผู้ชายที่หน้าตาเหมือนสามีทุกประการตรงหน้าฉัน หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะฉันได้รับข้อความฉบับหนึ่ง "เขาไม่ใช่สามีคุณ!" ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือชื่อผู้ส่งข้อความที่แสดงในโทรศัพท์มือถือคือ "สามี"! ฉันควรจะเชื่อใครดี?

ฉันกับน้องสาวจัดงานแต่งงานในวันเดียวกัน สามีของพวกเราคนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิง อีกคนเป็นตำรวจ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงขนาดซื้อห้องชั้นเดียวกันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เมื่อเกิดเพลิงไหม้ขึ้น พวกเราทั้งคู่ขอความช่วยเหลือจากสามีแต่ก็ไร้ผล สุดท้าย ฉันคลอดลูกที่ตายตั้งแต่ในท้องออกมา ส่วนลูกของน้องสาวก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้ พวกเราจึงตัดสินใจหย่าพร้อมกัน

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

ฉันเห็นโพสต์คำปรึกษาในสื่อสังคมออนไลน์ เจ้าของโพสต์บอกว่าตนเองเป็นโรคร้าย แต่กลับปกปิดเรื่องนี้จากหญิงสาวที่กำลังจะหมั้นหมาย ยอดกดไลค์ก็สูงล้น ฉันรู้สึกสงสัยจึงกดเข้าไปอ่านอย่างละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า ทำไมหญิงสาวในเรื่องช่างเหมือนฉันเหลือเกิน?

ดอนแคสเซียส เจ้านายมาเฟียเลือดเย็นของฉัน ฉีกภาพวาดของฉันเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าทุกคน ฉันต้องหาที่ระบาย ฉันส่งรูปขาของตัวเองในถุงน่องตาข่ายไปให้เสี่ยสายเปย์ในเว็บมืดของฉัน [อยากถูกนายหญิงเหยียบไหม? ชักให้ฉันดู เดี๋ยวนี้] ฉันเงยหน้าขึ้น แคสเซียส—ผู้ชายที่ปกติเย็นชาและยากจะเอื้อมถึงราวกับภูเขาน้ำแข็งในชุดสูทสั่งตัด—กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ใบหูของเขาแดงก่ำ ด้วยความอยากรู้ ฉันจึงแอบเหลือบมองโทรศัพท์ของเขา รูปของฉัน คำสั่งลามกของฉัน ทั้งสองอย่างกำลังปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอของเขา ฉิบหายแล้ว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือดของฉัน และนิ้วโป้งเฮงซวยของฉันดันลื่น... แล้วไปกดโดนปุ่มวิดีโอคอล